شمارهٔ ۱۲ - این قصیده نیز بعد از معاودت مکه به احمدآباد گجرات در مدح شاهزاده همایون نژاد شاهزاده مراد گفته شده
پس از ادای طواف حج و رسوم عباد
به سیر عرصه گجراتم اتفاق افتاد
قبول جذبه آن آب و خاکم از کشتی
چو دست قابله از مهد برکنار نهاد
چنان به شوق خرامان شدم در آن کشور
که سوی حجله زیبا عروس، نوداماد
به هر رهی که چمیدم وزید باد امید
به هر دری که رسیدم، رسید بانگ گشاد
سپهر خواست که بختم به رفعتی برسد
ز دور چشمم بر قصر شهریار افتاد
هجوم بار ملک بود در شدم به میان
تلاش عام در آن بارگاه بارم داد
درآمدم به حریمی تمام حور و قصور
ز بوس و خنده گلستان ز جرعه نوش آباد
طرب نهاده درو بر سر طرب اسباب
فرح نهاده درو بر پی فرح بنیاد
طرب که رخت کشید اندرو برون نکشید
فرح که پای نهاد اندرو برون ننهاد
دگر نگشت جگرگوشه دربدر کان را
که خانه زان شرف آفتاب کرد آباد
زمانه بهر همین روز داشت عیشی را
که هر دو روز امانت به دیگری می داد
نثار عمر گرامی به رو نما آرند
شب امید جهان روز شادمانی داد
برات بخشش من خواست بر مراد دهد
به پیش منشی شب شام او نهاد مداد
شبی چو چشم عزیزان به روی هم روشن
غم زمانه نفهمیده چون دل آزاد
شبی دو دیده عشاق زو بارایش
ز خاک کنده معشوق برگرفته سواد
چو داد بخشی آن شب به یاد می آید
ز روشنایی دل نور می زند فریاد
در آن بساط چو بر خود مرا شعور نبود
ز دور دیده دانا دلی به من افتاد
به مهر گفت که ای زیب بخش مجمع انس
بیا بیا که وقت آمدی مبارک باد
نشاط مجلس و آیین جشن فروردیست
تو نیز جلوه آیین نظم خواهی داد
همین بگفت و دوید و هنوز پیدا بود
که شد غریو کزین قطره کرده دریا یاد
چنان به پایه دولت شدم شتاب زده
که چند بار سرم در مقام پا افتاد
ز بس که تیزبان بارگاه در رفتم
ادب ز پایه خود پای بر فراز نهاد
ز دلفریبی آیین و فر سلطانی
به گاه تهنیتم رسم سجده رفت از یاد
چو خوب رسم ادب را بجا نیاوردم
ندا رسید که ای روستای مادرزاد
بساط عرش و تکبر؟ تو را چه پیش آمد؟
حریم کعبه و غفلت؟ تو را چه حال افتاد؟
به دست شمع چو پروانه عطا دادند
درین بساط شبی بر سر قدم استاد
ز عندلیب شود شاخ گل غزلخوان تر
اگر وزد به گلستان ازین شبستان باد
جواب دادم و گفتم به جرم معذورم
که تا منم به چنین دولتی نگشتم شاد
به محفلی که دو قندیل ماه و خورشیدست
چراغ بخت ضعیفی چه نور خواهد داد؟
بر این نشاط و تماشا اگر نظر فکند
نسیم شانه کند گم به طره شمشاد
جهان چو روی شه آراستست و چشم مرا
نگاه بخت ضعیف است در حجاب رماد
شه خلاصه خدم یوسف ستاره حشم
همای سدره اقبال شاهزاده مراد
زمین چو صفحه تقویم پر ز خانه شود
اگر عدالت او سایه افکند به بلاد
قبای ملک بر اندازه دید بر قد او
نهاد فتنه کلاه از سر و کمر بگشاد
سخن به میکده از اعتدال او می رفت
شد از طبیعت مستان برون خیال فساد
ز بس که امن شد اندر زمان او عالم
به دام خوشه برآورد دانه صیاد
