اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الحادی عشر: فی الطامات و فی الاقاویل المختلفة
»
الفصل الثانی - فی الاقاویل المختلفة خدمة السلطان
»
شمارهٔ ۵۸
پرسید زدل دیده که گر ناشادی
در من ره خونابه چرا نگشادی
دل گفت تو جرم خویش بر ما چه نهی
در دام بلا به پای خود افتادی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به گفتوگویی میان دل و دیده میپردازد. دیده از دل میپرسد که چرا در شرایط ناگواری خون نمیگرید و بیقراری نمیکند. دل پاسخ میدهد که تو نباید تقصیر را به گردن من بیندازی، زیرا خودت با اقدامهایت در دام بلا گرفتار شدهای. این شعر به مسئولیت فرد در برابر درد و رنجهایش اشاره دارد و به نقش خودآگاهی در مواجهه با مشکلات میپردازد.
هوش مصنوعی: دیده از دل پرسید که چرا اگر من ناراحتی و اندوهی دارم، تو نمیگویی که خون درونم میجوشد؟
هوش مصنوعی: دل گفت که چرا تقصیر خود را به گردن ما میاندازی، در حالی که خودت به دام مشکل افتادهای.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای ترک به گنجه از کجا افتادی
کاندر دل و جان من فکندی شادی
یک بوسه مرا به مستی اندر دادی
ای ترک همیشه مست و خرم بادی
ای دولت هند را جمالی دادی
ای شادی زین قبل به غایت شادی
ای چرخ تو در دهان عالم دادی
کای دولت شیرزاد باقی بادی
ای دست زمانه بسته از بیدادی
وز دست گشاده داد بخشش دادی
تا بندهٔ تو شدم ز غم آزادم
از بندگی توام مباد آزادی
گر شعر در مراد میبگشادی
یا کار کسی به شعر نوری دادی
آخر به سه چار خدمتم صدر جهان
از ملک چنان یک صله بفرستادی
تن زود به خواری ای جلب بنهادی
وز گفته خویش نیک باز استادی
گفتی خسبم در آب و نم درندهم
بر خاک بخفتی و نم اندر دادی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.