بیا ساقی آن شبچراغ مغان
بیاور، ز من برمیاور فغان
چراغی کزو چشمها روشن است
چراغ دلم را ازو روغن است
بگو ای سخن کیمیای تو چیست؟
عیار ترا کیمیاساز کیست؟
که چندین نگار از تو برساختند
هنوز از تو حرفی نپرداختند
اگر خانهخیزی، قرارت کجاست؟
ور از در درآیی، دیارت کجاست؟
ز ما سر برآری و با ما نئی
نمایی به ما نقش و پیدا نئی
عمل خانه دل به فرمان توست
زبان خود علمدار دیوان توست
ندانم چه مرغی بدین نیکوی
ز ما یادگاری که مانَد توی
سخن بین چه عالیست بالای او!
کسادی مبیناد کالای او!
متاع گرانمایه کاسد مباد
وگر باد، بر کامِ حاسد مباد
بیار ای سخنگوی چابکسرای
بساط سخن را یکایک بجای
سخن ران ازآن نامور خفتگان
فسونی فرو دم به آشفتگان
گزارندهٔ سرگذشت نخست
به اندیشهٔ نغز و رای درست
چنین داد مژده که چون شهریار
به ملک سپاهان برآراست کار
ز پیروزی چرخِ پیروزهرنگ
نبودش بسی در صفاهان درنگ
به اصطخر شد، تاج بر سر نهاد
به جای کیومرث و کیقباد
شد آراسته مُلک ایران بدو
قوی گشت پشت دلیران بدو
بزرگان بدو تهنیت ساختند
بدان سربزرگی سر افراختند
نثاری که باشد سزاوار تخت
فشاندند بر شاه پیروزبخت
ز سرچشمهٔ نیل تا رود گنگ
ز شورابِ چین تا به تلخآبِ زنگ
رسولان رسیدند با ساو و باج
همایونکُنان شاه را تخت و تاج
چو شه پای بر تخت زرین نهاد
ز گنج سخن حصن رویین گشاد
که باد آفرینندهای را سپاس
که کرد آفرینگوی را حقشناس
سرِ چون منی را ز بالینِ خاک
به انجم رسانید چون نور پاک
به ایرانم آورد از اقصای روم
به فرمان من سنگ را کرد موم
به جایی رسانید کار مرا
که محمل کشد چرخ بار مرا
پذیرفتم از داور آسمان
که ناسایم از داوری یک زمان
ستمدیده را دادبخشی کنم
شب تیرگان را درخشی کنم
خرد بر وفا رهنمای منست
صلاح جهان در وفای منست
ره راستی گیرم امروز پیش
که آگاهم از روزِ فردای خویش
بپرهیزم از روزِ عُذرآوری
به پرهیزگاری کنم داوری
ز پیشانی پیل تا پای مور
نیاید ز من بر کسی دستِ زور
ندارم طمع بر زر و سیم کس
وگرچند یابم بر آن دسترس
ز خلق ار چه آزار بینم بسی
نخواهم که آزارَد از من کسی
ده و دوده را برگرفتم خراج
نه ساو از ولایت ستانم نه باج
اگر گنجی آرم ز دنیا به دست
مهیا کنم قسمت هر که هست
دهم هر کسی را ز دولت کلید
کنم پایهٔ کار هر کس پدید
هنرمند را سر برآرم بلند
کشم پای دیوانه را زیر بند
بپیچم سر از رایگانخوارگان
مگر بیزبانان و بیچارگان
چو دارد تنومند کار آگهی
نخواهم که باشد ز کاری تهی
چو بینم کسی را که او رنج برد
که با خرج او دخل او هست خرد
در آن خرجش امیدواری دهم
ز گنجینه خویش یاری دهم
به دین و به دانش کنم کارها
دهم داد را روز بازارها
ندارم ز کس ترس در هیچ کار
مگر زان کسی کاو بوَد ترسکار
در آس افکنم هر کهرا سود نیست
ببخشایم آن را که بخشودنیست
جهان از سخا دارم آراسته
سخن را مدد بخشم از خواسته
ستم را ز خود دور دارم به هُش
ستمکش نوازم، ستمگاره کش
