گفت با صیدِ قفس، مرغ چمن
که: گل و میوه، خوش و تازه رس است
بگشای این قفس و بیرون آی
که نه در باغ و نه در سبزه، کس است
گفت: با شبرو گیتی چکنم
که سَحر دزد و شبانگه عسَسَ است
ای بسا گوشه، که میدان بلاست
ای بسا دام، که در پیش و پس است
در گلستان جهان، یک گل نیست
هر کجا مینگرم، خار و خَس است
همچو من، غافل و سرمست مَپَر
قفس، آخر نه همین یک قفس است
چرخ پست است، بلندش مشمار
اینکه دیدیش چو عَنقا، مگس است
کاروان است گل و لاله بباغ
سبزهاش اسب و صبایش جَرَس است
ز گرفتاری من، عبرت گیر
که سرانجامِ هوی و هوس است
حاصلِ هستیِ بیهودهٔ ما
آه سردی است که نامَش نفس است
چشم دید این همه و گوشْ شنید
آنچه دیدیم و شنیدیم بس است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: پرندهای آزاد، پرندهٔ دربند را به بیرون آمدن از قفس و بهره بردن از گل و میوهٔ باغ فرا میخواند. پرندهٔ گرفتار پاسخ میدهد که جهان پر از دام و فریب است، زیبایی باغ مانند کاروانی گذراست و گرفتاری او نتیجهٔ هوی و هوس بوده است. او پرندهٔ آزاد را از غفلت برحذر میدارد و زندگی را جز آهی سرد نمیداند و میگوید آنچه دیده و شنیده برای عبرت بس است.
هوش مصنوعی: پرندهٔ آزادِ چمن به پرندهٔ شکارشده و دربند قفس گفت: گلها و میوهها شاداب و تازه رسیدهاند.
هوش مصنوعی: این قفس را بشکن و بیرون بیا، چون در باغ و سبزهزار هیچکس نیست که مزاحمت شود.
هوش مصنوعی: پرندهٔ دربند پاسخ داد: با این جهانِ شبگرد و فریبکار چه کنم که صبحگاه دزد است و شبانگاه در جامهٔ نگهبان و شبگرد درمیآید؛ یعنی هم غارت میکند و هم به بند میکشد.
هوش مصنوعی: چه بسا گوشهای امننما که در حقیقت میدان بلا است، و چه بسا دامهایی که از پیش و پس آدمی را در میان گرفتهاند.
هوش مصنوعی: در گلستان این جهان حتی یک گل واقعی نیست؛ به هر جا نگاه میکنم جز خار و خاشاک نمیبینم.
هوش مصنوعی: مانند من بیخبر و سرمست پرواز نکن؛ بدان که قفس فقط همین یک قفس نیست و دامهای بسیار دیگری در کار است.
هوش مصنوعی: روزگار پست و فرومایه است، آن را بلندمرتبه مپندار؛ آنچه به چشمت مانند سیمرغ بزرگ آمد، در واقع مگسی بیارزش است.
هوش مصنوعی: گل و لاله در باغ مانند کاروانی رهگذرند که سبزه اسبشان و باد صبا زنگ کاروانشان است؛ یعنی زیبایی باغ گذرا و رفتنی است.
هوش مصنوعی: از گرفتاری من پند بگیر، چون این عاقبت پیروی از هوی و هوس است.
هوش مصنوعی: حاصل این زندگی بیهودهٔ ما تنها آهی سرد است که نامش را نفس کشیدن گذاشتهاند.
هوش مصنوعی: چشم این همه را دید و گوش شنید؛ آنچه دیدیم و شنیدیم برای عبرت کافی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
با غمت شادی جهان هوس است
شادی من همین غم تو بس است
از دهان تو چون نفس نزنم
مر مرا بیم تنگی نفس است
نیم خال لب توام بکشد
[...]
گر حساب حسناتت هوس است
عقد انگشت تو تسبیح بس است
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.