گنجور

 

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۸ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

ناشناس نوشته:

وزن مصرع دوم بیت اول کمی مشکل دارد.

پیشنهاد:
هرساعتم اندرون بجوشد خون را
واگاهی ازآن نه مردم بیرون را


پاسخ: با تشکر؛ متن مطابق تصحیح فروغی است، ضمن آن که وزن علی‌رغم سکته مشکل ندارد و کاملاً صحیح است.

👆☹

سامان نوشته:

با سلام
بنده مصرع دوم بیت اول را به این شکل نیز دیده ام:
واگاهی ای نیست مردم بیرون را
با تشکر- موفق باشید

👆☹

جواد معینی نوشته:

با سلام،

وزن مصراع دوم هیچ گونه مشکلی نداره.
این یکی از اوزان رباعی است و وجود این سکته های وزنی باعث ایجاد تنوع و زیبایی در شعر می شود.
(وزن این مصرع: مفعولن فاعلات مفعولن فع)

👆☹

محسن نوشته:

بنظر می رسد علامت سوال آخر بیت دوم نیازی نیست.

👆☹

شیریان نوشته:

با توجه به تقطیع مصرع های ۱-۳-۴ وزن شعر:
مستفعل فاعلات مفعولن فع
(- – ل ل/- ل – ل/- – -/-
مانند:راز از همه نا کسان نهان با ید داشت.
در رابطه با مصرع دوم نیز امکان خوتنش زیر نیز می تواند مطرح باشد:
وآگاهی نیست هر دمم بیرون را

👆☹

مهدی نوشته:

درود بر شما
همانطور که دوستان اشاره کردند وزن مصرع دوم گویا مشکل دارد
(به اندازه یک هجای کوچک کم دارد)

👆☹

هادی نوشته:

باسلام خدمت دوستان گرامی.
به نظر حقیر، علامت سئوال در بیت آخر بی مورد است
چون قرار نیست چیزی پرسیده شود
بلکه جمله خبری است.
با تشکر و احترام - هادی

👆☹

نادر یوسفی نوشته:

درود دوستانوزن مصراع دوّم ایرادی نداره.ما اختیاری داریم که می توان دو هجای کوتاه را به یک هجای بلند تبدیل کرد. چون ارزش زمانی دو هجای کوتاه برابر با یک هجای بلند است. البته از این اختیار همه جا نمی توان استفاده کرد، در بعضی از اوزان و در بعضی از ارکان آن وزن می توان از این اختیار استفاده کرد، در حقیقت این خاصیّتِ وزنیِ بعضی از اوزان است.
وزن این رباعی این است:
مُستَفعِلُ فاعِلاتُ مَفعولُن فَع
تن تن ت ت / تن ت تن ت / تن تن تن / تن
که می تواند این هم باشد:
مَفعولُن فاعِلاتُ مَفعولُن فَع
تن تن تن / تن ت تن ت / تن تن تن / تن
نیز این:
مَفعولُن فاعِلاتُ مُستَفعِلُ فَع
تن تن تن / تن ت تن ت / تن تن ت ت / تن
و این:
مُستَفعِلُ فاعِلاتُ مُستَفعِلُ فَع
تن تن ت ت / تن ت تن ت / تن تن ت ت / تن
همۀ این وزن ها با وجود اختلافِ یک هجا ای که با هم دارند، ارزش زمانی یکسانی دارند و یک وزن واحد هستند.
اگر دقّت کنید تنها تغییرِ صورت گرفته در آن ها، تبدیلِ رکنِ «مُستَفعِلُ» به «مَفعولُن» و بالعکس است. رکنِ «مُستَفعِلُ» متشکّل از دو هجای بلند و دو هجای کوتاه و رکنِ «مَفعولُن» متشکّل از سه هجای بلند است. در حقیقت دو هجای کوتاهِ آخرِ رکنِ «مُستَفعِلُ» یعنی «عِلُ» تبدیل به یک هجای بلند شده و آن را «مُستَفعِل» کرده که برای داشتن صورت زیباتر، آن را «مَفعولُن» می نویسیم. اصطلاحاً به این اختیار شعری یا خاصیّت عروضی، اختیار «قَلب» می گویند.
به طور خلاصه در اختیار «قلب» در برخی از ارکانِ برخی از اوزان می توان دو هجای کوتاه را به یک هجای بلند و بالعکس تبدیل کرد.
تنها پرسش باقی مانده می تواند این باشد که از کجا باید دانست که در چه جایی می توان از این اختیار استفاده کرد؟
متأسفانه چون عروض هنوز بصورت علم درنیامده پاسخ به این پرسش مشکل است. با آزمون و خطا می توانید به جایگاه درستِ این اختیار برسید و ملاک شما گوش دقیق و حسّاس است.

👆☹

کانال رسمی گنجور در تلگرام