تمام خلق در ایام او غنی گشتند
حسد به مهر بدل گشت در دل حساد
چنان سلامت عهدش در اجل دربست
که حور خلد فشاند ز زلف گرد کساد
دل ولایت خسرو به وصل او مایل
چنان که خاطر شیرین به صحبت فرهاد
چو در شمایل او بنگرند فخر کنند
مکارم پدر و حسن سیرت اجداد
چو ماه بدر خرامان میانه انجم
میان حلقه روشن دلان مهرنژاد
تمام سال به ملکش نشاط و مهمانی
چو در عجم مه نوروز و در عرب اعیاد
کشیده سر به فلک همچو سرو آزاده
سران ملک سر افکنده پیش او منقاد
به رمز دلبری و رسم خسروی داده
تسلی دل جمع از الوف تا آحاد
به یک نگاه که از دور بر صف افکنده
نموده پایه هرکس به قدر استعداد
به پای قبه او پشت گرمی اقطاب
به روی سده او سرفرازی اوتاد
عساکرش همه از اولیا و از ابدال
مجاورش همه از سابقان و از افراد
همه به حرب و جدل لیک بر سبیل صلاح
همه به سیر و سفر لیک بر طریق رشاد
همیشه رخش وغا زیر ران به تیغ زدن
همیشه تیغ غزا بر میان به غزو و جهاد
ازو به بدرقه افراد خواسته همت
ازو به فاتحه اقطاب جسته استمداد
به بزم مملکتش عامل گرسنه قلم
به گرد سفره نگردد چو گربه زهاد
به صحن بارگهش شحنه و رییس و عسس
ستاده سجده به کف در خضوع و در اوراد
ز صبح تا به دم شام بر سر عالم
چو آفتاب زرافشان شده به دست جواد
ستاده بدره ببر خازنانش در تقسیم
نشسته نسخه به کف مادحانش در انشاد
رسانده روزی مقدور بیش از تقدیر
سپرده قسمت موجود پیش از ایجاد
دوباره سبعه الوان کشیده در هر روز
چون نزل سبع مثانی ز خوان سبع شداد
به شکل راتبه خواران دونان مه و خورشید
صباح و شام گرفته ز خوان او معتاد
طبق ز نقل کواکب گرفته زهره به دست
به شب نشین حریمش چو خوانچه ای افتاد
عروس کعبه که ام القرای آفاق است
وظیفه خواره او با قبیله و احفاد
ز ارض تا به سما چشم بر عنایت او
عیال جود وی آبای علوی و اولاد
به آب ساخته آتش ز عون مطبخ او
که برگرفته خلاف از میانه اضداد
ز بس ملایمت خلق او عجب نبود
که پر ز مغز شود از نوال او اجساد
به جای خون همه لعل و درر برون آید
به نیشتر رگ دست ار گشایدش فصاد
به تحت یک نظرش فصل صد خریف و ربیع
به ضمن یک سخنش جفر جامع و اعداد
زهی نتیجه لطف خدای عز وجل
معاند تو کند با خدای خویش عناد
عدو ز حلم تو بر خود چو بید می لرزد
در آستین صبوریست خنجر فولاد
تو همچو سرو به آزادگی مثل شده ای
اگر کج است فلک بد به راستی مرساد
تویی که بوده و نابوده جهان از تست
سخن درست بگفتیم هرچه باداباد
زهی به رشد تو چشم جهانیان روشن
خلیفه دو جهان را تویی مرید و مراد
ز شفقت جد و بابت بر اهل هر ملت
ام زمانه به یک رنگ کفر و ایمان زاد
طبیعت همه ابنای دهر ملحد شد
ولی ز فطنت تو بر طرف فتاد الحاد
وگرچه فضله ای از فاضلان جاهل عصر
به طمع جاه و غنا کرد مذهبی ایجاد
پس از حصول مرادات حال آن فاسد
مثل چو باغ ارم گشت و حسرت شداد
نخست روز که شد خلق آسمان و زمین
