چو گشت در تتق چنبری نهان گوهر
بریخت کوکب دُرّی بر آسمان گوهر
نثار انجم رخشنده بر مجرّه ببین
چو جوهری که در آرد به ریسمان گوهر
چو لعبتی که کنندش نثار در دامن
ستاره ریخته در ذیل کهکشان گوهر
برین طبقچه پیروزه بین ز دُرّ عدن
درون خوان زمرّد ز اختران گوهر
شهاب بین که بسان سنان رویین تن
چگونه ریخته بر طرف هفت خوان گوهر
ز دود تیره که بر شد به سقف دود اندود
گرفت آتش رخشنده در میان گوهر
برین رواق روان درنگر به سیّاره
که دیده ست بر آب روان، روان گوهر؟
چنانکه شاهد شامی همی کند ایثار
ز دُرّ درّی بر فرق فرقدان گوهر
ز ثابتات فلک ترک رومی از سر بام
کند نثار قدوم خدایگان گوهر
امام مهدی هادی که از جلالت و قدر
فراز طارم نه طاق چرخ دارد صدر
سپیده دم که بر آمد چو آتش از کان لعل
لعل حصار نیلی شب شد زمرّدی زان لعل
بریخت سونس یاقوتی از کلیچه نور
بسود جوهری آسمان به سوهان لعل
ببرد رنگ سیاه از رخ شب شبه رنگ
شعاع حوز که نتابد دگر بدانسان لعل
نثار کرد فلک هفت دامن از لؤلؤ
چو سنگ خاره برون داد از گریبان لعل
چو عاشقی که به رغبت گزد لب معشوق
ز خاره خاوری خور کند به دندان لعل
به بوی آنکه مگر خاتم ائمه دین
نهد ز دایره در نقطه نگین دان لعل
نگین خاتم فرمان گزار او دارد
همان خواص که در خاتم سلیمان لعل
ز برق تیغ مخالف گزای صاعقه زای
کند ز خون عدو روی خاک میدان لعل
قضا بطوع کند دست طوق در کمرش
گرش اجازه دهد، بس بود همین قَدَرش
بر آمد از گلوی تنگ اهرمن یاقوت
بریخت زَیبق حل کرده از دهن یاقوت
نهاد مشعله افروز طارم چارم
به جای شمع درخشنده در لگن یاقوت
سپهر، افسر یوسف خرید از دم گرگ
به جای دُرّ ثمین داد در ثمن یاقوت
گشاد بال سیه مرغ آتشین منقار
سرش ز لعل درخشنده و بدن یاقوت
مگر که صبح دم از من گرفت گوهر
دم ز درج سینه برون آورد چو من یاقوت
ز بهر پشیکش دست مهدی هادی
سپهر بین زده بر قبّۀ مجن یاقوت
شهی که بازوی او روز رزم اگر خواهد
به نوک نیزه بر انداز از عدن یاقوت
شهاب خنجر سبزش چنان ببارد لعل
که ابر بادیه بر دامن دمن یاقوت
ز گرد شکّر او تا مگس بپروازد
فرشته از پر خود بسته با دزن یاقوت
امین وحی که تنزیل از آسمان آورد
به خاکبوس درش، سر بر آستان آورد
ایا ز تیغ تو بر گردن رقاب، عقیق
درون خاره ازو گشته درّ ناب عقیق
چو برق تیغ تو بر تیغ شعله اندازد
بجای آب فرو بارد از سحاب عقیق
نهیب نهی تواند ز دل شراب، شرار
چنان فکند که شد گونه شراب، عقیق
علی الصّباح کند صنع زر گر خورشید
نگین مهر تو را لعل آفتاب، عقیق
فروغ تیغ تو خارا چنان بجوش آورد
که گشت در جگر سنگ خاره آب عقیق
ز خون زمرد تیغ تو یافت جوهر لعل
به روز معرکه زانسان که پر سداب عقیق
ز تاب تیغ تو خون در دل عدو بفسرد
چنانکه در دل خارا ز آفتاب عقیق
ز خون دیده و دل با وجود سنگدلی
به سوک جدّ تو رخ می کند خضاب عقیق
ز بس که گریه کند شام بر حسین شهید
شود بچشم شفق لؤلؤ مذاب عقیق
هنوز شام درین تعزیت سیه پوش است
هنوز عالم کرّوبیان پر از جوش است
چو گشت قصر کواکب نگار پیروزه
