شه چو تنگ آمدی ز تنگی کار
یکسواره برون شدی به شکار
صید کردی و شادمانه شدی
چون شدی شاد، سوی خانه شدی
چون شد آنروز غم عنانگیرش
رغبت آمد به سوی نخجیرش
یکتنه سوی صید رفت برون
تا ز دل هم به خون بشوید خون
کرد صیدی چنانکه بودش رای
غصه را دست بست و غم را پای
چون ز صید پلنگ و شیر و گراز
خواست تا سوی خانه گردد باز
در تک و تاب زانکه تاخته بود
مغزش از تشنگی گداخته بود
گرد بر گرد آن زمین بشتافت
آب تا بیش جست، کمتر یافت
دید دودی چو اژدهای سیاه
سر برآورده در گرفتن ماه
کوهه بر کوهه پیچپیچکنان
بر صعود فلک بسیچکنان
گفت آن دود گرچه زآتش خاست
از فروزندهش آب باید خواست
چون بر آن دود رفت گامی چند
خرگهی دید برکشیده بلند
گلهٔ گوسفند سُم تا گوش
گشته در آفتاب یخنی جوش
سگی آویخته ز شاخ درخت
بسته چون سنگ دست و پایش سخت
سوی خرگاه راند مرکب تیز
دید پیری چو صبح مهرانگیز
پیر چون دید میهمان، برجَست
به پرستشگری میان دربست
چون زمین میهمانپذیری کرد
و آسمان را لگامگیری کرد
اولش پیشکش درود آورد
وانگه از مرکبش فرود آورد
هر چه در خانه داشت ماحضری
پیشش آورد و کرد لابهگری
گفت شک نیست کاین چنین خوانی
نیست درخورد چون تو مهمانی
لیک از آبادی اینطرف دورست
خوان اگر بینواست معذورست
شه چو نانپارهٔ شبان را دید
شربتی آب خورد و دست کشید
گفت نان آنگهی خورم که نخست
زانچه پرسم خبردهی به درست
کاین سگ بسته مستمند چراست؟
شیرِ خانه است، گرگ بند چراست؟
پیر گفت ای جوان زیباروی
گویمت آنچه رفت موی به موی
این سگی بود پاسبان گله
من بدو کرده کار خویش یله
از وفاداری و امینی او
شاد بودم به همنشینی او
کهز گله دور داشتی همه سال
دزد را چنگ و گرگ را چنگال
من بدو داده حرز خانهٔ خویش
خوانده او را نه سگ، شبانهٔ خویش
و او به دندان و چنگ دشمنسوز
بازوی آهنین من شب و روز
گر من از دشت رفتمی سوی شهر
گله از پاس او گرفتی بهر
ور شدی شغل من به شهر دراز
گله را او به خانه بردی باز
چند سالم یتاقداری کرد
راستبازی و راست کاری کرد
تا یکی روز بر صحیفهٔ کار
گله را نقش بر زدم به شمار
هفت سر گوسفند کم دیدم
غلطم در حساب ترسیدم
بعد یک هفته چون شمردم باز
هم کم آمد، به کس نگفتم راز
پاس میداشتم به رای و به هوش
در خطای کسم نیامد گوش
گرچه میداشتم به شبها پاس
نشدم هیچ شب حریفشناس
وانک آگاهتر به کار از من
پاسبانتر هزار بار از من
باز چون کردم آن شمار درست
هم کم آمد چنانکه روز نخست
همه شب خاطرم به غم میبود
کز گله گوسفند کم میبود
ده ده و پنج پنچ میپرداخت
چون یخی کاو به آفتاب گداخت
تا به حدی که عامل صدقات
آنچه ماند از منش ستد به زکات
اوفتادم من بیابانی
از گلهصاحبی به چوپانی
نرم کرد آن غم درشت مرا
در جگر کار کرد و کشت مرا
گفتم این رخنه گر ز چشم بد است
دستکار کدام دام و دد است؟
با سگی این چنین که شیری کرد
کیست کاین آشنا دلیری کرد؟
تا یکی روز بر کنارهٔ آب
خفته بودم درآمدم از خواب
همچنان سر نهاده بر سر چوب
دست و پایی کشیده بی آشوب
مادهگرگی ز دور دیدم چست
کامد و شد سگش برابر سست
خواند سگ را به سگزبانی خویش
سگ دویدش به مهربانی پیش
گرد او گشت و گرد میافشاند
گه دم و گه دبوس میجنباند
عاقبت بر سرین گرگ نشست
کام دل راند و رفت کار از دست
آمد و خفت و آرمید تنش
مُهر حقالسکوت بر دهنش
گرگ چون رشوه داده بود ز پیش
جست حقالقدوم خدمت خویش
گوسفندی قوی که سَرگَله بود
پایش از بار دنبه آبله بود
برد و خوردش به کمترین نفسی
وین چنین رشوه خورده بود بسی
سگ ملعون به شهوتی که براند
گلهای را به دست گرگ بماند
گلهای را که کارسازی کرد
در سرِ کار عشقبازی کرد
چند نوبت معاف داشتمش
او خطا کرد و من گذاشتمش
