جماعتی که مرا توبه کار میخوانند
ز عشق توبه بکردم، بگوی: تا دانند
به بند عشق چو شد پای تا سرم بسته
به پند عقلم ازین کار منع نتوانند
ولایتیست دل و عشق آن صنم سلطان
در آن ولایت باقی گدای سلطانند
مکونات جهان را تو قطرها پندار
که آب خویش به دریای عشق میرانند
مجاهدان طلب را چو کاروان سلوک
به کوی عشق درآید، شتر بخوابانند
اگر نه سلسله جنبانشان بود شوقی
ستارگان سپهر از روش فرو مانند
خبر ز عشق ندارد وجود مدعیان
همیشه در پی انکار اوحدی زانند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان عشق مطلوب و توبه از عشقهای غیر حقیقی میپردازد. او خود را توبهکار مینامد و اظهار میکند که گرفتار عشق سلطان محبوبش است و هیچ پند و اندرز عقلی نمیتواند او را از این عشق بازدارد. شاعر عشق را به دریایی میماند که همه چیز در عالم به سمت آن روان است و مجاهدان در طلب عشق، بهسان کاروانی در مسیر عشق حرکت میکنند. اوحدی به عدم درک مدعیان عشق از این حقیقت اشاره میکند و تأکید میکند که تنها عشق حقیقی میتواند انسانها را به کمال برساند.
هوش مصنوعی: گروهی مرا به توبه دعوت میکنند و میگویند که از عشق توبه کردهام، بگویید که تا متوجه شوند.
هوش مصنوعی: وقتی که در بند عشق شدهام و تمام وجودم در آن غرق است، هرچند عقل به من توصیه میکند که از این کار دوری کنم، اما نمیتوانم از آنچه دل میخواهد خالی شوم.
هوش مصنوعی: دل در اینجا به نوعی سرزمین و منطقهای اشاره دارد که عشق آن معشوق (صنم) است و در این سرزمین همه برگزیدگان و بزرگان به شمار میآیند. عاشقان و گدایان عشق او در این سرزمین باقی میمانند و خود را در خدمت او میبینند.
هوش مصنوعی: جهان و موجودات آن را مانند قطرههایی تصور کن که هر کدام به دریای وسیع عشق روانه میشوند و در آن غرق میگردند.
هوش مصنوعی: مجاهدان جستجوگر حقیقت، مانند کاروانی که در مسیر سلوک به سوی عشق حرکت میکند، وقتی به این کوی برسند، از کار و تلاششان دست برمیدارند و آرام میگیرند.
هوش مصنوعی: اگر شوق و محبت آنها (مجاهدان طلب) نبود، ستارگان آسمان از نور و روشنی آنها کمرنگتر میشدند.
هوش مصنوعی: مدعیان عشق، هیچ خبری از حقیقت عشق ندارند و همواره در تلاشاند تا آن را انکار کنند. اوحدی میگوید زیبایی عشق آنقدر واضح است که نمیتوان آن را نادیده گرفت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بزیر قبهٔ تقدیس مست مستانند
که هر چه هست همه صورت خدا دانند
چو سوده دوده به روی هوا برافشانند
فروغ آتش روشن ز دود بنشانند
سپهر گردان بس چشم ها گشاید باز
که چشم های جهان را همه بخسبانند
از آن سبیکه زر کافتاب گویندش
[...]
چو نیکبخت شدی ایمن از حسود مباش
که خار دیدهٔ بدبخت نیکبختانند
چو دستشان نرسد لاجرم به نیکی خویش
بدی کنند به جای تو هر چه بتوانند
مجاوران صوامع مگر نمی دانند
که ساکنان خرابات عشق مردانند
قلم به حرف خطا می کشند در قومی
که بر جریده محصول حاصل ایشانند
بهشت و دوزخ ایشان حضور و غیبت اوست
[...]
بر آستان خرابات عشق مستانند
که نقد هر دو جهان را بهیچ نستانند
براق همت عالی بتازیانه شوق
در آن فضا که بجز دوست نیست میرانند
ز هر چه هست بکلی دو دیده بردوزند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.