کتاب محمل مبدا شدند تا به معاد
به قابلیت هر جزو و کل نظر کردند
شتافتند به خدمت که بودت استعداد
اراده این که به صدر تو تربیت یابند
چو یافت رتبه تو لب گزید از استبعاد
نگاه کرد به بالا و سر فرود آورد
زمین فتاد به درگاه و آسمان استاد
ز روی صدق کنون در مقام بندگی اند
به هر که لطف تو بینند می کنند امداد
امید هست که احوال من شود روشن
کنون که بر سر من فر شهریار افتاد
خرد به کعبه چو رشدم همی نمود نمود
به عزم کعبه درگاه صاحبم ارشاد
چنان به جاذبه شوق خلیفه می بردم
که تر نمی شودم پای از شط بغداد
چنان به مرجع اخلاص خود شتابانم
که قرض خواه تنک مایه جانب میعاد
رفیق کس نشوم با توجهم همراه
بسیج ره نکنم با توکلم همزاد
اگر خزینه عالم به من فرو ریزند
درم خریده لطفم نمی شود آزاد
دری که مرجع اخلاص خویش ساخته ام
اگر خراب شود دل بر آن نهم بنیاد
صفای دل به ولی نعمتم خداداست
اگر طریقه ملت یکی است گر هفتاد
سخن که نگهت اخلاص از آن نمی آید
اگرچه نقش «نظیری »ست بر صحیفه مباد
اگر رفیق رهم زاد همتی سازی
به راحتم برسانی که آفتت مرساد
همیشه تا ببهارست خنده زن لب گل
مدام تا به خزانست تیغ زن دم باد
به بحر خاطر تو خنده موج زن بادا
به جوی جان عدو آب خنجر جلاد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قصیده، عشق و شوق خود را به شاهزاده همایون نژاد مراد بیان میکند و از سفر خود به گجرات و حس سرشارش از زیبایی طبع و طبیعت آنجا میگوید. او با شعف و شادی به بارگاه سلطانی نزدیک میشود، اما در میانه ورود به آنجا، متوجه میشود که باید ادب و تواضع را رعایت کند و از خودخواهی دوری کند. شاعر ویژگیهای نیکوئی را برای شاهزاده مراد به تصویر میکشد و او را نمایندهای از عدل و انصاف در میان مردم میداند. علاوه بر ستایش خصایل او، شاعر بر اتحاد و همدلی میان مردم تأکید میکند و امیدوار است که عهد او سرشار از سعادت و شادکامی باشد. در پایان، با حسرتی بر اوضاع دگرگون زمانه، از عشق عمیق خود به شاهزاده و آرزوی بهبود اوضاع زندگی سخن میگوید.
هوش مصنوعی: پس از آنکه طواف حج و آیینهای عبادت را به جا آوردم، گذرم به سرزمین گجرات افتاد.
هوش مصنوعی: کشش آن آب و خاک مرا پذیرفت و از کشتی بر ساحل نهاد؛ همانگونه که دست قابله نوزاد را از گهواره برمیدارد و در آغوش میگذارد. «کنار» هم به معنای ساحل است و هم آغوش.
هوش مصنوعی: در آن سرزمین چنان با شوق راه میرفتم که تازهداماد به سوی حجلهٔ عروس زیبا میرود.
هوش مصنوعی: از هر راهی که میگذشتم نسیم امید میوزید و به هر دری که میرسیدم بانگ گشایش و کامیابی به گوشم میرسید.
هوش مصنوعی: آسمان خواست بخت مرا به بلندی برساند، و از دور چشمم به کاخ پادشاه افتاد.
هوش مصنوعی: مردم برای بار یافتن نزد شاهزاده هجوم آورده بودند. من هم در میان آنان رفتم و ازدحام عام سبب شد که مرا هم به آن بارگاه راه دهند.
