شاه روزی شکار کرد پسند
در بیابان پست و کوه بلند
اشقر گور سم به صحرا تاخت
شور می‌کرد و گور می‌انداخت
مشتری را ز قوس باشد جای
قوس او گشت مشتری پیمای
از سواران پره بسته به دشت
رمه گور سوی شاه گذشت
شاه در مطرح ایستاده چو شیر
اشقرش رقص برگرفته به زیر
دستش از زه نثار در می‌کرد
شست خالی و تیر پر می‌کرد
بر زمین ز آهن بلارک تیر
گاهی آتش فکند و گه نخجیر
چون بود ران گور و بادهٔ ناب
آتشی باید از برای کباب
یاسج شه که خون گوران ریخت
مگر آتش ز بهر آن انگیخت
گرمی ناچخش به زخم درشت
پخته می‌کرد هرکه‌را می‌کشت
وآنچه زو درگذشت هم نگذاشت
یا پیش کرد یا پیش برداشت
داشت با خود کنیزکی چون ماه
چست و چابک به هم‌رکابی شاه
فتنه نامی هزار فتنه در او
فتنهٔ شاه و شاه فتنه بر او
تازه‌رویی چو نو‌بهار بهشت
کش خرامی چو باد بر سر کشت
انگبینی به روغن آلوده
چرب و شیرین چو صحن پالوده
با همه نیکویی سرود سرای
رود سازی به رقص چابک‌پای
ناله چون بر نوای رود آورد
مرغ را از هوا فرود آورد
بیشتر در شکار و باده و رود
شاه از او خواستی سماع و سرود
ساز او چنگ و ساز خسرو تیر
این زدی چنگ و آن زدی نخچیر
گور برخاست از بیابان چند
شاه بر گور گرم کرد سمند
چون درآمد به گور تیز آهنگ
تند شیری کمان گرفته به چنگ
تیر در نیم‌گَرد‌ِ شست نهاد
پس کمان درکشید و شست گشاد
بر کفل‌گاه گور شد تیر‌ش
بوسه بر خاک داد نخچیر‌ش
در یکی لحظه ز‌آن شکار شگفت
چند را کشت و چند را بگرفت
و‌آن کنیزک ز ناز و عیاری
در ثنا کرد خویشتن‌داری
شاه یک ساعت ایستاد صبور
تا یکی گور شد روانه ز دور
گفت که‌ای تنگ چشم تاتاری
صید ما را به چشم می‌ناری؟
صید ما کز صفت برون آید
در چنان چشم تنگ چون آید؟
گوری آمد، بگو که چون تازم؟!
وز سرش تا سمش چه اندازم؟
نوش‌لب ز‌آن منش که خوی بوَد
زن بُد و زن گزافه‌گو‌ی بوَد
گفت باید که رخ برافروزی
سر این گور در سمش دوزی
شاه چون دید پیچ پیچی او
چاره‌گر شد ز بد بسیچی او
خواست اول کمان گروهه چو باد
مهره‌ای در کمان گروهه نهاد
صید را مهره درفکند به گوش
آمد از تاب مهره مغز به جوش
سم سوی گوش برد صید زبون
تا ز گوش آرد آن علاقه برون
تیر شه برق شد جهان افروخت
گوش و سم را به یکدیگر بردوخت
گفت شه با کنیزک چینی
دستبردم چگونه می‌بینی؟!
گفت پُر کرده شهریار این کار
کار پُر کرده کی بود دشوار؟!
هرچه تعلیم کرده باشد مرد
گرچه دشوار شد بشاید کرد
رفتن تیر شاه بر سم گور
هست از ادمان نه از زیادت‌‌ِ زور
شاه را این شنیده سخت آمد
تبر تیز بر درخت آمد
دل بدان ماه بی‌مدارا کرد
کینه خویش آشکارا کرد
پادشاهان که کینه کَش باشند
خون کنند آن زمان که خوَش باشند
با چه آهو که اسب زین نکنند!