تا هم آخر گرفتمش با گرگ
بستمش بر چنین خطای بزرگ
کردمش در شکنجه زندانی
تا کُند بنده بندهفرمانی
سگ من گرگ راهبند من است
بلکه قصاب گوسفند من است
بر امانت خیانتی بردوخت
وآن امینی به خائنی بفروخت
رخصت آن شد که تا نخواهد مرد
از چنین بند جان نخواهد برد
هر که با مجرمان چنین نکند
هیچکس بر وی آفرین نکند
شاه بهرام ازآن سخندانی
عبرتی برگرفت پنهانی
این سخن رمز بود، چون دریافت
خورد چیزی و سوی شهر شتافت
گفت با خود کزین شبانهٔ پیر
شاهی آموختم، زهی تدبیر!
در نمودار آدمیت من
من شبانم گله رعیت من
این که دستور تیزبین منست
در حفاظ گله امین منست
چون نماند اساس کار درست
از امین رخنه باز باید جست
تا بگوید که این خرابی چیست
اصل و بنیاد این خرابی کیست
چون به شهر آمد از گماشتگان
خواست مشروح بازداشتگان
چون در آن روزنامه کرد نگاه
روز بر وی چو نامه گشت سیاه
دید سرگشته یک جهان مجروح
نام هر یک نبشته در مشروح
گفته در شرحهای ماتم و سور
کشتن از شه، شفاعت از دستور
نام شه را به جور بد کرده
نیکنامی به نام خود کرده
شاه دانست کان چه شیوهگریست
دزد خانه به قصد خانهبَریست
چون سگی کاو گله به گرگ سپرد
شیون انگیخت با شبانهٔ کرد
خود سگان در سگی چنین باشند
بخروشند چونکه بخراشند
مصلحت دید بازداشتنش
روزکی دَه فرو گذاشتنش
گفت اگر مانمش به منصب خویش
کس به رفعش قلم نیارد پیش
چون ز حشمت کنم درش را دور
در شب تیره به نماید نور
بامدادان که روز روشن گشت
شب تاریک فرش خود بنوشت
صبح یکزخمهٔ دو شمشیری
داد مه را ز خون خود سیری
بارگه بر سپهر زد بهرام
بار خود کرد بر خلایق عام
مهتران آمدند از پس و پیش
صف کشیدند بر مراتب خویش
راستروشن درآمد از در کاخ
رفت بر صدرگاه خود گستاخ
شه در او دید خشمناک و درشت
بانگ برزد چنانکه او را کشت
کای همه مُلک من خراب از تو
رفته رونق ز ملک و آب از تو
گنج خود را به گوهر آکندی
گوهر و گنج من پراکندی
ساز و برگ از سپه گرفتی باز
تا سپه را نه برگ ماند و نه ساز
خانهٔ بندگان من بردی
پای در خون هرکس افشردی
از رعیت بهجای رسم و خراج
گه کمر خواستی و گاهی تاج
حق نعمت گذاشتی از یاد
نیست شرمت ز من، که شرمت باد
هست بر هر کسی به ملت خویش
کفر نعمت ز کفر ملت پیش
حق نعمت شناختن در کار
نعمت افزون دهد به نعمتخوار
از تو بر من چه راست روشن گشت
راستی رفت و روشنی بگذشت
لشگر و گنج را رساندی رنج
تا نه لشگر به جای ماند و نه گنج
چه گمان بردهای که وقت شراب
غافلانه مرا رباید خواب
رخنه سازی تو دستمستان را
بشکنی پای زیردستان را
بهر من باد خاک اگر بهرام
تیغ فرمش کند چو گیرد جام
گر ز خود غافلم به باده و رود
نیستم غافل از سپهر کبود
زین سخن صد هزار چنبر ساخت
همه در گردن وزیر انداخت
پس بفرمود تا زبانییی زشت
سوی دوزخ دواندش ز بهشت
از عمامه، کمند کردندش
در کشیدند و بند کردندش
پای در کنده، دست در زنجیر
این چنین کس وَزِر بود نه وزیر
چون بدان قهرمان در آمد قهر
شه منادی روانه کرد به شهر
تا ستمدیدگان در آن فریاد
داد خواهند و شه دهدشان داد
چون شنیدند جمله خیل و سپاه
سر نهادند سوی حضرت شاه
شه به زندانیان چنین فرمود
کز دل دردناک خون آلود
هرکسی جرم خود پدید کند
بند خود را بدان کلید کند
بندیان ز بند جسته برون
آمدند از هزار شخص فزون
شاه از آن جمله هفت شخص گزید
هر یکی را ز حال خود پرسید
گفت با هر یکی، گناه تو چیست
از کجایی و دودمان تو کیست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
داستان و ماجرایی است که بهرامشاه طی آن از یک چوپان، رسم و راه حکومتداری را میآموزد. چوپانی که از خیانت سگی میگوید که به سبب شهوترانی با دشمن گله و چوپان همدست میشود.