ببود منظر نیلی حصار پیروزه
ایا به معول فکر از ضمیر سینه صاف
کشیده ذهن تو بر هر کنار پیروزه
چو جوهری که برون آورد ز معدن سنگ
به زخم آهن خارا گزار پیروزه
بنوک خامه که صرّاف لؤلؤ سخن ست
بیا ز کان طبیعت بر آر پیروزه
بدان امید که روزی مگر توانی کرد
نثار لعل خداوندگار پیروزه
امام مشرق و مغرب که روز پیروزی
ست ز گرد موکب او آبدار پیروزه
ایا به مقدم خضرا نثار تو چون خضر
دمیده سبزه چو بر رهگذار پیروزه
ز مقدم تو برد روزگار پیروزی
به خاتم تو کند افتخار پیروزه
هلال حلقه بگوش تو شد از آن دارد
ز راه مرتبه در گوشوار پیروزه
اساس گلشن پیروزه را مدار به تست
بسیط مرکز شش گوشه را قرار به تست
ایا دهان تو را در حجاب مروارید
چو حقه ای که بود پر خوشاب مروارید
چو شبنمی ز عرق بر رخ تو بنشیند
بود صفاش چو بر آفتاب مروارید
و گر به نسبت تشبیه بر قمر چون نجم
و یا بر آب بجای حباب مروارید
جواهر از صدف سینۀ تو بنماید
بدان مثال که در آب ناب مروارید
بریزد از قلمت همچو لؤلؤ منثور
عبارت سخنت بر کتاب مروارید
چو در رکاب کنی پا ز میخ نعلینت
هزار بوسه دهد بر رکاب مروارید
مرا چو نرگس جدّ تو در خیال آید
ز چشم من بچکد همچو آب مروارید
چو یاد واقعه کربلا دهند به میغ
بجای نم بچکاند سحاب مروارید
شفق ز گریه خونین چنان شد آبله چشم
که شد خضاب ز لعل مذاب مروارید
ز سوز سینه که در آفتاب میگیرد
ز آب دیده او دیده آب مروارید
چو آفتاب که بیرون دهد ز کان مرجان
شود ز گوهر او بام آسمان مرجان
بقصد قتل خوارج برون خرام ز غیب
ز خون روانه کن از حلق گردنان مرجان
ز برق لمعه آن افعی زُمُرّد نیش
شراره می ده و از خصم می ستان مرجان
چو هست بر دل تیغت حلال خون حرام
چنان بریز که یابند رایگان مرجان
روانه کن ز سر تیغ آبگون هر دم
ز خون خصم چو آب روان روان مرجان
شهاب تیغ تو همچون سحاب صاعقه ریز
دهد عدوی تو را از سر سنان مرجان
بهار لطف تو بخشد به ابر نیسان، سان
به لاله کسوت لعل و به ارغوان مرجان
منم که بهر نثار تو طبع غوّاصم بر آرد
از صدف سینه هر زمان مرجان
کمینه بنده تو زرد رو ز شرم گناه
عنایتی که شود رنگ زعفران مرجان
به یک کرشمه نظر خاک تیره گلشن کن
ضمیر صافی ابن حسام روشن کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به مدح امام زمان (عج) میپردازد و او را به عنوان گوهر گرانبها در آسمانهای معنوی و عالم هستی توصیف میکند. شاعر با به کارگیری تصاویر زیبا و دلانگیز، از جلوههای خورشید و ستارهها برای بیان نور و جلال ایشان استفاده میکند و به صفات والای امام اشاره میکند. همچنین، با تشبیههای متعدد، به صفات برتر و ملاحظه امامت پرداخته و از واقعیتهای غمانگیز کربلا و عشق به اهل بیت یاد میکند. شعر به زیبایی فضای عالم و عشق به امام و انتظار ظهور ایشان را به تصویر میکشد و در نهایت به گرمی دعوت به تکامل و صفا در دلها پایان مییابد.
هوش مصنوعی: چون گوهر خورشید در پردهٔ چرخ گردون پنهان شد و شب فرا رسید، ستارگانِ درخشان مانند گوهر بر آسمان پراکنده شدند.