چه سگی را که پوستین نکنند!
گفت اگر مانمَش ستیزه‌گر‌ست
ور کُشم، این حساب از‌آن بترست
زن‌کُشی کار شیر‌مرد‌ان نیست
که زن از جنس هم‌نبرد‌ان نیست
بود سرهنگی از نژاد بزرگ
تند چون شیر و سهمناک چو گرگ
خواند شاهش به نزد خویش فراز
گفت رو کار این کنیز بساز
فتنهٔ بارگاه دولت ماست
فتنه کشتن ز روی عقل روا‌ست
برد سرهنگ داد‌پیشه ز پیش
آن پری چهره را به خانهٔ خویش
خواست تا کار او بپردازد
شمع‌وار از تنش سر اندازد
آب در دیده گفتش آن دلبند
که‌این‌چنین ناپسند را مپسند
مکن ار نیستی تو دشمن خویش
خون من‌ِ بی‌گنه به گردن خویش
مونس خاص شهریار منم
و ز کنیزانش اختیار منم
تا بدان حد که در شراب و شکار
جز منَش کس نبود مونس و یار
گر ز گستاخی‌یی که بود مرا
دیو بازیچه‌ای نمود مرا
شه ز گرمی سیاستم فرمود
در هلاکم مکوش زودا زود
روزکی چند صبر کن به شکیب
شاه را گو بکشتمش به فریب
گر بدان گفته شاه باشد شاد
بکُشم، خون من حلالت باد
ور شود تنگدل ز کشتن من
ایمنی باشدت به جان و به تن
تو ز پرسش رهی و من ز هلاک
زاد سروی نیوفتد بر خاک
روزی آید اگرچه هیچ‌کسم
که‌آنچه کردی به خدمتت برسم
این سخن گفت و عقد باز گشاد
پیش او هفت پاره لعل نهاد
هر یکی ز‌آن خراج اقلیمی
دخل‌ِ عمّان ز نرخ‌ِ او نیمی
مرد سرهنگ از آن نمونش راست
از سر خون آن صنم برخاست
گفت زنهار سر ز کار مبَر
با کسی نام شهریار مبر
گو من این خانه را پرستار‌م
کار می‌کن که من بدین کارم
من خود آن چاره‌ها که باید ساخت
سازم ار خواهدت زمانه نواخت
بر چنین عهد رفتشان سوگند
این ز بیداد رست و آن ز گزند
بعد یک هفته چون رسید به شاه
شاه از او باز جست قصهٔ ماه
گفت مه را به اژدها دادم
کشتم از اشک خون‌بها دادم
آب در چشم شهریار آمد
دل سرهنگ با قرار آمد
بود سرهنگ را دهی معمور
جایگاهی ز چشم مردم دور
کوشکی راست برکشیده به اوج
از محیط سپهر یافته موج
شصت پایه رواق ِ منظر او
کرده جای نشست بر سر او
بود بر وی همیشه جای کنیز
به عزیزان دهند جای عزیز
ماده گاوی در آن دو روز بزاد
زاد گوساله‌ای لطیف‌نهاد
آن پری چهرهٔ جهان افروز
برگرفتی به گردنش همه روز
پای در زیر او بیفشردی
پایه پایه به کوشک بر بردی
مهر گوساله کش بود به بهار
ماه گوساله کش که دید؟ بیار
همه روز آن غزال سیم اندام
برد گوساله را ز خانه به بام
روز تا روز از این قرار نگشت
کارگر بود چون ز کار نگشت
تا به جایی رسید گوساله
که یکی گاو گشت شش ساله
همچنانه آن بت گل‌اندامش
بردی از زیر خانه بر بامش
هیچ رنجش نیامدی ز‌آن بار
زآنکه خو کرده بود با آن کار
هرچه در گاو گوشت می‌افزود
قوت او زیاده‌تر می‌بود
روزی آن تنگ چشم با دل تنگ
بود تنها نشسته با سرهنگ
چار گوهر ز گوش گوهر‌کَش
برگشاد آن نگار حورافَش