بجای یکی بد یکی بد کنم
به پاداش نیکی یکی صد کنم
عقوبت کنم خلق را بر گناه
نوازش کنم چون شود عذرخواه
چو گردن کشد خصم، گردن زنم
چو در دشمنی تن زند، تن زنم
بنا کردن نیکی از من بود
بدی را بدایت ز دشمن بود
من آن خاک بیزم به غربال رای
که بستانم و باز ریزم به جای
چو دولاب کاو شربت تر دهد
ازینسر سِتانَد بدانسر دهد
به هرچ از سر تیغم آید فراز
سر تازیانهام کند ترکتاز
سر تیغم آرد جهان را به چنگ
سر تازیانه دهد بیدرنگ
از آن آمدم بر سر این سریر
که افتادگان را شوم دستگیر
یکی پیکرم ز ابر و از آفتاب
به یک دست آتش به یک دست آب
به سنگی رسَم سخت بگدازمش
به کِشتی رسم تشنه بنوازمش
به خود نامدم سوی ایران ز روم
خدایم فرستاد از آن مرز و بوم
بدان تا حق از باطل آرم پدید
ز من بند هر قفل یابد کلید
سر حقشناسان برآرم ز خاک
به باطلپرستان درآرم هلاک
ز دنیا بَرَم رنگِ ناداشتی
دهم باد را با چراغ آشتی
فرشته کنم دیو هر خانه را
برآرایم از گنج ویرانه را
کجا عدل من سر برآرد چو سرو
ز بیدادِ شاهین نترسد تذرو
شبانی کند گرگ بر گوسفند
همان شیر بر گور نارد گزند
بَدان را ز نیکی کنم ناصبور
ز نیکان بدی را کنم نیز دور
کسی را من سر برافراختم
به پای کسش در نینداختم
وگر همسری را دریدم جگر
ندادم به درندگان دگر
نکشتم نهانی کسی را به زهر
مگر کهآشکارا به شمشیر قهر
نه در کس جهانسوزی آموختم
نه بیحجتی خرمنی سوختم
نخواهم که آرم به کس بر شکست
وگر بشکنم مومیائیم هست
گر از من به چشمی رسد چشمدرد
توانم درو توتیا نیز کرد
خدایم در این کار یاری دهاد
ز چشم بدان رستگاری دهاد
چو این داستان گفت شه یک به یک
نیوشنده را دست شد بر فلک
در آن انجمن بود بسیار کس
به شاهآزمایی گشاده نفس
از آن بوالفضولانِ بسیارگوی
وزان بوالحکیمانِ دیوانهخوی
پژوهندهای بود حجتنمای
در آن انجمن گشت شاهآزمای
که شاها مرا یک درم درخورست
اگر بخشی از کشوری بهترست
جهاندار گفت از خداوندِ گاه
به اندازه قدر او گنج خواه
پژوهنده گفتا چو از یک درم
خجالت بَرَد شه که چیزیست کم
به ار ملک عالم ببخشد به من
به انجم رساند سرم ز انجمن
دگر باره شه گفت کای بدسگال
به اندازه خود نکردی سؤال
دو حاجت نمودی نه بر جای خویش
یکی کم ز من دیگری از تو بیش
به اندازه باشد سخن گسترید
گزافه سخن را نباید شنید
سخن کان به ابرو درآرد گره
اگر آفرینست ناگفته به
دگر پرسشی کرد مرد دلیر
که بالا چرایی تو و خلق زیر؟
چو گویی که یکرویه هستیم بار
چرا زیر و بالا درآری به کار؟
ملک گفت سرور منم زین گروه
چو سر زیر باشد نباشد شکوه
سر رستنی زیر زیبا بود
سر آدمی به که بالا بود
به ار شاه را جای باشد بلند
که تا دیدهها زو شود بهرهمند
دگر زیرکی گفت کای شهریار
خردمند را با رعونت چهکار؟
ترا زیور ایزدی در دلست
به زیور چه پوشی تنی کز گِلست؟
مَلِک گفت کهآرایش خسروی
دهد چشم بینندگان را نوی
من ار شخص خود را چو گلشن کنم