هوش مصنوعی: ستارگان درخشانی را که بر کهکشان پاشیده شدهاند ببین؛ گویی گوهرفروشی گوهرها را به رشته کشیده است.
هوش مصنوعی: ستارگان مانند گوهرهایی که بر دامن عروسی زیبا نثار میکنند، بر دامن کهکشان ریخته شدهاند.
هوش مصنوعی: بر این طبق فیروزهرنگ آسمان، ستارگان را مانند مرواریدهای عدن ببین که در سفرهٔ زمردین آسمان چیده شدهاند.
هوش مصنوعی: شهاب را ببین که مانند نیزهٔ رویینتن (اسفندیار) بر گوشههای هفت آسمان، که به هفتخوان تشبیه شده، گوهر پراکنده است.
هوش مصنوعی: از میان تاریکیِ شب که چون دودی سیاه سقف آسمان را پوشانده، ستارگان مانند گوهرهای آتشین درخشیدند.
هوش مصنوعی: بر این ایوان روانِ آسمان به سیارگان بنگر؛ چه کسی دیده است که گوهر بر آب روان، روان باشد؟
هوش مصنوعی: چنان است که گویی زیباروی شب، مرواریدهای درخشان را بر سر دو ستارهٔ فرقدان نثار میکند.
هوش مصنوعی: ترکِ رومیِ آسمان (ماه یا زهره) از بام فلک، ستارگانِ ثابت را چون گوهر به پای قدم سرور و خداوندگار نثار میکند.
هوش مصنوعی: آن خداوندگار امام مهدی هدایتگر است که از شکوه و مرتبه، جایگاهش بالاتر از نه طاق آسمان است.
هوش مصنوعی: سپیدهدم که خورشید مانند آتشی از کان لعل برآمد، حصار نیلی شب از آن لعل به رنگ زمرد درآمد.
هوش مصنوعی: خورشید از گِردهٔ نور خود سوسنی یاقوترنگ فرو ریخت و گویی گوهرتراش آسمان لعل را با سوهان سود و صیقل داد.
هوش مصنوعی: پرتو خورشید رنگ سیاه را از چهرهٔ شب سیاهفام زدود، چنانکه هیچ لعلی چنین نمیدرخشد.
هوش مصنوعی: آسمان هفت دامن مروارید نثار کرد، آنگاه که مانند سنگ خارا از گریبان خود لعل خورشید را بیرون آورد.
هوش مصنوعی: خورشید خاوری، مانند عاشقی که با اشتیاق لب معشوق را میگزد، سنگ خارا را با دندان خود به لعل بدل میکند؛ یعنی پرتوش سنگ را لعلگون میسازد.
هوش مصنوعی: به این امید که خاتم امامان دین، یعنی امام زمان، آن لعل را در جای نگینِ انگشتری خود بنشاند.
هوش مصنوعی: نگین انگشتری فرمانروایی او همان خاصیتی را دارد که لعلِ انگشتری سلیمان داشت؛ یعنی فرمانش بر همه روان است.
هوش مصنوعی: از برق شمشیرِ دشمنگزا و صاعقهآفرینِ او، روی خاک میدان از خون دشمن لعلگون و سرخ میشود.
هوش مصنوعی: قضا و تقدیر با فرمانبرداری آرزو دارد که دست خود را چون کمربندی بر کمر او حلقه کند؛ اگر او اجازه دهد، همین برای قدر و منزلت قضا بس است.
هوش مصنوعی: شامگاه، از گلوی تنگِ اهریمنِ شب یاقوتِ شفق برآمد و از دهانش جیوهٔ گداخته ریخت؛ یعنی سرخیِ غروب و سپیدیِ ستارگان پدیدار شد.
هوش مصنوعی: برافروزندهٔ مشعلِ آسمان چهارم، یعنی خورشید، به جای شمع درخشان، یاقوتی در لگن نهاد؛ اشاره به خورشیدِ سرخِ هنگام غروب است.
هوش مصنوعی: آسمان تاج یوسفِ خورشید را از دهان گرگِ شب بازخرید و بهای آن را به جای مروارید گرانبها، یاقوت پرداخت.