گفت که‌این نقدها ببر بفروش
چون بها بستدی بیار خموش
گوسفندان خر و بخور و گلاب
وآنچه باید ز نقل و شمع و شراب
مجلسی راست کن چو روضهٔ حور
از شراب و کباب و نقل و بخور
شه چو آید بدین طرف به شکار
از رکابش چو فتح دست مدار
دل درانداز و جان پذیری کن
یک زمانش لگام‌گیری کن
شاه بهرام خوی خوش دارد
طبع آزاد ناز کش دارد
چون ببیند نیازمندی تو
سر در آرد به سربلندی تو
بر چنین منظر‌ی ستاره‌سریر
گاه شهدش دهیم و گاهی شیر
گر چنین کار سودمند شود
کار ما هردو زو بلند شود
مرد سرهنگ لعل ماند به جای
که‌آنچنانش هزار داد خدای
رفت و از گنج‌های پنهانی
یک به یک ساخت برگ مهمانی
خوردهای ملوک‌وار سره
مرغ و ماهی و گوسپند و بره
راح و ریحان که مجلس آراید
نوش و نقلی که بزم را شاید
همه اسباب کار ساخت تمام
تا کی آید به صیدگه بهرام
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: داستان بهرام در این بخش درباره یک روز شکار اوست. بهرام، شاه جوان، با کنیزکی زیبا و چابک به شکار می‌رود و در حین شکار، لحظات شگفت‌انگیزی را تجربه می‌کند. او گورهایی را شکار کرده و در میان این ماجرا، کنیزک از زیبایی‌ها و هنرهایش در رقص و موسیقی او را مسحور می‌سازد. بهرام تیر زدن به گور را به نمایش می‌گذارد و کنیزک هم از او تمجید می‌کند. در ادامه داستان توطئه‌ای علیه کنیزک شکل می‌گیرد و سرهنگ برای حفظ او از خشم شاه نقشه‌ای می‌کشد.
بعد از مدتی، سرهنگ به کنیزک پیشنهاد می‌کند تا بر اساس نشانه‌هایی که ازها به شاه می‌آید، آرایش دهد و به او نزدیک شود. در نهایت، سرهنگ با چاره جویی خود، به دنبال نجات کنیزک از خطرات است و برنامه‌ریزی‌های لازم برای برگزاری مراسمی به راه می‌اندازد.
هوش مصنوعی: شاه روزی به شکار رفت و در دل بیابان‌های کم‌ارتفاع و کوه‌های بلند شکار کرد.
هوش مصنوعی: گوشه‌نشین، یعنی اسب زرد رنگ، با شتاب به سوی صحرا دوید و سر و صدای زیادی را به راه انداخت و در این حال گرازها را شکار می‌کرد.
جای و خانه مشتری در برج کمان است و (تیر) کمان او تا مشتری می‌رسید.
هوش مصنوعی: گروهی از سواران که به خاطر زیبایی و قدرت‌شان معروفند، به سمت دشت رفتند و در حالی که در حال عبور از کنار گوری هستند، به سوی شاه می‌روند.
هوش مصنوعی: شاه در جایگاه خود ایستاده است و همچون شیری جوان و نیرومند، رقصی پرشور و شگفت‌انگیز را در زیر پایش به نمایش گذاشته است.
هوش مصنوعی: او (بهرام) دستش را از زه کمان جدا کرده و شستش را خالی می‌کند تا تیر را به کمان بچسباند و آن را پر کند.
از آهن‌ِ تیر‌های بلارکش گاهی شکار بر زمین می‌افکند و گاهی آتش می‌افروخت (منظور برخورد پیکان آهنین تیرهاست با سنگ‌ها که از آن ستاره می‌جهد و جرقه می‌زند.)
