اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
»
شمارهٔ ۱۲۶
افسوس که عمر رفت بر بیهوده
هم لقمه حرام هم نفس آلوده
فرمودهٔ ناکرده پشیمانم کرد
هیهات زکرده های نافرموده


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از عمر گذشتهاش به حسرت یاد میکند که بر بیهودهگی سپری شده است. او به لقمههای حرام و نفس آلودهاش اشاره میکند و از کارهایی که به آنها سزاوار نبوده، پشیمان است. احساس ندامت و تأسف از نکردن کارهای خوب و مثبت، حال و هوای اصلی شعر را تشکیل میدهد.
هوش مصنوعی: متأسفانه، عمر انسان بیهوده سپری شد و در این مدت هم لقمههای حرام تناول کرد و هم نفسش آلوده بود.
هوش مصنوعی: من از کارهایی که نکردم و نداشتهام، پشیمان شدهام. اما نمیتوانم به کارهایی که انجام دادهام و اشتباهاتم، افسوس بخورم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
افسوس که عمر رفت بر بیهوده
هم لقمه حرام و هم نفس آلوده
فرمودهٔ ناکرده پشیمانم کرد
افسوس ز کردههای نافرموده
دوش آمد دست سوده و آسوده
آسوده ز رنج و مشک بر مه سوده
پالوده ز دست با سلخ آلوده؟
آلوده ز شادی و ز غم پالوده
ای در طلب تو عمر من فرسوده
نابوده شده با تو دمی تا بوده
بر سفره انتظار خون جگرم
شد از پی حلوای لبت پالوده
از تهمت خصم نیستم آسوده
تا چند مرا طعنه زند نابوده
حال من بیچاره مثال گرگست
یوسف ندریده و دهن آلوده
ای گوشهٔ مسند به ثریا سوده
درعهد تو نبض اضطراب آسوده
با راستی عدل تو شب در ظلمات
ره چپ نکنند رهبر خواب آلوده
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.