هوش مصنوعی: این متن به این نکته اشاره دارد که هرچند لباس و جایگاه سلطان ارزشمند و محترم است، اما لباس مردم عادی از نظر عزت و احترام با ارزشتر است. همچنین، اگرچه غذاهای مجلل و لذیذی که در سفره بزرگان سرو میشود خوشمزه است، اما غذاهایی که با زحمت خود فرد تهیه شدهاند، از نظر لذت و رضایت بهتر هستند. بهبیاندیگر، ارزش واقعی در داشتن چیزهایی است که خودمان به دست میآوریم.
اخطار: خلاصههای تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است میتوانید آن را ویرایش کنید.
برگردان به زبان ساده
# خلعت سلطان اگر چه عزیز است، جامهٔ خُلقانِ خود به عزت تر، و خوانِ بزرگان اگر چه لذیذ است، خردهٔ انبانِ خود به لذت تر.
هوش مصنوعی: چندین مفهوم در این جمله نهفته است. نخست اینکه، هرچند که لباس و زرق و برق سلطانی ارزش و اهمیت خاصی دارد، اما لباس مردم عادی معمولاً از نظر احترام و منزلت حتی بالاتر از آن است. همچنین، هرچند که سفرهٔ بزرگان پر از لذت و غذاهای متنوع است، اما غذای خود آدمی میتواند از نظر طعم و لذت به مراتب بهتر و خوشمزهتر باشد. در واقع این جمله به اهمیت و ارزش مقامهای کمتر و چیزهای ساده زندگی اشاره دارد.
اخطار: برگردانهای تولید شده توسط هوش مصنوعی در بسیاری از موارد نادرستند. اگر این متن به نظرتان نادرست است میتوانید آن را ویرایش کنید.
محمدحسین ایراندوست در ۳ سال و ۵ ماه قبل، پنجشنبه ۲۲ دی ۱۴۰۱، ساعت ۲۱:۵۱ نوشته:
خدایا به نامت که رمز بقاست
سعدی در این حکمت به قَناعت و اعتماد بر داشته ها و دارایی خود توصیه کرده است. می گوید خلعت و هدیه سلطان خیلی خوب است ولی آنها دارایی سلطان است نه داراییِ ما. پس لباس کهنه ما که داشته و دارایی خودماست از آن خلعت بهتر است. غذای اندک و ناچیزی که از دارایی و دسترنج خودمان بدست آمده، بهتر است از طعام لذیذی که دارایی دیگران است.
1- خَلعت :
با تلفظ خَلعت و خِلعت. پوشش و لباسی است که بزرگی به کسی بپوشاند. تن پوش که پادشاه و یا امیری به نوکر خود بپوشاند. و با کسر خِلعت بیشتر به معنای لباسی است که از تن کنده و به کسی می دهند.
2- خلقان :
جمع «خَلَق» به معنای کهنه و فرسوده . و با اینکه جمع است اما در نظم و نثر فارسی بصورت مفرد بکار رفته است . بقول رودکی : « کهن کند بزمانی همان کجا نو بود- و نو کند بزمانی همان که خلقان بود.
3- خرده انبان:
توشه های اندک و کوچک ، انبان اسم است به معنایِ ظرف چرمی که در آن زاد و توشه نگه دارند. توشه دان
4- بَره : مخفف بره است
5- سرکه از دسترنجِ خویش و تره - بهتر از نان دهخدا و بَره :
اگر با دسترنج خودمان سرکه و تره بخوریم بهتر است که از سفرة کدخدا و ارباب دِه ف نان و کباب بره بخوریم.
به داشته ها و دسترنجِ خود قانع باشیم
عمر بسیار ارزشمند و گران است. و با از دست دادن این گوهر ارزنده، داشته ها و دسترنجی بدست می آوریم. پس ، به داشته هامون قانع باشیم ، مگه چندبار زندگی میکنیم که با غم و تنهایی زندگی کنیم. از پیری سوال کردند چرا ناراحتی؟ گفت سُفالی را که ساخته بودم و عمری در آن غذا می خوردم شکست. گفتند مگر چقدر ارزش داشت. گفت قیمتش مهم نیست. عمرم را با آن گذرانده بودم.
