چو میروک را بال گردد هزار
برآرد پر از گردش روزگار
بکاوید کالاش را سر بسر
که داند که چه یافت زرّو گهر
برآرندۀ گرد گردان سپهر
همو پرورانندۀ ماه و مهر
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
چو میروک را بال گردد هزار
برآرد پر از گردش روزگار
بکاوید کالاش را سر بسر
که داند که چه یافت زرّو گهر
برآرندۀ گرد گردان سپهر
همو پرورانندۀ ماه و مهر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این سه بیت پراکنده از مثنویهای از دسترفتهٔ عنصری در بحر متقارب است و پیوند روشنی با هم ندارند. بیت نخست از بال و پر درآوردن جانوری کوچک با گذشت روزگار سخن میگوید. بیت دوم کاویدن دارایی کسی و یافتن زر و گوهر فراوان را وصف میکند. بیت سوم ستایش خداوند است که آسمان گردان را برافراشته و پرورندهٔ ماه و خورشید است.
هوش مصنوعی: هنگامی که «میروک» (ظاهراً جانوری کوچک چون مور) بسیار بال پیدا کند، با گذشت روزگار پر درمیآورد. شاید اشاره به این باشد که موجودات به مرور زمان و به گردش روزگار رشد میکنند و به کمال میرسند.
هوش مصنوعی: همهٔ کالا و دارایی او را از سر تا ته کاویدند و جستوجو کردند. چه کسی میداند چه اندازه زر و گوهر در آن یافتند؟ یعنی گنجی بسیار و بیشمار به دست آمد.
هوش مصنوعی: آفریدگار، آن کسی است که این آسمان گردان را برافراشته و پدید آورده است. هم اوست که ماه و خورشید را میپروراند و پایدار میدارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اگر بازی اندر چغو کم نگر
وگر باشهای سوی بطّان مپر
که را رودکی گفته باشد مدیح
امام فنون سخن بود ور
دقیقی مدیح آورد نزد او
چو خرما بود برده سوی هَجَر
چو دانا تَوانا بُد و دادگَر
از ایرا نکرد ایچ پنهان هنر
پدید آرد آن سرو بیجاده بر
همی گرد عنبر به بیجاده بر
ز روی و ز بالا و زلف و لبش
خجل شد گل و سرو و مشک و شکر
بت و ماه را نام خوبی مده
[...]
ز شرم گنه آبرویم مبر
چو خاکم ز تقصیر من درگذر
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.