اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۱۰۶
چون من به تو دادم دل و دین بس باشد
نفرین توم از آفرین بس باشد
من می گویم جمله تویی من هیچم
تسبیح بزرگ من همین بس باشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی عرفانی در بخش توحید است. گوینده که دل و دین را به معشوق ازلی سپرده، حتی نفرین او را برتر از ستایش دیگران میداند. سپس اقرار میکند که همهچیز اوست و خود هیچ است، و همین فنای خویش و دیدن یگانگی حق را بزرگترین تسبیح خود میشمارد.
هوش مصنوعی: اکنون که دل و دینم را به تو سپردهام، همین مرا کافی است. اگر مرا نفرین کنی، آن نفرین برای من به جای ستایش و دعای خیر بس است.
هوش مصنوعی: من میگویم که همهچیز تویی و من هیچ نیستم. بزرگترین ذکر و تسبیح من همین اقرار است. مقصود نفی هستی خود و دیدن وجود حق در همهچیز است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.