چون برای باده‌گساری و کباب ران گور آتش هم لازم است.
هوش مصنوعی: یاسج شه (شاه یاسج) به خاطر ریختن خون گوران (گورهای عجیب و بعید) باید آتش بیافروزد و این آتش فقط به خاطر آنها روشن شده است.
هوش مصنوعی: هر کسی که در گرما و درد ناشی از زخم‌های بزرگ می‌مرد، او را به دقت و با گرمی خاصی دفن می‌کردند.
هوش مصنوعی: هر چیزی که از او (کنیزک) گذشت، یا به عقب برنگشت، یا او برای هیچ‌کس پیش نکرد و یا پیش از خود برداشت نکرد.
هوش مصنوعی: بهرام کنیزکی با ویژگی‌هایی همچون زیبایی و چالاکی را در کنار خود داشت که همچون ماه می‌درخشید و مناسبت او با شاه به قدری نزدیک و صمیمانه بود که همراه او به فعالیت‌های مختلف می‌پرداخت.
هوش مصنوعی: فتنه، در اینجا به معنای زهر یا آسیبی است که در وجود این کنیزک نهفته است و این زهر هم بر شاهین تاثیر می‌گذارد و هم خود او، به گونه‌ای که سراسر سبب درد و عذاب می‌شود.
هوش مصنوعی: زیبای تازه‌ای مانند بهار، در حال حرکت و رقصان است، مثل بادی که بر روی مزارع می‌وزد و آنها را نرم و شاداب می‌کند.
هوش مصنوعی: طرز رفتار و زیبایی دلنشین او مانند انگبین (عسل) است که به روغن آغشته شده و طعمی چرب و شیرین دارد، شبیه به صحنه‌های زیبا و دلنشین در خوراکی‌های خوشمزه.
هوش مصنوعی: رودخانه با تمامی زیبایی‌هایش، آهنگی را می‌سراید که چنان دلنواز است که موجب رقصیدن پای چابک می‌شود.
هوش مصنوعی: وقتی صدای ناله به نوای رود می‌پیوندد، مرغ را به زمین می‌آورد و از پرواز باز می‌دارد.
هوش مصنوعی: بیشتر از او شاه در مورد شکار، نوشیدنی و جریان رود سوال می‌کرد و خواستار آواز خواندن و شادی بود.
هوش مصنوعی: ساز او چنگ (که نوعی ساز موسیقی است) و ساز خسرو (که اشاره به ساز ویژه خسرو دارد) است. با این حال، تو با زدن ساز چنگ و نیز نواختن نخچیر (که نوعی وسیله شکار است) عمل کرده‌ای.
هوش مصنوعی: گور، به معنای قبر، از دل بیابان چند شاه از نیکان برخواسته و بر سر قبر سمندی با گرمی ایستاده است. این تصویر نشان‌دهنده‌ی احترام و یادآوری از کسانی است که درگذشته‌اند.
هوش مصنوعی: وقتی به قبر وارد شد، شیر تند و تیز که کمان را در دست داشت به سرعت به او نزدیک شد.
هوش مصنوعی: تیر را در وسط انگشت شست قرار داد و سپس کمان را کشید و انگشت شست را باز کرد.
هوش مصنوعی: تیر شکار بر کمر گور (حیوانی که شکار شده) برده شد و بوسه‌اش به خاک شیب کرد، که نشان‌دهندهٔ سکوت و مرگ آن شکار است.
هوش مصنوعی: در یک آن از آن شکار شگفت، چندین حیوان را کشت و چندین دیگر را هم به‌دام انداخت.
هوش مصنوعی: آن کنیزک با ناز و فریبایی خود، با ستایش و تعریف کردن از خویشتن، نشان داد که چگونه باید خود را کنترل کند و در برابر اوضاع مقاومت کند.
هوش مصنوعی: شاه به مدت یک ساعت بی‌صبر ایستاده بود تا یکی از دور بیاید و به سمت او بیفتد.
