اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب
»
شمارهٔ ۱۳۱
ای دل تو به عشق در نبینی بنشین
چندت گویم نه مرد اینی بنشین
اول زوجود خویش برخیز ای دل
پس با غم عشق اگر نشینی بنشین



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر دل را خطاب میکند و سرزنشش میکند که با وجود خودپرستی مرد راه عشق نیست. سپس شرط ورود به عشق را بیان میکند: نخست باید از وجود خویش برخاست و خود را فانی کرد، آنگاه میتوان با غم عشق همنشین شد. شاعر در این رباعی با دو فعل «برخاستن» و «نشستن» بازی کرده است.
هوش مصنوعی: ای دل، تو در راه عشق به جایی نمیرسی و حقیقت آن را نمیبینی، پس آرام بنشین. چند بار به تو بگویم که تو مرد این راه نیستی؛ از ادعای عشق دست بکش.
هوش مصنوعی: ای دل، نخست از هستی و خودی خود دست بکش و از آن برخیز. پس از آن اگر میخواهی همنشین غم عشق شوی، بنشین. شرط عشق، فنای خود است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.