زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است
ز جوش لاله و گل خون خاک در جوش است
نسیم لطف بهار از شمار بیرون است
فغان که غنچه این باغ، تنگ آغوش است
ازان جهان حلاوت همین خبر دارم
که رخنه دل هر مور، چشمه نوش است
فریب عجز مخور از ضعیف نالی خصم
که مرگ رهرو غافل ز چاه خس پوش است
دهان مار شد از حرف تلخ، گوش مرا
خوشا کسی که درین بزم پنبه در گوش است
به چشم سلسله زلف آب می گردد
چه روشنی است که با صبح آن بناگوش است
فروغ گوهر بینش گرفته است غبار
تمیز مردم این روزگار در گوش است
در آن مقام که من قطره می زنم صائب
غبار هستی کونین، گرد پاپوش است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با وصف بهار و گلپوش شدن زمین آغاز میشود و سپس به این گلایه میرسد که فیض فراوان است و ظرفیت گیرنده اندک. شاعر در ادامه از فریب دشمنِ بهظاهر ناتوان برحذر میدارد، از تلخی سخنان مردم و داوریشان از روی شنیدهها گله میکند و روشنی بناگوش یار را میستاید. در بیت پایانی، صائب از بلندی مقام خود میگوید که هر دو جهان در برابرش گردی بر کفش است.
هوش مصنوعی: از سایهٔ ابر بهاری، زمین پوشیده از گل شده است. از فراوانی لاله و گل گویی خون خاک به جوش آمده است.
هوش مصنوعی: لطف و بخشش نسیم بهار بیاندازه است، اما افسوس که غنچهٔ این باغ آغوشی تنگ دارد و نمیتواند همهٔ آن را در خود جای دهد. یعنی فیض فراوان است و ظرفیت گیرنده اندک.
هوش مصنوعی: از آن عالم شیرینی همین اندازه میدانم که شکاف دل هر مورچهای چشمهٔ عسل است. یعنی در آن عالم حتی کوچکترین و تنگترین دلها سرشار از شیرینی است.
هوش مصنوعی: فریب ناتوانی و نالهٔ ضعیفانهٔ دشمن را نخور. رهگذر غافل در چاهی هلاک میشود که رویش را با خاشاک پوشاندهاند.
هوش مصنوعی: گوش من از شنیدن سخنان تلخ مانند دهان مار زهرآگین شده است. خوشا به حال کسی که در این مجلس پنبه در گوش دارد و چیزی نمیشنود.
هوش مصنوعی: بناگوش یار چنان روشن است که با سپیدهٔ صبح برابری میکند. حلقههای زلف از دیدن این روشنی شرمنده میشوند و آب میشوند یا اشک به چشمشان میآید.
هوش مصنوعی: گوهر بینش و بصیرت زیر غبار پنهان شده و فروغش را از دست داده است. مردم این روزگار با گوش داوری میکنند، یعنی به شنیدهها تکیه دارند و نه به دیدن و دریافت خود.
هوش مصنوعی: صائب در جایی که من با شتاب گام برمیدارم، هستی هر دو جهان چیزی جز گردی بر کفش من نیست. یعنی در سلوک من، دنیا و آخرت بیارزش است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هنوز شام درین تعزیت سیه پوش است
هنوز عالم کرّوبیان پر از جوش است
کمان آهِ که یارب کشیده تا گوش است؟
که طرّة تو به آن پردلی زرهپوش است
بیا که بر تن عشّاق پیرهن نگذاشت
قبای ناز که با قامت تو همدوش است
تو ای نسیم، گلابی به روی بلبل زن
[...]
رفیق راه طلب، راه را رفیق خوش است
عقیق دست دعا اشک چون عقیق خوش است
گل سرِ سبد عالمی تو و چون گل
سلوک باید و نیکت به یک طریق خوش است
مرا که دیدهٔ دل جز به حسن معنی نیست
[...]
دُری که در صدف گوش آن جفا گوش است
ستارهی سحر مشرق بناگوش است
ز صبح چاک گریبان و خطّ مصحف حسن
مرا سواد نظر روشن از دُر گوش است
عیار نشأه از این بیشتر نمیباشد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.