هوش مصنوعی: به حریمی درآمدم که سراسر حوری و کاخ بود؛ از بوسه و خنده مانند گلستان بود و از جرعههای شراب آباد و پررونق.
هوش مصنوعی: در آنجا اسباب شادی بر روی هم انباشته شده بود و بنیاد خرمی بر بنیادی دیگر نهاده شده بود.
هوش مصنوعی: شادیای که بار خود را به آنجا برد، دیگر بیرون نبرد و خرمیای که پا به آنجا گذاشت، دیگر بیرون نرفت؛ یعنی شادی در آنجا ماندگار بود.
هوش مصنوعی: گوهر عزیزِ کان که خورشید با شرف خود خانهاش را آباد کرده بود، دیگر آواره و دربهدر نشد. ظاهراً اشاره است به عروس یا گوهری که در این جشن جای و پناه شایسته یافت.
هوش مصنوعی: روزگار شادیای را برای چنین روزی نگه داشته بود؛ همان شادیای که پیش از این هر دو روز یک بار آن را به امانت به کسی دیگر میسپرد.
هوش مصنوعی: عمر گرانبها را به عنوان رونما نثار میکنند. شبِ امید، روزِ شادمانی را به جهان بخشید.
هوش مصنوعی: آن شب خواست فرمان بخشش مرا مطابق آرزویم صادر کند، و از سیاهی شامگاهش برای منشیِ شب مرکب فراهم کرد.
هوش مصنوعی: شبی بود روشن، مانند چشم عزیزانی که به روی یکدیگر روشن میشود؛ و مانند دلی آزاد، از غم روزگار هیچ خبری نداشت.
هوش مصنوعی: شبی بود که دو چشم عاشقان از آن آراسته میشد؛ گویی سیاهیاش را مانند سرمه از خاکِ جای پای معشوق برگرفته بود.
هوش مصنوعی: هرگاه بخشندگی آن شب به یادم میآید، از روشنی دل، نور به فریاد درمیآید؛ یعنی دلم سرشار از روشنایی میشود.
هوش مصنوعی: در آن مجلس که از خود بیخبر بودم، نگاه مردی دانادل از دور بر من افتاد.
هوش مصنوعی: با مهربانی گفت: ای کسی که مجلس انس را زینت میبخشی، بیا بیا، که آمدنت بههنگام و مبارک است.
هوش مصنوعی: این مجلس شادی و آیین جشن فروردین است و تو هم باید هنر شاعریات را در آن جلوه دهی.
هوش مصنوعی: این را گفت و شتابان رفت، و هنوز آشکار بود که بانگ برخاست که آن دریا (شاهزاده) از این قطره (شاعر) یاد کرده است.
هوش مصنوعی: چنان شتابان به سوی پایگاه دولت رفتم که چند بار سرم به جای پا بر زمین افتاد؛ یعنی از شتاب سکندری خوردم.
هوش مصنوعی: از بس با شتاب به بارگاه درآمدم، ادب از جایگاه خود فراتر رفت؛ یعنی از حد ادب بیرون شدم.
هوش مصنوعی: شکوه آیین و فرّ شاهانه چنان دلم را ربود که هنگام تبریک گفتن، رسم سجده را از یاد بردم.
هوش مصنوعی: چون رسم ادب را بهدرستی به جا نیاوردم، ندایی رسید که ای روستاییِ مادرزاد.
هوش مصنوعی: آن ندا ادامه داد: در بساطی چون عرش، و تکبر؟ تو را چه شده است؟ در حریمی چون کعبه، و غفلت؟ چه حالی پیدا کردهای؟
هوش مصنوعی: در این بساط حتی پروانه از دست شمع بخشش گرفت و شبی را تا صبح بر سر پا ایستاد؛ یعنی حتی ناچیزترین کس هم ادب خدمت را نگه داشت.