هوش مصنوعی: شاه به کنایه از کنیزک تاتاری می‌پرسد که آیا با نگاه خیره و تنگش، به ما اجازه می‌دهد که طعمه‌اش شویم؟
هوش مصنوعی: اگر شکار ما (عشق و زیبایی ما) بخواهد از ویژگی‌های خود فراتر برود، در چشمی تنگ و باریک چگونه ممکن است ظاهر شود؟
هوش مصنوعی: گوری (نوعی اسب) آمد و بگوید که چگونه باید برانم؟ از سرش تا سمش چه فاصله‌ای است؟ این بیت به نوعی بیانگر شگفتی یا سوال در برابر یک موقعیت جدید یا دشوار است.
هوش مصنوعی: نوش‌لب (کسی که لب‌هایش زیبا و خوش‌رنگ است) به این دلیل به او باید توجه کرد که او ذاتش (طبیعتش) زن است و زنی است که بی‌مقدمه و بدون دلیل حرف می‌زند.
هوش مصنوعی: شاه می‌گوید که باید چهره‌ات را زیبا و دل‌انگیز کنی و دکوراسیون سر این گور (مزار) را با سم اسب‌ات تزیین کنی.
هوش مصنوعی: شاه وقتی مشاهده کرد که او (کنیزک) در حال پیچ و تاب خوردن است، چاره‌ساز شد و از بدی‌های زیادی خود را رهانید.
هوش مصنوعی: بهرام ابتدا کمان را کشید و سپس مانند باد، مهره‌ای را در کمان قرار داد.
هوش مصنوعی: صید، مهره‌ای را در گوشش انداخت و به خاطر فشار و تاب مهره، مغزش به جوش آمد و درد شدیدی را احساس کرد.
هوش مصنوعی: صید زبون (بهرام) پای خود را به سمت گوش کنیزک برد تا با این کار علاقه و کششی را که میان آنها وجود دارد، از گوش او بیرون بیاورد.
هوش مصنوعی: در این بیت، اشاره به پرتاب تیر شاه می‌شود که مانند برق، روشنایی و نور را به جهان می‌آورد و همچنین از قدرت تیر شاه گفته می‌شود که گوش و سم (پای اسب) را به هم متصل می‌کند، به گونه‌ای که این دو را در هم می‌پیچد و به یکدیگر می‌رساند.
هوش مصنوعی: بهرام شاه از کنیزک چینی می‌پرسد که نظرش دربارهٔ این دستبرد چیست و چگونه آن را می‌نگرد.
هوش مصنوعی: شه (بهرام) می‌گوید که اگر او این کار را به خوبی انجام داده و در آن موفقیت داشته باشد، پس این کار چگونه می‌تواند دشوار باشد؟
هوش مصنوعی: هر چه مرد آموخته باشد، حتی اگر سخت و دشوار باشد، باید انجام دهد و بر خود واجب است که به آن عمل کند.
اِدمان یعنی پیوسته کاری کردن
هوش مصنوعی: خبر شنیدن شاه (بهرام) از این موضوع برای او بسیار سنگین و ناخوشایند بود، مانند تبر تیزی که به درخت می‌خورد.
هوش مصنوعی: دل به دلیل زیبایی و جاذبهٔ آن دختر بدون ملاحظه و تحمل کرد و دشمنی خود را علناً نشان داد.
هوش مصنوعی: پادشاهانی که کینه‌توز و انتقام‌جو هستند، در زمانی که به موقعیت قدرت و تسلط می‌رسند، خون دیگری را می‌ریزند.
هوش مصنوعی: با چه آهویی می‌توانند سوارکاری کنند که او را به زین درنیاورند؟ و چه سگی را می‌توانند به پوست درآورند که او را نکشند؟
هوش مصنوعی: گفت اگر او (کنیزک) جنگجو و ستیزه‌گر باشد، حتی اگر او را بکشم، این حساب (و نتیجه) از آن بدتر خواهد بود.
