اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۲۵۲ - الرجاء
بی جام چو جمشید نمی شاید بود
بی شام چو خورشید نمی شاید بود
گیرم که به طاعت تو مشغول نیم
از لطف تو نومید نمی شاید بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی در باب امید به رحمت خداست. شاعر با دو تمثیل جمشید و جام و خورشید و شام میگوید هر چیز ملازمی دارد که از آن جدا نمیشود. سپس نتیجه میگیرد که حتی اگر در طاعت کوتاهی کرده باشد، نومیدی از لطف الهی روا نیست.
هوش مصنوعی: همانگونه که جمشید بی جام (جام جم) نمیتواند باشد و خورشید بی شام (غروب) نمیماند، هر چیزی ملازم و همراهی دارد که از آن جدا نمیشود؛ بینصیب و تنها ماندن ممکن نیست.
هوش مصنوعی: فرض کنیم که من به عبادت و فرمانبرداری تو مشغول نیستم، باز هم نباید از مهربانی و بخشش تو ناامید بود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.