هوش مصنوعی: اگر از این شبستان بادی به گلستان بوزد، شاخهٔ گل از بلبل هم بهتر غزلخوانی میکند.
هوش مصنوعی: پاسخ دادم که در این گناه معذورم، زیرا تا بودهام هرگز به چنین دولت و سعادتی شاد نشده بودم.
هوش مصنوعی: در مجلسی که ماه و خورشید دو چراغ آن هستند، چراغ بخت ناتوانی چون من چه نوری میتواند بدهد؟
هوش مصنوعی: اگر نسیم به این شادی و تماشا نگاهی بیندازد، چنان حیران میشود که شانه را در گیسوی شمشاد گم میکند.
هوش مصنوعی: جهان مانند چهرهٔ شاه آراسته و زیبا شده است، اما نگاه چشم من، که همان بخت ناتوان من است، گویی در پردهٔ خاکستر و تیرگی پوشیده مانده و این زیبایی را نمیبیند.
هوش مصنوعی: این شاه، که خادمانش برگزیدگاناند و چون یوسف زیباست و ستارگان ملازم او هستند، همای بلندپرواز درخت سدرهٔ اقبال، یعنی شاهزاده مراد است.
هوش مصنوعی: اگر عدالت او بر شهرها سایه بیفکند، زمین مانند صفحهٔ تقویم که پر از خانههاست، پر از خانه و آبادانی میشود.
هوش مصنوعی: فتنه چون دید جامهٔ پادشاهی درست به اندازهٔ قامت اوست، کلاه از سر برداشت و کمر گشود؛ یعنی تسلیم شد و از آشوب دست کشید.
هوش مصنوعی: در میخانه سخن از اعتدال و میانهروی او میرفت و از این رو اندیشهٔ فساد و تباهی از سر مستان بیرون رفت.
هوش مصنوعی: در روزگار او جهان چنان ایمن شد که دانهای که صیاد در دام نهاده بود (چون دیگر شکاری در کار نبود) در دام سبز شد و خوشه داد.
هوش مصنوعی: در روزگار او همهٔ مردم توانگر شدند و حسد در دل حسودان به مهر و دوستی بدل شد.
هوش مصنوعی: سلامت و تندرستی روزگار او چنان درِ مرگ را بست که حوریان بهشت، از بیرونقی و نیامدن کسی، گرد کسادی از زلف خود میافشانند.
هوش مصنوعی: دل سرزمین پادشاهی به پیوستن با او مایل است، همانگونه که دل شیرین به همنشینی فرهاد مایل بود.
هوش مصنوعی: وقتی در خلق و خوی و سیمای او مینگرند، بزرگواریهای پدرش و نیکسیرتی نیاکانش به او افتخار میکنند.
هوش مصنوعی: او مانند ماه شب چهارده که در میان ستارگان میخرامد، در میان حلقهٔ روشندلانِ خورشیدنژاد جلوه میکند.
هوش مصنوعی: در قلمرو او تمام سال شادی و مهمانی برپاست، همچون ماه نوروز در میان ایرانیان و روزهای عید در میان عرب.
هوش مصنوعی: او مانند سرو آزاد سر به آسمان کشیده و بزرگان کشور سر به زیر و فرمانبردار پیش او ایستادهاند.
هوش مصنوعی: با رمز دلربایی و آیین شاهانه، دل همه را، از هزاران تا یکیک افراد، آرام و خرسند کرده است.
هوش مصنوعی: با یک نگاه که از دور بر صف درباریان میافکند، جایگاه هر کس را به اندازهٔ لیاقت و توانش نشان داده است.
هوش مصنوعی: اقطاب (بزرگان طریقت) در پای گنبد او پشتگرمی مییابند و اوتاد بر آستانهٔ او سربلندند؛ یعنی مردان حق نیز به او پناه میآورند.
هوش مصنوعی: لشکریانش همه از اولیا و ابدالاند و همسایگان و ملازمانش همه از پیشگامان در ایمان و از افراد (مردان برگزیدهٔ حق) هستند.
