اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
»
شمارهٔ ۱۰۷
ای خواجَه اگر تو را سَعادت خویش است
ایمن منشین زآنچ تو را در پیش است
زینها که تو مال و ملک می پنداری
جز مرداری و مرد ریگی بیش است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر به خواجهای اشاره میکند که اگر به دنبال سعادت واقعی است، نباید نسبت به چیزهایی که ظاهری و فریبنده هستند، آرامش خاطر پیدا کند. او تأکید میکند که اموال و ملکهایی که انسان به آنها دلبسته است، در واقع جزو چیزهای بیارزش و مردار هستند و نباید تبدیل به غم و غصهٔ او شوند. شاعر با این بیان به هشدار دربارهٔ آسیبهای وابستگی به دنیا و مادیات میپردازد.
هوش مصنوعی: ای آقا، اگر میخواهی به سعادت و خوشبختی خود برسی، هرگز خود را از آنچه که در آینده برایت پیش میآید، بیخبر و ناامن نگذار.
هوش مصنوعی: چیزی که تو آن را ثروت و دارایی میدانی، در واقع جز پستم و بیارزشی بیش نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا هیچ چو شمعت سر و کار خویش است
گردن زدنی بهر سرت در پیش است
چه سود به یک پای ستاده چون شمع
زیرا که هزار سر چو شمعت بیش است
ای خواجه اگر تو را سعادت خویش است
ایمن منشین زآنچ تو را در پیش است
زاینها که تو مال و ملک می پنداری
جز مرداری و مُردریگی بیش است
جانا دل عاقلان عالم ریش است
زین یک منزل که جمله را در پیش است
از تیغ اجل بریده در طشت فنا
زین غم سر صدهزار زیرک بیش است
این حسرت و غم که با من درویش است
بی سلسله یی نیست که بیش از پیش است
یا صبح سعادتم پس از شام غمست
یا محنت روز واپسینم پیش است
صد رخنه به دل هر دمم از صد نیش است
من خوشدل ازین که راحتی در پیش است
روشن بود این بر همه کاندر خانه
گر روزن بیش، روشنایی بیش است
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.