اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۲۵۳ - الرجاء
بی ذل کسی به پادشایی نرسد
هرگز به دُرست مومیایی نرسد
گر رهرو را به فعل خود وادارند
پس کَس به مقام پیشوایی نرسد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی در باب امید به فضل الهی است. شاعر میگوید سربلندی تنها از راه شکستگی و فروتنی به دست میآید، همانگونه که مومیایی فقط به کار استخوان شکسته میآید. سپس نتیجه میگیرد که اگر رهرو به عمل خود واگذاشته شود کسی به مقام بلند نمیرسد، پس تکیه باید بر لطف خدا باشد.
هوش مصنوعی: هیچکس بیآنکه خواری و فروتنی بکشد به پادشاهی و سروری نمیرسد؛ همچنان که مومیایی (داروی شکستهبندی) هرگز به استخوان سالم و نشکسته نمیرسد و تنها برای شکسته است. یعنی لطف و درمان الهی نصیب دلهای شکسته میشود.
هوش مصنوعی: اگر سالک را به عمل و کوشش خودش واگذارند و فقط بر پایهٔ کردارش با او رفتار کنند، هیچکس به مقام پیشوایی و کمال نمیرسد. پس رسیدن به مقام، از فضل و عنایت خداست نه از عمل بنده.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از عشق دلا کسی بجائی نرسد
کو را ز وجود خود بلائی نرسد
چون عشق بنزد عقل ملک ابدست
ملک ابدی بهر گدائی نرسد
طالب که نه صادق است جایی نرسد
بیگانه شود به آشنایی نرسد
در یافتن وصال او سلطانی است
آن سلطانی به هر گدایی نرسد
از دلق و عصا صدق و صفایی نرسد
وز سبحه بجز بوی ریایی نرسد
هردم به کجا رسد مگو سلسله ات
کز سلسله هیچ کس به جایی نرسد
از کوشش من بمن نوایی نرسد
وز نخل تو ام بر وفایی نرسد
دستی که ز شاخ بخت کوتاه بود
هر چند که بر جهد بجایی نرسد
دل غیر تأنی به صفایی نرسد
از بیتابی به مدعایی نرسد
شبنم که رسد به مهر از نرم روی است
از گرم روی شرر به جایی نرسد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.