هوش مصنوعی: مرغ سیاهِ آتشینمنقارِ شب بال گشود؛ مرغی که سرش از لعل درخشان و پیکرش از یاقوت است.
هوش مصنوعی: گویی صبحگاه گوهر سخن را از من وام گرفت که همچون من از صندوقچهٔ سینهاش یاقوت (سرخی خورشید) بیرون میآورد.
هوش مصنوعی: ببین که آسمان برای پیشکش به دست امام مهدی، راهنمای خلق، بر گنبد سپرمانندش یاقوت (ستارگان و خورشید) نشانده است.
هوش مصنوعی: او شاهی است که اگر بازویش در روز جنگ بخواهد، با نوک نیزه از عدن یاقوت بیرون میآورد و میپراکند.
هوش مصنوعی: شهابِ خنجر سبزرنگ (پولادین) او چنان لعلِ خون میبارد که ابرِ بیابان بر دامن دشت و سبزهزار یاقوت میبارد.
هوش مصنوعی: برای آنکه مگس را از گرد شیرینیِ او برانند، فرشته از پر خود بادبزنی ساخته و بر آن یاقوت نشانده است.
هوش مصنوعی: جبرئیل، امین وحی که قرآن را از آسمان فرود آورد، برای بوسیدن خاک درگاه او سر بر آستانش نهاد.
هوش مصنوعی: ای کسی که شمشیرت بر گردن دشمنان خون عقیقرنگ جاری کرده و از هیبت آن، مروارید درون سنگ خارا نیز عقیق (سرخ) شده است.
هوش مصنوعی: هنگامی که برق شمشیر تو بر شمشیرهای دیگر شعله افکند، از ابر به جای باران عقیقِ سرخ میبارد.
هوش مصنوعی: هیبت نهی تو از شرابخواری چنان آتشی در دل شراب افکند که رنگ شراب از شرم و سوز، عقیقی (سرخ) شد.
هوش مصنوعی: هر بامداد هنر زرگرِ خورشید، لعل آفتاب را عقیقی برای نگین مهرِ (انگشتری) تو قرار میدهد.
هوش مصنوعی: درخشش شمشیر تو سنگ خارا را چنان به جوش آورد که آب در دل سنگ به عقیق بدل شد.
هوش مصنوعی: در روز جنگ، تیغ زمردگون تو از خون دشمنان رنگ لعل گرفت، همانگونه که عقیق در کنار برگ سداب رنگ میگیرد.
هوش مصنوعی: از گرمی و درخشش شمشیر تو خون در دل دشمن منجمد شد، چنانکه از تابش آفتاب عقیق در دل سنگ خارا پدید میآید.
هوش مصنوعی: عقیق با آنکه سنگدل است، در سوگ نیای تو (امام حسین) چهرهاش را با خون چشم و دل رنگین میکند.
هوش مصنوعی: شام چنان بر حسین شهید میگرید که مروارید اشکِ گداخته در چشم شفق به عقیق (اشک خونین) بدل میشود.
هوش مصنوعی: هنوز شب در این سوگواری سیاهپوش است و هنوز عالم فرشتگان مقرب از این غم در جوش و خروش است.
هوش مصنوعی: وقتی کاخ ستارگان (آسمان) با نقش فیروزه آراسته شد، چشمانداز نیلگون آسمان همچون حصاری از فیروزه گشت.
هوش مصنوعی: ای کسی (خطاب شاعر به خود) که ذهنت با کلنگ اندیشه از درون سینهٔ صاف، از هر سو فیروزه بیرون کشیده است.
هوش مصنوعی: همانند گوهرشناسی که با ضربهٔ آهنِ سنگشکن، فیروزه را از دل سنگ معدن بیرون میآورد.
هوش مصنوعی: با نوک قلمت که سنجندهٔ مروارید سخن است، بیا و از معدن طبع خود فیروزه بیرون آور.
هوش مصنوعی: به این امید که شاید روزی بتوانی آن را نثار لعل لب یا پیشگاه سرورت کنی.
هوش مصنوعی: او امام شرق و غرب است که در روز پیروزی، گرد سپاهش همچون فیروزهای درخشان و آبدار است.
هوش مصنوعی: ای کسی که در قدم سبز و فرخندهات، همچون خضر که هر جا قدم نهد سبزه میروید، بر گذرگاهت سبزهای فیروزهگون دمیده است.