هوش مصنوعی: هرگاه شاه از دشواری کارها دلتنگ میشد، تنها و با یک اسب به شکار بیرون میرفت.
هوش مصنوعی: شکار میکرد و شاد میشد و چون شادیاش بازمیگشت، به خانه برمیگشت.
هوش مصنوعی: آن روز که غم بر او چیره شد و جلویش را گرفت، دلش هوای شکار کرد.
هوش مصنوعی: تنها برای شکار بیرون رفت تا با ریختن خون شکار، خون و اندوه دلش را بشوید.
هوش مصنوعی: چنان که میخواست شکار کرد و با آن، دست غصه و پای غم را بست و آنها را از کار انداخت.
هوش مصنوعی: چون شکار پلنگ و شیر و گراز را به پایان برد و خواست به خانه بازگردد،
هوش مصنوعی: از بس تاخته و در گرما تلاش کرده بود، از شدت تشنگی مغزش گویی گداخته بود.
هوش مصنوعی: گرداگرد آن سرزمین را شتابان گشت، اما هرچه بیشتر به دنبال آب گشت، کمتر یافت.
هوش مصنوعی: دودی سیاه دید که مانند اژدهایی سر به آسمان کشیده بود، چنان که گویی میخواست ماه را ببلعد.
هوش مصنوعی: آن دود لایه بر لایه میپیچید و آهنگ بالا رفتن به آسمان داشت.
اگرچه آن دود که پیداست از آتش است (و رفع تشنگی نمیکند) اما از کسی که آتش را افروخته میتوانم آب طلبکنم.
خرگه: خیمه
یخنی: غذای پخته یا آبگوشت. یعنی آفتاب داغ و سوزان بود.
هوش مصنوعی: سگی را دید که از شاخهٔ درخت آویختهاند و دست و پایش را محکم چون سنگ بستهاند.
هوش مصنوعی: اسب را تند به سوی خیمه راند و پیرمردی را دید که مانند صبح، روشن و مهربان بود.
پرستشگری: مهماننوازی و لطف.
هوش مصنوعی: پیر مانند زمین که پذیرای همه است مهماننوازی کرد و لگام اسب شاهِ آسمانمرتبه را گرفت.
اول به او خوشآمد گفت و به او کمک کرد که از اسب فرود آید.
ماحضری: آنچه از خوراک در آن لحظه، موجود و در دسترس باشد. هرچه ماحضری بود پیش او نهاد و به خواهش و لابه تعارف کرد.
مسلما اینچنین سفره (مختصری) سزاوار مهمانی چون تو نیست.
هوش مصنوعی: ولی اینجا از آبادی دور است و اگر سفره بیبرگ و ناچیز است، باید معذورم داشت.
بهرامشاه وقتی آن خوان مختصر را دید مقداری آب نوشید و به غذا دست نزد.
گفت: آنگه از غذای تو میخورم که پیش از آن، سؤالی دارم و تو جوابش را به من بگویی.
مصرع دوم: این سگ همچون شیر از خانه تو باید محافظت کند چرا همچون گرگ در بندش کردهای؟
هوش مصنوعی: پیر گفت: ای جوان خوبروی، آنچه پیش آمده را مو به مو برایت میگویم.