هوش مصنوعی: کشتن زنان کار مردان شجاع و دلیر نیست، زیرا زن از جنس دشمنان نیست که با آنها نبرد شود.
هوش مصنوعی: سرهنگی از نژاد شریف و بزرگ وجود داشت که همچون شیر تند و قوی و شجاع بود و در عین حال، چنان خطرناک و سهمگین مانند گرگ ظاهر می‌شد.
هوش مصنوعی: بهرام شاه به یکی از نزدیکان خود دستور می‌دهد که به او نزدیک شود و به او بگوید که به کار این کنیز توجه کند و آن را انجام دهد.
هوش مصنوعی: دولت و مقام ما در حال دچار شدن به فتنه و آشوب است و برای دستیابی به اطرافیان یا حفظ قدرت، گاهی کشتن به‌نظر از روی عقل مجاز و پذیرفتنی می‌آید.
هوش مصنوعی: سرهنگ (فرمانده) دادخواه (و عادلی) دختر زیبای پری‌چهره را از آنجا به خانهٔ خود برد.
هوش مصنوعی: او (بهرام) می‌خواست تا کار آن کنیزک را به پایان برساند و مانند شمعی، از تن او جدا شود.
هوش مصنوعی: او (دلبند) به خاطر اشک‌هایی که از چشمانش می‌ریزد به معشوقش می‌گوید که این وضعیت و این گونه رفتار ناپسند است و از او نمی‌پسندد.
هوش مصنوعی: اگر تو با من دشمنی نکنی، چرا بی‌گناهی مثل من باید به خاطر تو قربانی شود؟
هوش مصنوعی: من تنها همدم و دوست خاص شهریار هستم و از میان کنیزان او تنها من انتخاب شده‌ام.
هوش مصنوعی: تا جایی که من در کارهای خوشی مثل شراب‌نوشی و شکار، هیچ‌کس جز من نبود که به عنوان همدم و دوست در کنارم باشد.
هوش مصنوعی: اگر به خاطر جسارت و بی‌ادبی‌ام، دیوی مرا به بازی گرفته و در بند کرده باشد، این وضعیت را تجربه کرده‌ام.
هوش مصنوعی: پادشاه به دلیل شدت سیاست و تدبیر من دستور داده که مرا به قتل برسانند، اما با این حال از او طلب می‌کنم که به سرعت این کار را نکند.
هوش مصنوعی: کمی صبر کن و با آرامش به شاه بگو که من او را با نیرنگ کشته‌ام.
هوش مصنوعی: اگر گفته شاه این باشد که شاد بکشم تو را، خون من برایت حلال است.
هوش مصنوعی: اگر دل‌تنگ و ناراحت شوی به خاطر کشتن من، برای تو به خاطر جان و تن‌ات امنیت خواهد بود.
هوش مصنوعی: تو از پرسش و جستجو دور نیستی، و من از نابودی و هلاکت نجات ندارم؛ مانند درخت سرو که هرگز روی زمین نمی‌افتد و همیشه استوار است، من نیز در این وضعیت باقی نمی‌مانم.
هوش مصنوعی: روزی خواهد آمد که هرچند کسی به تو نمی‌رسد، من به آنچه برای تو انجام دادم، خواهم رسید.
هوش مصنوعی: او این سخن را گفت و عقد را باز کرد و پیش او هفت تکه لعل (یاقوت) گذاشت.
هوش مصنوعی: هر یک از آن هفت پاره لعل که به او داده است، نیم از درآمد یا مالیات شهر عمان ارزش دارد.
هوش مصنوعی: سرهنگ مردی، به خاطر زیبایی و لطافت آن کنیزک، از سر خون و زخم‌هایش بلند شد.
هوش مصنوعی: او به شخصی هشدار می‌دهد که از کار خود دست نکشد و به هیچ‌کس دیگر، حتی به نام پادشاه هم، کاری نداشته باشد.