هوش مصنوعی: روزگار از آمدن تو پیروز و کامیاب میشود و سنگ پیروزه به اینکه بر نگین انگشتری تو نشیند افتخار میکند.
هوش مصنوعی: ماه نو حلقهبهگوش و بندهٔ تو شده است و به همین سبب، از روی شأن و مرتبه، گوشوارهای از پیروزه (آسمان آبی) بر گوش دارد.
هوش مصنوعی: گردش و بنیاد این باغ پیروزهرنگ یعنی آسمان به وجود تو بسته است و آرامش و پایداری زمینِ ششسو نیز به توست.
هوش مصنوعی: ای کسی که دهانت دندانهایی چون مروارید را در پرده نگه داشته است، همچون صندوقچهای که پر از مروارید درخشان باشد.
هوش مصنوعی: هنگامی که قطرههای عرق مانند شبنم بر چهرهٔ تو مینشیند، صفا و درخشش آن مانند مرواریدی است که بر خورشید نشسته باشد.
هوش مصنوعی: و اگر بخواهیم تشبیه کنیم، آن قطرهها بر رخ تو مانند ستاره بر ماهاند، یا مانند مرواریدی که به جای حباب بر روی آب باشد.
هوش مصنوعی: گوهرهای معرفت از صدف سینهٔ تو آشکار میشود، همانگونه که مروارید در آب زلال پیدا و نمایان است.
هوش مصنوعی: عبارتهای سخن تو مانند مروارید پراکنده از قلمت بر صفحهٔ کتاب فرو میریزد.
هوش مصنوعی: هنگامی که پا در رکاب میگذاری، مروارید از روی بندگی هزاران بار بر میخ نعلین تو و بر رکاب بوسه میزند.
هوش مصنوعی: هرگاه چشم نرگسمانندِ جدّ تو، امام حسین، به یادم میآید، اشک از چشمم مانند مروارید فرو میچکد.
هوش مصنوعی: اگر واقعهٔ کربلا را به یاد ابر بیاورند، ابر به جای باران، مروارید اشک میبارد.
هوش مصنوعی: شفق از بس در این سوگ گریهٔ خونین کرد، چشمش آبله زد؛ چنانکه مروارید اشکش با لعل گداخته یعنی خون رنگین شد.
هوش مصنوعی: از سوز سینهای که حتی در خورشید آتش میزند، مروارید از اشک چشم او آب و درخشش میگیرد.
هوش مصنوعی: همانگونه که خورشید مرجان را از دل کان بیرون میآورد، بام آسمان نیز از گوهر وجود تو به رنگ مرجان سرخ میشود.
هوش مصنوعی: ای امام، برای کشتن خوارج و دشمنان از پرده غیبت بیرون بیا و از گلوی گردنکشان خونی مانند مرجان روان کن.
هوش مصنوعی: از درخشش شمشیرت که مانند افعیای با نیش زمردین است، شراره بپراکن و از دشمن خونی چون مرجان بگیر.
هوش مصنوعی: چون ریختن خون دشمنانی که خونشان ناروا شمرده میشد بر شمشیر تو رواست، چنان خونشان را بریز که مرجان رایگان به دست آید.
هوش مصنوعی: از لبهٔ شمشیر آبرنگ خود، هر لحظه خون دشمن را مانند آب روان، چون مرجان جاری کن.
هوش مصنوعی: شمشیر شهابمانند تو مانند ابری که صاعقه میبارد، با نوک نیزه خون دشمنت را چون مرجان بیرون میریزد.
هوش مصنوعی: بهارِ لطف تو به ابر بهاری شکوه میبخشد و به لاله جامهٔ لعلرنگ و به ارغوان رنگ مرجانی میدهد.
هوش مصنوعی: من کسی هستم که طبع غواصمانندم هر زمان برای نثار تو از صدف سینه مرجان سخن بیرون میآورد.
هوش مصنوعی: کمترین بندهٔ تو از شرم گناه زردرو شده است؛ عنایتی کن تا این رنگ زعفرانی به سرخی مرجان بدل شود.
هوش مصنوعی: با یک نگاه پرلطف، خاک تیره را گلشن کن و دل پاک ابن حسام را روشن ساز.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.