ترا میزیبد از خوبان غرور و ناز و تن داری
که عنبر بر بیاض سیم و سنبل بر سمن داری
چو گفتم: عاشقم، بر تو، شدی بر خون من چیره
نمیرنجم کنون از تو،که این شوخی ز من داری
دل ار تو خواستی، دادم دل مجروح و جان بر سر
چو بردی بیسخن جانم، دگر با من سخنداری؟
مرا در جامه میجویی، نیابی جز خیال از من
چه جای جامه؟ کین جا تو شهیدان در کفن داری
دلاویزی و دلبندی،نمیدارم شکیب از تو
که بالایی چو سروت هست و زلفی چون رسن داری
نظیر زلف هندوی تو گر گویم خطا باشد
گه از شامش سحر خیزد، گه از چینش ختن داری
درختان چمن را پای نابوسیده نگذارم
به حکم آنکه گاهی تو گذاری در چمن داری
چو گل چاکست پیراهن بسی کس را و دل پرخون
از آن اندام همچون گل که اندر پیرهن داری
به دشنام و جفا، جانا، میازار اوحدی را دل
ازان خلق خلق بگذار، چون حسن حسن داری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از زیباییهای معشوق سخن میگوید و به غرور و ناز او اشاره میکند. او از عاشقانههای خود نسبت به معشوق میگوید و اذعان میکند که برای او عشق و دلباختگیاش را تقدیم کرده است. زیبایی معشوق، همچون عنبر و گل، در نظر شاعر جلوهگر است و او را تحت تاثیر قرار میدهد. شاعر در نهایت از معشوق میخواهد که او را از آسیب و جفا در امان بدارد، چرا که زیبایی او کافی است تا دل هر کسی را به درد آورد.
هوش مصنوعی: تو شایستهٔ شرافت و زیبایی از دیگران هستی و در وجودت ناز و غرور و زیبایی به معنای واقعی وجود دارد، مانند عطر خوش عنبر روی تارهای سفیدی که به زیبایی میدرخشد و مانند گل سنبل که بر گل سمن (نوعی گل خوشبو) قرار دارد.
هوش مصنوعی: زمانی که به تو گفتم عاشق توام، تو بر احساس من مسلط شدی و بر من غلبه پیدا کردی و حالا از تو ناراحت نیستم، زیرا میدانم که این بیتوجهی و شوخی از من است.
هوش مصنوعی: اگر تو دلِ من را میخواستی، من دل زخمی و جانم را به پا گذاشتم. حالا که بیهیچ دلیلی جانم را از من گرفتی، آیا هنوز هم میخواهی با من صحبت کنی؟
هوش مصنوعی: اگر مرا در لباس و ظاهر جستجو کنی، چیزی جز خیال از من نخواهی یافت، چرا که در این مکان، جانباختگان عشق در کفنهای خود هستند.
هوش مصنوعی: عشق و زیبایی تو به قدری دلانگیز و دلبرانه است که من نمیتوانم به شکیبایی ادامه دهم، زیرا تو قد بلندی مانند سرو داری و در عین حال زلفهایت به نرمی و قوسدار بودن ریسمان میماند.
هوش مصنوعی: زلفهای تو مانند زلفهای بانوهای هندی است و اگر این را بگویم اشتباه میشود، چون گهگاهی از چهرهات مانند سحر، زیبایی و جذابیت میتابد و گاه از چین و ختن (منطقهای در چین که به زیبایی مشهور است) بهره میبری.
هوش مصنوعی: من نمیگذارم درختان چمن را پای کسی که تو را دوست دارد، لمس کند؛ چون گاهی تو هم در چمن میرفتهای و آنها را آشنا هستند.
هوش مصنوعی: وجود تو مانند گلی است که پیراهن تو را چاکچاک کرده و بسیاری از مردم را دلپرخون کرده است، مانند گلی که در پیراهن تو پنهان است.
هوش مصنوعی: ای محبوب، مرا به زبان زشت و ستم نرنجان و قلبم را به دست آن مردم نگذار، چرا که تو خود خوبی و زیبایی را به اندازهٔ حسن داری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
الا ای سرو نسرین بر! که سنبل بر سمن داری
خطا در طره ی پرچین، حبش گرد ختن داری
ز برگ گل به رنج آیی چرا گل در سمن پوشی
ازین به جامه دربر کن که بس نازک بدن داری
می از لعل تو می نوشم که در مستی شکر بخشی
[...]
همانا در میان با غیر، حرف قتل من داری
که سویم گوشه چشمی دراثنای سخن داری
چه بد کردم که واگردانمش، من کیستم باری
که از کین هر زمان اندیشهای با جان من داری
به یکبار از درون آزردگان خار در بستر
[...]
مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داری
که بهر لب گزیدن سی محرک در دهن داری
جهان از تنگ خلقی بر تو زندانی است پروحشت
وگرنه یوسفستان است اگر خلق حسن داری
به غربت گر شوی قانع، گل بی خار می گردد
[...]
دهان غنچه، روی گل، جبین نسترن داری
گلستانی ست رخسارت، چه پروای چمن داری
به گردت چون نگردد فوج مرغان خزان دیده؟
که رنگین نوبهاری در حصار پیرهن داری
چه پیمان است و بدعهدی که ای پیمان شکن داری
که در هر خانه جا یکشب چو شمع انجمن داری
زبدعهدی بعهدت نه منم غلطان بخاک و خون
که چون من صد هزاران عاشق خونین کفن داری
در بیت الحزن بگشوده یعقوب از پس عمری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.