شما را به خود چشمروشن کنم
نبینی که چون بشکفد نوبهار؟
بدو چشمروشن شود روزگار؟
از آن نکتهها مردم تیزهوش
پر از لعل و پیروزه کردند گوش
دعا تازه کردند بر جان او
به جان باز بستند پیمان او
از آن بردباری کز او یافتند
به فرمان او پاک بشتافتند
به آیین جمشید هر روز شاه
شدی بر سر گاه هر صبحگاه
نوازش همیکرد با بندگان
نگه داشت آیین فرخندگان
فرستاد نامه به هر کشوری
به هر مرزبانی و هر مهتری
گراییدشان دل به افسون خویش
امان دادشان از شبیخون خویش
جهان را به فرمان خود رام کرد
در آن رام کردن کم آرام کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: اسکندر پس از پیروزیهای خود در سپاهان و به منصب پادشاهی نشستن در اصطخر، با تاج و تخت بر سر به ایران فرمانروایی میکند. او از یاری خداوند و نیکی به مردم سخن میگوید و اعلام میکند که به عدالت و انصاف با زیردستان رفتار خواهد کرد. وعده میدهد که کسی را آزار نرساند و باید به فرودستان یاری کند، در عوض، خواهان خدمتگزاری به نیکان و کاردانان است. اسکندر همچنین بر لزوم دوری از ظلم و بدی تأکید کرده و اعلام میکند که هیچکس نباید به ناحق مورد ستم قرار گیرد. او بر اهمیت وظیفهاش به عنوان پادشاه و مسئولیتهای خود در قبال جامعه تأکید میکند.
هوش مصنوعی: ای ساقی، بیا و آن چراغ شبافروز مغها را برایم بیاور تا از من غم و ناله و فغان را برآوری.
هوش مصنوعی: چراغی وجود دارد که سبب روشنایی چشمهاست و روشنایی دل من نیز از روغن آن چراغ تأمین میشود.
هوش مصنوعی: بگو ای سخن تو چه ارزش و خاصیتی دارد؟ کسی که حقیقت و زیبایی تو را میپیدا کند، چه کسی است؟
هوش مصنوعی: چندین زیبایی و هنر از تو به تصویر کشیدهاند، اما هنوز هیچ سخنی از خودت به میان نیامده است.
هوش مصنوعی: اگر قرار است به خانه من بیایی، نشانیات کجاست؟ و اگر از در وارد شوی، دیارت (شهر یا سرزمینت) کجاست؟
هوش مصنوعی: اگر تو از میان ما سر بلند کنی و در جمع ما نباشی، نمیتوانی خودت را نشان بدهی و هویتت را به ما نمایان کنی.
هوش مصنوعی: عمل خانه دل، یعنی احساسات و خواستههای قلبی، به اختیار و ارادهٔ توست، و زبان من نیز در بیان آنچه در دل دارم، تحت فرمان و هدایت توست.
هوش مصنوعی: نمیدانم چه پرندهای است که به خاطر زیباییاش از ما یادگاری برای تو باقی میماند.
هوش مصنوعی: سخنی که او (اسکندر) میگوید بسیار بلندمرتبه و با ارزش است و نباید در میان مردم کمارزش و بیمقدار جلوه کند.
هوش مصنوعی: کالا و سخن باارزش نباید بیارزش شود، وگرنه مانند باد به کام حسود نخواهد بود.
هوش مصنوعی: ای سخنگوی چالاک، بساط سخن را به ترتیبی منظم و هر چیز را در جای خود بیاور.
هوش مصنوعی: اسکندر از آن خفتگان مشهور داستان میگوید که در خواب به سر میبرند، و در اینجا او به کسانی که در حال تلاطم و نگران هستند، جان میبخشد و سعی دارد آرامش را به آنها برساند.