هوش مصنوعی: من این خانه را سرپرستی می‌کنم و به این کار مشغولم، چون من به این کار عادت کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من خود اقدام به انجام کارهایی می‌کنم که باید انجام شوند، و اگر زمان به نفع تو پیش برود، می‌سازم و ترتیب می‌دهم.
هوش مصنوعی: بر اساس این عهد، آنها به یکدیگر سوگند یاد کردند که یکی به خاطر ظلم و ستم آزاد شود و دیگری از آسیب و خطر رهایی یابد.
هوش مصنوعی: پس از یک هفته، وقتی به حضور شاه رسید، شاه از او دربارهٔ داستان ماه بانو پرسید.
هوش مصنوعی: بهرام می‌گوید که برای رسیدن به ماه، اژدها را کشته و به خاطر این کار، اشک‌هایش را به جای خون‌بها (غرامت) می‌دهم.
هوش مصنوعی: شهر یار (بهرام) به خاطر چیزی به شدت ناراحت و گریه‌اش گرفته شده است، اما سرهنگ (دلاوری) در این شرایط آرامش و ثبات خاطر دارد.
هوش مصنوعی: سرهنگ دارای دهی آباد و خوش‌ساخت بود که در دید مردم و مخاطبان پنهان و دور از نظر آنها قرار داشت.
هوش مصنوعی: کوشکی بزرگ و زیبا ساخته شده که به بالاترین نقطه رسیده و در میان آسمان و فضا قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: بر روی بلندی‌اش شصت ستون برای تماشای زیبایی‌هایش ساخته‌اند و بر فراز آن جای نشیمن فراهم کرده‌اند.
هوش مصنوعی: پیش او همیشه جایی برای کنیز وجود داشت که به دیگر عزیزان نیز با محبت و احترام می‌دهند.
هوش مصنوعی: در طول دو روز، یک ماده‌گاو گوساله‌ای با نهاد لطیف و زیبا به دنیا آورد.
هوش مصنوعی: آن پری چهره با جمال دلربایش، در تمام روزها زینت بخش جهان است و زیبایی‌اش را به گردن دارد.
هوش مصنوعی: تو پای خود را زیر پای او گذاشتی و او را به آرامی به سمت کوشک (کاخ) هدایت کردی.
هوش مصنوعی: گوساله بهار را به خود جلب می‌کند و از آن لذت می‌برد، اما می‌پرسد: آیا کسی دیگر هم مانند او این زیبایی را می‌بیند و از آن بهره‌مند می‌شود؟
هوش مصنوعی: هر روز، آن غزال با اندام زیبا، گوساله را به بام می‌برد و از خانه خارج می‌شد.
هوش مصنوعی: روزها به همین منوال گذشت و چون کارگر مشغول کار نبود، این وضع ادامه نیافت.
هوش مصنوعی: گوساله‌ای به جایی رسید که به یک گاو بالغ شش ساله تبدیل شد.
هوش مصنوعی: بخشی از زیبایی و جذابیت معشوق (که در اینجا دختر زیبای گل‌اندام است) را به او نسبت می‌دهد و می‌گوید که او را از زیر خانه (جایی که معمولاً در پناه است) به بام (جایی که برای نمایش و نمایان شدن بیشتر است) برده است. اینجا شاید به این اشاره دارد که معشوق را از حریم خصوصی به فضایی عمومی و نمایشی آورده است.
هوش مصنوعی: او هیچ آزاری از آن بار و سنگینی احساس نکرد، زیرا به آن کار عادت کرده بود.
هوش مصنوعی: هر چه بر مقدار گوشت گاو افزوده می‌شد، قدرت و توان او نیز بیشتر می‌گشت.
هوش مصنوعی: آن روز، مردی بخیل و دل‌تنگ که به نظر می‌رسید تنهاست، به همراه سرهنگ نشسته بود.
