اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۱۰۰
لطفی بکنی عنایت از سر گیری
زین نقد دغل که می زنم زرگیری
در مملکتت هیچ نیاید خللی
گر هیچ کسی را به کسی برگیری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی مناجاتی با خداوند است. گوینده عمل خود را سکهٔ قلب میداند و از خدا میخواهد که از سر لطف آن را چون زر ناب بپذیرد. سپس میگوید اگر خدا بندهٔ ناچیزی را به حساب آورد و عزیز کند، در پادشاهی بیکران او هیچ کاستی پدید نمیآید.
هوش مصنوعی: خدایا، چه میشود اگر لطفی کنی و عنایتت را از نو به من بازگردانی و این سکهٔ قلب و ناخالصی را که من میزنم، یعنی طاعت و عمل ناقصم را، به جای زر ناب بپذیری.
هوش مصنوعی: اگر من را که «هیچکس» و ناچیزم به جای «کسی» بپذیری و ارجمند بشماری، هیچ خللی در فرمانروایی و پادشاهی تو پدید نمیآید؛ یعنی بخشش تو از عظمتت چیزی نمیکاهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای غنچه که خنده هر دم از سر گیری
دل می دهدت که لب ز هم بر گیری؟
وی نرگس شوخ دیده بی چهرۀ او
چشم آب نگیردت که ساغر گیری؟
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.