هوش مصنوعی: این سگ نگهبان گله بود و من کار نگهداری گله را یکسره به او سپرده بودم.
هوش مصنوعی: به سبب وفاداری و امانتداریاش، از همراهی با او شاد و خرسند بودم.
هوش مصنوعی: زیرا همهٔ سال دست دزد و چنگال گرگ را از گله دور نگه میداشت.
من نگهداشت خانه خود را به او سپرده بودم و او را نه سگ بلکه چوپان میدانستم. (حَرز: نگهداشت)
هوش مصنوعی: و آن سگ با دندان و چنگالی که دشمن را نابود میکرد، شب و روز مانند بازویی آهنین یار و پشتیبان من بود.
هوش مصنوعی: اگر من از صحرا به شهر میرفتم، گله از نگهبانی او بهره میبرد و در امان میماند.
هوش مصنوعی: و اگر کارم در شهر طول میکشید، او خودش گله را به خانه بازمیگرداند.
یتاقداری: پاسبانی.
تا آنکه یک روز به جهت حساب و صحیفه کار، گله را شمردم.
هفت گوسفند کم آمد اما ترسیدم که (در حساب و شمارش قبلی) اشتباه کردهام.
هوش مصنوعی: یک هفته بعد که دوباره شمردم، باز هم کم بود، ولی این راز را به کسی نگفتم.
به هوشیاری و درایت پاس میداشتم (تا ببینم که دزد کیست) اما خطایی از کسی ندیدم.
شبها نمیخوابیدم و نگهبانی میکردم اما طرف (یعنی دزد) را پیدا نکردم.
هوش مصنوعی: و آن که (یعنی سگ) از من به کار آگاهتر و هزار بار نگهبانتر بود نیز چیزی آشکار نمیکرد؛ اشارهای پنهان به اینکه خود او خائن بود.
هوش مصنوعی: باز وقتی گله را با دقت شمردم، مانند روز اول کم بود.
هوش مصنوعی: تمام شب دلم غمگین بود، چون از گله گوسفند کم میشد.
دهتا دهتا و پنجپنج از گلهام کم میشد به سرعتی که یخ در آفتاب بگدازد (گلهام کوچکتر میشد)
طوری که عامل مالیات و حکومت، آنچه مانده بود را از من گرفت.
از صاحبگلهای به چوپانی افتادم
هوش مصنوعی: آن غم سخت مرا درهم شکست، در جانم اثر کرد و مرا از پا درآورد.
هوش مصنوعی: با خود گفتم اگر این کاستی از چشمزخم است، یا کار کدام جانور وحشی است؟
با این سگ نگهبان که مثل شیر مواظب گله من است چه کسی دلیری کرده که از گله من دزدی کند؟
هوش مصنوعی: تا اینکه روزی کنار آب خوابیده بودم و از خواب بیدار شدم.
هوش مصنوعی: همانطور سر بر چوبدستی گذاشته و دست و پا دراز کرده، آرام و بیحرکت ماندم.
هوش مصنوعی: از دور مادهگرگی چالاک دیدم که آمد و سگ در برابرش سست و رام شد.
هوش مصنوعی: گرگ با زبان سگانهٔ خود سگ را فراخواند و سگ با مهربانی به سویش دوید.
دَبوس: قسمت پایین تنه.
هوش مصنوعی: سرانجام بر پشت گرگ نشست و کام دل گرفت و کار از دست رفت.
هوش مصنوعی: سگ برگشت و خوابید و آرام گرفت، در حالی که مُهر رشوهٔ خاموشی بر دهانش خورده بود.
مادهگرگ چون رشوه خود را از قبل داده بود حقالقدم خدمت خود را از سگ گرفت.
گوسفندی بزرگ که قوی و سرگله بود و پایش از (سنگینی بار) دنبه زخم شدهبود.
را برد و در کمترین زمان خورد، زیرا از این رشوهها زیاد خورده بود. (کمترین نَفَس: سریع)
آن سگ ملعون، برای شهوتی که میراند گلهای را به گرگ داد.
هوش مصنوعی: شبان میگوید: این سگ که کارش نگهبانی و ساماندادن گله بود، در میانهٔ کار به عشقبازی (با مادهگرگ) پرداخت و گله را فدای آن کرد.
