اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۱۰۷
من لوح دل از جمله امانی شستم
جان را زنشاط و کامرانی شستم
تا آتش سودای تو در جان من است
من دست از آب زندگانی شستم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده در این رباعی از ترک همهٔ آرزوها و کامرانیهای دنیوی خبر میدهد. علت این وارستگی آتش عشق معشوق، یعنی حق، است که در جانش افتاده است. نتیجه این است که او حتی از آب زندگانی و خود زندگی نیز دست شسته است. تقابل آتش عشق و آب حیات نکتهٔ اصلی و پایانبندی شعر است.
هوش مصنوعی: من صفحهٔ دلم را از همهٔ آرزوها پاک کردم و جانم را نیز از شادیها و کامجوییهای دنیایی شستم و تهی ساختم.
هوش مصنوعی: از وقتی آتش عشق و شیدایی تو در جان من افتاده است، از آب زندگانی و از خود زندگی دست کشیده و چشم پوشیدهام. «دست شستن از چیزی» یعنی ترک کردن و ناامید شدن از آن، و میان آتش و آب نیز تقابلی ساخته شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.