هوش مصنوعی: راوی داستان در ابتدای کار، با اندیشهای زیبا و تدبیری درست، داستان را روایت میکند.
هوش مصنوعی: خبر خوشی منتشر شد که شهریار (اسکندر) کارهای مربوط به حکومت در سپاهان را سامان داده است.
هوش مصنوعی: اسکندر به خاطر پیروزیهایش و رنگ پیروزی آسمان، در صفاهان درنگ نکرد و سریعاً به مسیر خود ادامه داد.
هوش مصنوعی: اسکندر به شهر اصطخر رفت و تاج پادشاهی را بر سر گذاشت، مانند کیومرث، نخستین پادشاه، و کیقباد، پادشاه دیگر ایران.
هوش مصنوعی: ملک ایران به دست اسکندر زیبا و آراسته شد و به خاطر او دلیران قوی و نیرومند گشتند.
هوش مصنوعی: بزرگان به اسکندر تبریک گفتند و برای او به عنوان یک بزرگوار، سر خود را بالا گرفتند.
هوش مصنوعی: نثاری که باید در شأن و مقام پادشاهی باشد، بر اسکندر، شاه پیروز، نثار کردند.
هوش مصنوعی: از سرچشمهٔ نیل (رود نیل در مصر) تا رود گنگ (رود گنگ در هند) و از محل شورابِ چین (جایی با آب شور در چین) تا مکان تلخآبِ زنگ (آبی تلخ در زنگبار)، سرزمین وسیع و مرزی است که تحت سلطهٔ شاه پیروزبخت قرار میگیرد.
هوش مصنوعی: پیامآوران با هدایا و رشوههای گرانقیمت به دربار آمدند تا شاه همایون که در اینجا به اسکندر اشاره دارد، را بر تخت و تاج بنشانند.
هوش مصنوعی: وقتی شاه بر تخت زرین نشست، خزانهٔ سخن را همچون دژ محکم و استواری باز کرد.
هوش مصنوعی: شاعر از باد به عنوان خالق و آفرینندهای قدردانی میکند که باعث شد آفرینگوی (شاعر) به شناخت و سپاس از خالق خود برسد.
هوش مصنوعی: سر من که مانند من (این سر) وجودی خاکی دارد، به آسمانها (انجم) رسیده و همانند نور پاک، مقدس و روشن است.
هوش مصنوعی: اسکندر به فرمان من، از دورترهای روم (اقصای روم) به ایران آورد و سنگها را مثل موم نرم کرد.
هوش مصنوعی: کار من به جایی رسید که روزگار بار سنگین من را بر دوش خود میکشد.
هوش مصنوعی: من از خداوند آسمان قبول کردم که به خاطر قضا و قدرش، زمان کوتاهی از قضاوت و داوری دور باشم.
هوش مصنوعی: من میخواهم به کسی که در مضیقه و سختی است، کمک کنم و در شب تاریک و غمزده، او را به روشنایی برسانم.
هوش مصنوعی: خرد (عقل و اندیشه) راهنمای من در وفاداری است و برای بهبود و صلاح دنیا نیز باید به وفاداری من توجه شود.
هوش مصنوعی: امروز تصمیم میگیرم که راه راست را دنبال کنم، چون به خوبی از آیندهٔ خود آگاه هستم و میدانم چه پیش خواهد آمد.
هوش مصنوعی: کنم تلاش کنم که از روزی که مجبور به عذرخواهی شوم دوری کنم و به راستگویی و پرهیزگاری بپردازم.
هوش مصنوعی: از پیشانی فیل (که مظهر قدرت و بزرگمنشی است) تا پای مور (که نماد کوچکی و ناتوانی است) کسی را زیر دست قدرت و زور من نمییابم. این نشان میدهد که من بر کسی تسلط و زور ندارم.
هوش مصنوعی: من به ثروت و دارایی علاقهای ندارم، حتی اگر به آنها دسترسی پیدا کنم.