سعدی در این حکمت برای اینکه ما را به داشته ها و دسترنج خود قانع کند . دو مثال زده است. یکی مقایسه هدیه و خَلعت سلطان با لباس کهنه خود و دیگری طعام لذیذ و شاهانة دیگران با غذای اندک خود. با این مثالها می خواهد بگوید نباید داشته های خودمان را با دیگران مقایسه کنیم و رنج ببریم. مقایسه کردن داشته ها و دارایی خودمان با دیگران باعث احساس سرخوردگی میشود. سعی کنید روی اهداف و دستاوردهای خودمان متمرکز شوید نه اینکه آنها را با فرد دیگری مقایسه کنیم. هیچ فردی به این فشارها نیاز ندارد.
انسان قانع به داشته های خود راضی است و لذا به مال دیگران چشم نمی دوزد و خود را بی نیاز از آن ها می داند و به همین دلیل است که بی نیازی از غیر، فقط با قناعت حاصل می شود و بر همین اساس در برخی احادیث قناعت به گنجی تشبیه شده که تمامی ندارد.
در حدیث معروفی که ملاصالح مازندرانی در شرح اصول کافی آورده است، می خوانیم: «عَزَّ مَنْ قَنَعَ وَ ذَلَّ مَنْ طَمَعَ; کسی که قناعت پیشه کند (یعنی به داشته ها و دارایی خود قانع باشد)عزیز می شود، و کسی که طمع بورزد ذلیل خواهد شد[1]».
اساساً پیامبر خدا صلی الله علیه و آله بهترین امت خود را کسی می داند که بر داشته های خود قانع باشد. و عملا به این دانش و فهم رسیده باشد که بقول سعدی در این حکمت :
« سرکه از دسترنجِ خویش و تره بهتر از نان دهخدا و بَره »
خِیارُ اُمَّتی ، القانِـعُ و شِرارُهُمُ ، الطامِعُ [2]. بهترینان امّت من، قناعت کنندگان و بدترینان آنها، طمعکاران هستند.
و حضرت علی علیه السلام می فرماید خوشا به حال کسانی که به اندازه دارایی خود بقدر کَفاف راضی هستند. : طوبی لِمَن ذَکَرَ المَعادَ و عَمِلَ للحِسابِ و قَنِعَ بالکَفافِ [3] .
خوشا به حال کسی که به یاد قیامت باشد و برای روز حساب کار کند و به قدر و اندازه کفاف زندگی قانع باشد . قدر کفاف همان است که سعدی آن را با «خرده انبان» بیان کرده و می گوید: « خوانِ بزرگان اگر چه لذیذ است، خردة انبانِ خود، به لذت تر.»
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این متن به این نکته اشاره دارد که هرچند لباس و جایگاه سلطان ارزشمند و محترم است، اما لباس مردم عادی از نظر عزت و احترام با ارزشتر است. همچنین، اگرچه غذاهای مجلل و لذیذی که در سفره بزرگان سرو میشود خوشمزه است، اما غذاهایی که با زحمت خود فرد تهیه شدهاند، از نظر لذت و رضایت بهتر هستند. بهبیاندیگر، ارزش واقعی در داشتن چیزهایی است که خودمان به دست میآوریم.
هوش مصنوعی: چندین مفهوم در این جمله نهفته است. نخست اینکه، هرچند که لباس و زرق و برق سلطانی ارزش و اهمیت خاصی دارد، اما لباس مردم عادی معمولاً از نظر احترام و منزلت حتی بالاتر از آن است. همچنین، هرچند که سفرهٔ بزرگان پر از لذت و غذاهای متنوع است، اما غذای خود آدمی میتواند از نظر طعم و لذت به مراتب بهتر و خوشمزهتر باشد. در واقع این جمله به اهمیت و ارزش مقامهای کمتر و چیزهای ساده زندگی اشاره دارد.
هوش مصنوعی: سرویس بهتر از نتیجه کار خود فرد به همراه یک وعده غذای ساده میباشد.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.