هوش مصنوعی: آن دختر زیبا، چهار دانه گوهر از گوش خود خارج کرد و به نمایش گذاشت.
هوش مصنوعی: او می‌گوید که این اشیای ارزشمند را ببر و بفروش، چون وقتی قیمتشان را تعیین کردی، دیگر نیازی به صحبت نیست و باید سکوت کنی.
هوش مصنوعی: گوسفند، خر، خوراک، گلاب و چیزهایی که باید مثل نقل (گفتگو) و شمع و شراب آماده شوند.
هوش مصنوعی: مجلس را با شادی و لذت برپا کن، همچون باغی که در آن حورهای بهشتی هستند، و آن را با شراب، کباب، نقل (داستان) و بقیهٔ خوشمزه‌ها پر کن.
هوش مصنوعی: شاه وقتی به سمت شکار می‌آید، از رکاب (پایه) اسبش به عنوان نشانه‌ای از پیروزی و فتح استفاده نکنید.
هوش مصنوعی: دل را به عشق بسپار و در این لحظه زندگی را بپذیر، اما اندکی هم کنترل را در دست بگیر.
هوش مصنوعی: شاه بهرام خوش‌خلق و خوش‌مشرب است و طبعش آزاد و بی‌قید و شرط است، همچنین توجه و مهر زیادی به ناز و زیبایی دارد.
هوش مصنوعی: هرگاه نیاز تو را ببیند، بر مقام و منزلت و بزرگی تو افتخار می‌کند و سرش را بلند می‌کند.
هوش مصنوعی: بر اسیری که در چنین مناظری قرار دارد، گاهی عسل (شهد) و گاهی شیر (نوشیدنی‌ای خوشمزه) می‌دهیم.
هوش مصنوعی: اگر این کار برای ما دو نفر مفید باشد، کارهای ما نیز بالا می‌رود و به پیشرفت می‌رسد.
هوش مصنوعی: سرهنگ که نماینده‌ای از قدرت و مقام است، همچنان در جایگاه خود باقی ماند، در حالی که خداوند هزار نعمت و عطا به او داده است.
هوش مصنوعی: او (سرهنگ) رفت و از گنجینه‌های مخفی یکی یکی چیزهای ارزشمند را برای برگزاری مهمانی تهیه کرد.
هوش مصنوعی: غذاهایی که برای شاهان و ملوک بهشت و خوشمزه است، مانند مرغ، ماهی، گوسفند و بره را آماده کرده‌اند.
هوش مصنوعی: گلاب و گل که موجب زینت مجلس می‌شوند و نوشابه و خوراکی خوشمزه‌ای که برای برگزاری بزم مناسب است.
هوش مصنوعی: تمام وسایل و تجهیزات برای شکار آماده شده است، حالا منتظریم که بهرام کی به محل شکار بیاید.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون بیامد بوعده بر سامند
آن کنیزک سبک زبام بلند
برسن سوی او فرود آمد
گفتی از جنبشش درود آمد
جان سامند را بلوس گرفت
[...]
چیست آن کاتشش زدوده چو آب
چو گهر روشن و چو لؤلؤ ناب
نیست سیماب و آب و هست درو
صفوت آب و گونه سیماب
نه سطرلاب و خوبی و زشتی
[...]
ثقة الملک خاص و خازن شاه
خواجه طاهر علیک عین الله
به قدوم عزیز لوهاور
مصر کرد و ز مصر بیش به جاه
نور او نور یوسف چاهی است
[...]
ابتدای سخن به نام خداست
آنکه بی‌مثل و شبه و بی‌همتاست
خالق الخلق و باعث الاموات
عالم الغیب سامع الاصوات
ذات بیچونش را بدایت نیست
[...]
الترصیع مع التجنیس
تجنیس تام
تجنیس تاقص
تجنیس الزاید و المزید
تجنیس المرکب
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.