هوش مصنوعی: با اینکه از مردم بسیار آزاری میبینم، نخواهم که از من کسی آزار ببیند.
ده و دوده یعنی ده و دهنشینان
هوش مصنوعی: هرگاه که گنجی از این دنیا به دست آورم، آن را برای کسانی که سزاوارند فراهم میکنم و سهم هر یک از آنها را تعیین مینمایم.
هوش مصنوعی: به هر کسی که سزاوار باشد، از نعمت و خوشبختی فرصتی میدهم و سبب ریشهدار شدن شغل و مقام او را فراهم میکنم.
هوش مصنوعی: من هنرمند را بلند و برتر میکنم و پای فرد دیوانه را زیر کنترل و زنجیر قرار میدهم.
از مفتخورها روی بر میتابم و به آنها توجه نمیکنم، مگر بر بیکسان و بیچارگان. (منظور از بیزبان کسی است که ضعیف و خموش است و توان دفاع از خود را ندارد)
هوش مصنوعی: وقتی کسی توانمند و باخبر از کارها باشد، نیازی ندارم که بدانم او از چه کاری بینیاز است.
هوش مصنوعی: هرگاه کسی را ببینم که سختی میکشد، میدانم که باید با هزینهاش به او کمک کنم، زیرا عقل، چنین چیزی را میطلبد.
هوش مصنوعی: من در هزینههای او به امید تأمین نیازهایش کمک میکنم و از ثروت خود به او یاری میرسانم.
هوش مصنوعی: من کارهایم را بر اساس دین و دانش انجام میدهم و در روزهای بازار، حقوق و انصاف را به مردم میدهم.
ترسکار و ترسگار هردو درست است به معنی پرهیزکار، پارسا و خداترس.
آس یعنی سنگ آسیاب
هوش مصنوعی: من بخاطر بخشش و ستمنکردن، دنیا را به مهربانی آراستهام و از سخن نیکو، از خواستهام، یاری میطلبم.
با هوش و دانایی، ستم را از خود دور میدارم و ستمکشان را مهربان و نوازنده هستم و ستمگاران را کُشنده و تنبیهگر.
در پاسخ به هر بدی یک بدی؛ و در پاسخ به هر نیکی صد نیکی خواهم کرد.
هوش مصنوعی: من عقوبت و تنبیه میکنم مردم را به خاطر گناهشان، ولی وقتی کسی عذرخواهی کند، او را مورد نوازش و محبت قرار میدهم.
اگر دشمن و خصم گردنکشی و سرکشی کند او را گردن زنم و اگر از جنگ و دشمنی کناره بگیرد من هم کناره میگیرم.
من آغازکننده نیکی و نیکویی خواهم بود و بدی را آغازکننده نخواهم بود. (بنا کردن یعنی شروع کردن)
هوش مصنوعی: من آن خاکی را که با فکر و تدبیر خود گرفتم، همچون غربالی میدانم که از آن عبور میدهم، تا در نهایت بهترینها را برای دیگران برداشت کنم و بقیه را به جای خود برگردانم.
هوش مصنوعی: مانند دواری که از یک سمت شربت میریزد و از سمت دیگر میسازد، اگر چیزی را به سمت اول بدهند، آن را از سمت دیگر هم دریافت میکند.
هوش مصنوعی: هر چه از سر تیغ جنگ (تیغ اسکندر) بلند شود و بالا بیاید، با سر تازیانهام (تازیانه در دستم) بر دشمنان میزنم و آنها را آزار میرسانم.
هوش مصنوعی: تیغ من دنیا را به تصرف در میآورد و از شدت قدرت، بیدرنگ به تازیانه من تسلیم میشود.
هوش مصنوعی: من به این مقام و تخت آمدهام تا به یاری کسانی بشتابم که به زمین افتادهاند و در شرایط سخت قرار دارند.
هوش مصنوعی: من بهگونهای ساخته شدهام که از دو عنصر مختلف تشکیل شدهام: یک بخش از من شبیه ابر و نور خورشید است و بخش دیگر آتش و آب را در بر دارد.
