گنجور

 
حکیم نزاری قهستانی
 

کسانی که ما را ندانسته اند

زبانها به ما درکشانسته اند

دورویی حوالت به ما می کنند

عداوت بدانجا رسانسته اند

ندانسته ای آنکه مردان حق

تصرف در اکوان توانسته اند

ز هر دو جهان سوزناکان عشق

دل و جان خود را رهانسته اند

چه گویی در ایشان که رخش جهاد

به کون و مکان در جهانسته اند

نیارست مجنون به خویش آمدن

مرا هم ز من واستانسته اند

عفاریت اگر آدمی صورتند

حقیقت به مردم نمانسته اند

بگو بال منکر برون آورند

خیالی که در سر نشانسته اند

نزاری به مقصد کسانی رسند

که مقصود خود را ندانسته اند

منه بر عنان گروهی عنان

که بیهوده مرکب دوانسته اند