اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
»
شمارهٔ ۱۶۲
دل را طمع وصل تو می بود و ندید
جان در غم تو سوده شد و سود ندید
اندر طلب عشق تو ای جان و جهان
من پاک بسوختم کسی دود ندید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این رباعی از ناکامی خود مینالد: دل به امید وصال ماند و به آن نرسید و جان در غم معشوق فرسوده شد و سودی نبرد. در پایان میگوید در طلب عشق یکسره سوخت، اما این سوختن چنان خاموش و پنهان بود که کسی دودی از آن ندید. بازی لفظیِ «سوده» و «سود» و تصویر سوختنِ بیدود، رنجِ پنهان و بیحاصلِ عاشق را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: دل همیشه امید وصال تو را داشت، اما هرگز به آن نرسید و آن را ندید. جان در غم عشق تو فرسوده شد و از این رنج هیچ سودی نبرد.
هوش مصنوعی: ای جان و جهانِ من، در راه طلب عشق تو سراپا سوختم، اما کسی دودی از این سوختن ندید. یعنی سوز من چنان پنهان و کامل بود که هیچ نشانی از آن آشکار نشد و کسی از حالم آگاه نگشت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دل رفت و ز آتش طرب دود ندید
جان شد ز جهان و از جهان سود ندید
چشمی که همه جهان بدان میدیدم
پر خون شد و روی هیچ بهبود ندید
اهلی که ز سودای بتان سود ندید
از آتش سودا بجز از دود ندید
هر سرو که پرورد بخون دل خون
از نخل قدش میوه مقصود ندید
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.