سنگ را همچون قهر و آتش هستم و میگدازم و کشتهها و مزارع را همچو باران و آب هستم.
هوش مصنوعی: من از روم به ایران نیامدهام، بلکه خداوند مرا از آن مرز و سرزمین به اینجا فرستاده است.
هوش مصنوعی: بدان که تا حق را از باطل مشخص نکنم، هر قفلی که دارم، کلیدش را پیدا نمیکنم.
هوش مصنوعی: در این بیت گفته میشود که من سر حقشناسان را از خاک بلند میکنم و به حق و حقیقت میرسانم، در حالی که باطلپرستان را نابود میکنم.
کمترین رنگ و نشانی از فقر در دنیا باقی نمیگذارم، ناداشتی یعنی فقر و تنگدستی
هوش مصنوعی: میخواهم روح پاک و فرشتهگون را بر دیو و پلیدی هر خانه حاکم کنم و از خرابه و ویرانی، گنج و ثروت بسازم.
هر جایی که عدل و داد من قامت بیفرازد در آنجا تذرو از ظلم شاهین بیمناک نخواهد بود و احساس امنیت خواهد کرد.
هوش مصنوعی: اگر گرگ بر گوسفند شبانی کند، به همان اندازه که شیر به گوران (گورهای مردگان) آسیب میزند، این نشانهای از خطر و تجاوز است. این بیت به این معنى اشاره دارد که برخی موجودات در اوج قدرت خود، به دیگران رحم نمیکنند و به آنها آسیب میرسانند.
نیکویی را چنان پاداش خواهم داد که بدکاران نیز ناصبور شده و نیکی کنند، و از نیکوکاران، بدی و بلا را دور خواهم کرد.
هوش مصنوعی: من کسی را بلند کردم و بر نفسم نمیگذارم که او را به پای کسی دیگری بیفکنم.
اگر همسر و پادشاهی مثل خود را کشتم تنِ کشتهاش را به درندگان ندادم (یعنی به بازماندگانش بدی نکردم و اموالش را نبردم)
هیچ دشمنی را به زهر یا ناجوانمردانه نکشتم بلکه در جنگ و با شمشیر کشتم.
هوش مصنوعی: من در هیچکس آتشافروزی و ویرانی یاد نگرفتهام و از روی ناحق و بدون دلیل، عدهای را آزار ندادهام.
هوش مصنوعی: نمیخواهم باعث شکست و افت دیگران شوم، حتی اگر خودم در موقعیتی شکست بخورم، زیرا من ارزش و اهمیت خاصی دارم که از بین نمیرود.
هوش مصنوعی: اگر کسی به من نگاه کند و از چشم او درد دل من را بفهمد، میتوانم در آن حال از چشمانش دارویی بسازم که دردها را درمان کند.
هوش مصنوعی: از خداوند میخواهم که در این کار به من کمک کند و از دیدن آن کسی که به چشمانش امید رستگاری دارم، مرا نجات بخشد.
هوش مصنوعی: وقتی شاه (اسکندر) این داستان را گفت، هر یک از شنوندگان به سمت آسمان (فلک) دست دراز کردند.
هوش مصنوعی: در آن مجلس افرادی بسیار حضور داشتند که با دلی باز و پر انرژی در حال بررسی و آزمایش شایستگیهای شاه بودند.
هوش مصنوعی: در آن جمع، افرادی بودند که زیاد صحبت میکردند و بیشتر به سخنهای بیمقدار و دیوانهوار میپرداختند.
هوش مصنوعی: در آن جمع، یک بررسیگر و محقق وجود داشت که به عنوان مدافع و مستدل به نمایش درآمد و به آزمون قدرت شاه پرداخت.
هوش مصنوعی: مردی به اسکندر میگوید که اگر درکی از قدرت و ثروت داری، همان یک درم که من دارم هم برای من کافی است، زیرا اگر بخشی از کشور بهتر از آن باشد، برای من ارزشی ندارد.