هوش مصنوعی: چند بار از گناهش گذشتم؛ او خطا کرد و من رهایش کردم.
تا در آخر او و گرگ را با هم گرفتم و برای این خطای بزرگ او را بستم (و از درخت آویزان کردم)
هوش مصنوعی: او را در شکنجه زندانی کردم تا بنده بیاموزد که فرمانبردار باشد و دیگران عبرت گیرند.
این سگ (سگ و نگهبان نیست) بلکه گرگ و دزد راهزن من است و از اینها بدتر حتی قصاب گوسفندان من است.
امانت را به خیانت آلوده کرد و امینی و درستکاری را به خائنی فروخت.
تصمیم و رخصت من چنان است که تا جان ندهد از بند رها نخواهد شد.
هر کس که با مجرمان چنین نکند و آنها را مجازات نکند شایستهٔ هیچ درود و آفرینی نیست.
شاه از آن حکمت و سخندانی چوپان، درسی آموخت.
آن سخن رمز و رازی داشت که آنرا دریافت، چیزی خورد و به سرعت به سوی شهر رفت.
با خود گفت از آن چوپان پیر، درس و راه روش شاهی و حکومت را آموختم زهی و آفرین بر این تدبیر و روش.
هوش مصنوعی: در قیاس با کار آدمیان، من شبانم و مردم رعیت گلهٔ مناند.
هوش مصنوعی: این وزیر تیزبین من همان امینی است که نگهبانی گله را به او سپردهام.
وقتی که اساس (حکومت و) کار، خلل یافتهاست، باید از امینان و آنها که مورد اعتماد بودهاند رخنه و خلل را دید.
هوش مصنوعی: تا روشن شود این ویرانی چیست و ریشه و سبب آن کیست.
وقتی که به شهر برگشت اسامی زندانیها را خواست.
هوش مصنوعی: چون در آن دفتر نگریست، روز در چشمش مانند خط نامه سیاه شد.
هوش مصنوعی: گروهی بیشمار از مردم آزرده و سرگردان را دید که نام هر یک در آن شرح نوشته شده بود.
گزارشهایی دید سراسر از غم و ماتم که شاه دستور کشتن داده و وزیر شفاعت کرده است.
هوش مصنوعی: وزیر با ستمگری نام شاه را بد کرده و نیکنامی را به نام خود ثبت کرده بود.
هوش مصنوعی: شاه دریافت که این چه نیرنگی است: دزد خانگی است که قصد بردن خانه را دارد.
هوش مصنوعی: مانند همان سگی که گله را به گرگ سپرد و آنگاه همراه شبان شیون و فریاد سر داد.
هوش مصنوعی: سگان در سگصفتی چنیناند: آنجا که زخم میزنند و آسیب میرسانند، فریاد و ناله سر میدهند.
هوش مصنوعی: شاه صلاح دید که وزیر را بازداشت کند و چند روزی، حدود ده روز، او را کنار بگذارد.
هوش مصنوعی: گفت: اگر او را در مقامش نگه دارم، کسی جرئت نمیکند شکایتی بر ضد او بنویسد و پیش آورد.
هوش مصنوعی: اما چون شکوه و قدرت را از درگاه او دور کنم، حقیقت مانند نور در شب تاریک بهتر آشکار میشود.
هوش مصنوعی: بامدادان که روز روشن شد، شب تاریک بساط خود را برچید.
هوش مصنوعی: صبح با یک ضربهٔ دو شمشیر (پرتو سپیده) ماه را از خون خودش سیر کرد؛ یعنی سرخی سپیده دمید و ماه ناپدید شد.
هوش مصنوعی: بهرام بارگاه خود را بلند برافراشت و بار عام داد تا همهٔ مردم به حضورش بیایند.
هوش مصنوعی: بزرگان و سران از هر سو آمدند و هر کدام به اندازهٔ مقام خود در صف ایستادند.
هوش مصنوعی: راستروشن، وزیر، از در کاخ وارد شد و بیپروا و با گستاخی بر جایگاه بالای خود نشست.
هوش مصنوعی: شاه با خشم و تندی به او نگریست و چنان فریادی بر او زد که گویی او را کشت.
هوش مصنوعی: گفت: ای کسی که همهٔ کشور من به دست تو ویران شده و آبرو و رونق مملکت به سبب تو از میان رفته است.
هوش مصنوعی: گنج خودت را از گوهر انباشتی و گوهرها و گنج مرا پراکنده و تباه کردی.
