نتوان ز دل غبار ملال از شراب شست
زنگ از جبین آینه نتوان به آب شست
از می خمار آن لب میگون ز دل نرفت
داغ شراب را نتواند شراب شست
صافی نمی شود دل صد پاره بی گداز
گل رنگ خون ز چهره به اشک گلاب شست
از بخت تیرگی به گرستن نمی رد
چون خط سرنوشت که نتوان به آب شست
در غیرتم که انجم شب زنده دار را
تردستی خیال که از دیده خواب شست؟
چندان ز شرم روی تو زد غوطه در عرق
کز روی ماه داغ کلف آفتاب شست
از روی شرمگین تو گلگونه حیا
هر چند خون خورد، نتواند شراب شست
با عشق هر که مسلک عقل اختیار کرد
از آب خضر دست به موج سراب شست
یک رشته تاب مهر تو از دل بجا نماند
داغ از کتان من تری ماهتاب شست
در خون دل مرو که سیه روی می شود
هر اخگری که چهره به اشک کباب شست
از دل به می نرفت کدورت که از گهر
مشکل توان غبار یتیمی به آب شست
صائب به می ز دل نتوان تیرگی زدود
از لاله داغ را نتواند سحاب شست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل بر این اندیشه بنا شده که اندوه و تیرگی دل با شراب و گریه پاک نمیشود و داغ عشق ماندگار است. شاعر با تمثیلهایی چون زنگار آینه، خط سرنوشت، داغ لاله و غبار گوهر یتیم این ناتوانی را نشان میدهد. در میانه، زیبایی و حیای معشوق را میستاید و برگزیدن عقل بر عشق را مانند رها کردن آب حیات و دل بستن به سراب میداند.
هوش مصنوعی: غبار اندوه را نمیتوان با شراب از دل شست؛ همانگونه که زنگار را با آب نمیتوان از روی آینه پاک کرد و آب زنگ را بیشتر میکند.
هوش مصنوعی: خماری آن لب شرابرنگ با نوشیدن می از دلم نرفت؛ داغی را که شراب بر دل نهاده، خود شراب نمیتواند بشوید.
هوش مصنوعی: دل پارهپاره بیآنکه بگدازد صاف و پاک نمیشود؛ گل نیز تنها با گداخته شدن و به گلاب بدل شدن، رنگ خونمانند را از چهرهاش شست.
هوش مصنوعی: سیاهی بخت با گریستن از میان نمیرود؛ مانند سرنوشت نوشتهشده که با آب نمیتوان آن را شست.
هوش مصنوعی: رشک میبرم و میپرسم خیالِ چه کسی با چابکی خود خواب را از چشم ستارگان شبزندهدار شسته است؛ گویا آنان نیز در خیال معشوق من بیدار ماندهاند.
هوش مصنوعی: خورشید از شرم روی تو چنان در عرق فرو رفت که با آن عرق، لکهٔ کلف را از چهرهٔ ماه شست؛ یعنی زیبایی تو ماه و خورشید را شرمنده کرده است.
هوش مصنوعی: سرخی شرم و حیا را از چهرهٔ شرمگین تو شراب نمیتواند بشوید، هرچند در این راه خون دل بخورد؛ یعنی حتی مستی هم حیای تو را از میان نمیبرد.
هوش مصنوعی: هر کس در برابر عشق راه عقل را برگزید، از آب حیات خضر دست کشید و به موج سراب دل بست.
هوش مصنوعی: از رشتهٔ مهر تو حتی یک تار در دلم باقی نماند؛ چنانکه نم مهتاب داغ را از کتان من شست و کتان را فرسود.
هوش مصنوعی: در خون دل فرو مرو که روسیاه میشوی؛ هر اخگری که چهرهاش را با چکههای کباب شست، سیاه و خاموش شد.
هوش مصنوعی: تیرگی دل با می از میان نرفت؛ چرا که غبار تنهایی و یتیمی را بهدشواری میتوان با آب از گوهر یکتا شست.
هوش مصنوعی: صائب، تیرگی دل را با شراب نمیتوان زدود؛ همانگونه که ابر نمیتواند داغ سیاه را از دل لاله بشوید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آمد سحاب و چهره ی گلها ز خواب شست
نیسان دهان غنچه بمشک و گلاب شست
صبحست می بنوش که گردون باشک گرم
از بهر جرعه یی قدح آفتاب شست
گو همچو برگ لاله ز برق فنا بسوز
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.