هوش مصنوعی: پادشاه (اسکندر) گفت: از خداوند عالم بخواه که به اندازهٔ قیمت و شایستگیات، ثروت و دارایی به تو عطا کند.
هوش مصنوعی: پژوهنده (محقق یا دانشمند) گفت: زمانی که پادشاه از یک درم (واحد پول) خجالت میکشد، به این معناست که در دنیای او چیزی کم و نقص وجود دارد.
هوش مصنوعی: اگر خداوند ملک و سلطنت جهانی را به من عطا کند، سرم را به ستارگان میرساند و از جمع سایرین فارغ میکند.
هوش مصنوعی: اسکندر دوباره به شخصی که بدخلق است میگوید که طبق اندازه و ظرفیت خود سؤال نکردی و به حد و اندازهات توجه نکردی.
هوش مصنوعی: اسکندر میگوید که تو دو درخواست کردی، اما هیچکدام در حد و اندازهات نبود؛ یکی از خواستههایت کمتر از توان من و دیگری بیشتر از توان توست.
هوش مصنوعی: سخن باید متناسب و مناسب باشد و نباید به فریب و بیهودهگویی گرایش پیدا کند.
هوش مصنوعی: سخنی که میتواند با یک نگاه یا ابرو، گرهی را باز کند، اگر به آن گفته شود، به حقیقت یک نوع آفرینش یا زیبایی است که در آن نهفته است.
هوش مصنوعی: مرد دلیر (اسکندر) پرسشی دیگر میکند که چرا تو خود را بالاتر از دیگران میدانی در حالی که مردم پایینتر از تو هستند؟
یکرویه یعنی یکی شدن، یکسان و برابر
هوش مصنوعی: پادشاه گفت: من سرور این گروه هستم؛ چون سر پایین است، نباید شکوه و عظمتی وجود داشته باشد.
هوش مصنوعی: سر گیاهان به خاطر زیباییاش در پایین بودن، بهتر از سر آدمی است که در بالا باشد.
هوش مصنوعی: پادشاهی باید در مکان باعظمت و برجسته باشد تا مردم از دیدن او بهرهمند شوند و شاد شوند.
رُعونت در اینجا یعنی خودآرایی و زینت. رعنایی هم بدین معناست.
هوش مصنوعی: زیبایی و ارزش واقعی تو در درونت هست و به چشم میآید، پس چرا به زیورهای ظاهری و فانی که از خاک درست شدهاند، اهمیت میدهی؟
هوش مصنوعی: پادشاه (اسکندر) گفت که زیبایی و آراستگی او باید به گونهای باشد که نگاه بینندگان را تازه و شگفتزده کند.
هوش مصنوعی: من اگر خودم را به مانند یک گلستان زیبا بسازم، شما را نیز با زیباییهای خود روشن و شاداب میکنم.
هوش مصنوعی: آیا نمیبینی که با شکفتن بهار، روزگار روشن و شاداب میشود و شادی به دلها مینشیند؟
هوش مصنوعی: مردم زیرک و باهوش از آن نکات گفتند که گوشها را پر از زیبایی و جواهراتی چون لعل و فیروزه کردند.
هوش مصنوعی: برای جان اسکندر دعاهای تازهای کردند و پس از آن، به جان خودشان، پیمان او را بستند.
پاک در اینجا یعنی تمام و کامل، «همگی آنها»
هوش مصنوعی: تو روزانه به شیوهٔ جمشید، که یک پادشاه بزرگ و با شکوه بود، بر تخت سلطنت نشسته و در صبحها بر تخت فرمانروایی خود حاضر میشوی.
هوش مصنوعی: اسکندر با بندگان خود با محبت و نوازش رفتار میکرد و سنتهای خوشایند و نیکو را حفظ مینمود.
هوش مصنوعی: اسکندر نامهای به هر ناحیه و به هر سرحد و به هر بزرگ یا رئیس فرستاد.
به افسون خود دلشان را بهخود مایل کرد و از شبیخون خویش امانشان داد.
کم آرام کرد یعنی کم آسود و کم خوابید
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.