هوش مصنوعی: ساز و برگ و روزی سپاه را از آنان گرفتی، چنان که برای لشکر نه توشهای ماند و نه سلاحی.
هوش مصنوعی: خانه و دارایی بندگان مرا غارت کردی و در ریختن خون هر کس پافشاری کردی.
هوش مصنوعی: از مردم به جای مالیات و رسم معمول، گاه کمر زرین و گاه تاج طلب کردی.
هوش مصنوعی: حق نعمتی را که از من خوردی فراموش کردی و از من شرم نداری؛ شرمت باد.
هوش مصنوعی: نزد هر کس در هر آیینی، ناسپاسی در برابر نعمت از کفر در دین هم بدتر است.
هوش مصنوعی: شناختن حق نعمت و سپاسگزاری، نعمت بیشتری به نعمتخورنده میبخشد.
هوش مصنوعی: از تو چه راستی و روشنی بر من آشکار شد؟ با تو راستی رفت و روشنی از میان برخاست؛ بازی با نام «راستروشن» است.
هوش مصنوعی: به لشکر و خزانه چنان رنج و زیان رساندی که نه لشکری بر جا ماند و نه گنجی.
هوش مصنوعی: چه گمان کرده بودی؟ که هنگام بادهنوشی خوابِ غفلت مرا میرباید و از کار تو بیخبر میمانم؟
هوش مصنوعی: گمان داشتی که برای دستدرازی مستان راه باز کنی و زیردستان را پایمال سازی.
هوش مصنوعی: خاک بر سرم باد اگر بهرام هنگام برداشتن جام، شمشیرش نرم و سست شود.
هوش مصنوعی: اگر با شراب و رود از خود غافل باشم، از گردش آسمان و کار جهان غافل نیستم.
هوش مصنوعی: شاه با این سخنان گویی صدها هزار حلقه و بند ساخت و همه را به گردن وزیر انداخت.
هوش مصنوعی: سپس فرمان داد تا دژخیمی زشترو، همچون فرشتهٔ عذاب، او را از کاخِ بهشتمانند به زندانِ دوزخمانند براند.
(دستور داد) تا با عمامهاش او را بستند، کشیدند و در بند کردند.
وزر: بار گران، وبال || بزهمند گردیدن. وزر همچنین به معنی بزه و جرم نیز هست و وازر یعنی گناهکار.
منظور از قهرمان در مصرع اول وزیر است که قهرمان در ظلم و ستم بود.
هوش مصنوعی: تا ستمدیدگان با فریاد دادخواهی کنند و شاه داد آنان را بدهد.
هوش مصنوعی: همهٔ مردم و سپاهیان چون این را شنیدند، رو به درگاه شاه آوردند.
هوش مصنوعی: شاه به زندانیان چنین فرمان داد که با دلی دردمند و خونین سخن بگویند.
هوش مصنوعی: هر کس گناه خود را آشکار کند و همین گفتن را کلید گشودن بند خود سازد.
هوش مصنوعی: زندانیان که از بند رها شده بودند، بیش از هزار نفر به حضور آمدند.
هوش مصنوعی: شاه از میان آنان هفت تن را برگزید و از هر یک حال و ماجرایش را پرسید.
هوش مصنوعی: به هر یک گفت: گناهت چیست، اهل کجایی و از چه خاندانی هستی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون بیامد بوعده بر سامند
آن کنیزک سبک زبام بلند
برسن سوی او فرود آمد
گفتی از جنبشش درود آمد
جان سامند را بلوس گرفت
[...]
چیست آن کاتشش زدوده چو آب
چو گهر روشن و چو لؤلؤ ناب
نیست سیماب و آب و هست درو
صفوت آب و گونه سیماب
نه سطرلاب و خوبی و زشتی
[...]
ثقة الملک خاص و خازن شاه
خواجه طاهر علیک عین الله
به قدوم عزیز لوهاور
مصر کرد و ز مصر بیش به جاه
نور او نور یوسف چاهی است
[...]
ابتدای سخن به نام خداست
آنکه بیمثل و شبه و بیهمتاست
خالق الخلق و باعث الاموات
عالم الغیب سامع الاصوات
ذات بیچونش را بدایت نیست
[...]
الترصیع مع التجنیس
تجنیس تام
تجنیس تاقص
تجنیس الزاید و المزید
تجنیس المرکب
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.