هوش مصنوعی: همه اهل جنگ و نبردند اما در راه نیکی و صلاح، و همه اهل سیر و سفرند اما در راه هدایت و راستی.
هوش مصنوعی: همواره اسب جنگ زیر ران دارد تا شمشیر بزند و همیشه شمشیر جهاد بر کمر بسته تا در راه دین بجنگد.
هوش مصنوعی: مردان برگزیدهٔ حق از همت او برای همراهی و نگهبانی یاری خواستهاند و اقطاب با خواندن فاتحه از او مدد جستهاند.
هوش مصنوعی: در بزم کشورداری او، کارگزارِ آزمند و گرسنهقلم دیگر مانند گربهٔ زاهدنما گرد سفره نمیچرخد؛ یعنی از بس بخشش هست، کسی طمع و نیرنگ نمیورزد.
هوش مصنوعی: در صحن بارگاه او، داروغه و رئیس و نگهبانان شب با فروتنی ایستادهاند و سجاده به دست، ذکر و ورد میخوانند.
هوش مصنوعی: او از صبح تا شام با دست بخشندهاش، مانند خورشید زرافشان، بر سر جهان زر میپاشد.
هوش مصنوعی: خزانهدارانش کیسههای زر در بغل ایستاده و در حال تقسیماند و ستایشگرانش نسخهٔ شعر به دست نشسته و مدیحه میخوانند.
هوش مصنوعی: او روزی مقدّر مردم را بیش از آنچه تقدیر شده رسانده و سهم هر موجود را پیش از آفریده شدنش سپرده است.
هوش مصنوعی: هر روز دو بار سفرهای از هفت گونه خوراک میگستراند، چنانکه گویی خوان هفت آسمان مانند هفت آیهٔ سورهٔ حمد برای مهمانان نازل شده است.
هوش مصنوعی: ماه و خورشید مانند جیرهخواران فرومایه، صبح و شام سهم همیشگی خود را از سفرهٔ او میگیرند.
هوش مصنوعی: زهره طبقی از نقل ستارگان به دست گرفته و در شبنشینی حرم او مانند خوانچهکشی خدمت میکند.
هوش مصنوعی: کعبه، که چون عروسی است و مادر شهرهای جهان (امالقری) است، با همهٔ خاندان و فرزندانش از او مقرری و وظیفه میگیرد.
هوش مصنوعی: از زمین تا آسمان همه چشم به عنایت او دارند و پدران آسمانی و فرزندان زمینی همه نانخور بخشش او هستند.
هوش مصنوعی: به یاری آشپزخانهٔ او آتش با آب سازگار شده است؛ یعنی بخشش و سفرهٔ او ناسازگاری را از میان اضداد برداشته است.
هوش مصنوعی: از بس خوی ممدوح نرم و مهربان است، شگفت نیست اگر از بخشش او پیکرها پر از مغز و توان شوند.
هوش مصنوعی: اگر رگزن با نیشتر رگ دست او را بگشاید، به جای خون لعل و مروارید بیرون میآید؛ کنایه از اینکه وجودش سراسر گوهر و بخشش است.
هوش مصنوعی: در یک نگاه او صد پاییز و بهار نهفته است و در یک سخنش همهٔ دانش جفر و علم اعداد گنجانده شده است.
هوش مصنوعی: آفرین بر تو که ثمرهٔ لطف خداوند بزرگی؛ هرکس با تو دشمنی کند، در حقیقت با خدای خود دشمنی کرده است.
هوش مصنوعی: دشمن از بردباری تو مانند بید بر خود میلرزد، زیرا در آستین صبر تو خنجری پولادین پنهان است.
هوش مصنوعی: تو مانند سرو در آزادگی زبانزد شدهای؛ اگر آسمان کجرفتار است، بدیاش به راستی و درستی مانند تو نرسد.
هوش مصنوعی: تویی که هستی و نیستی جهان به تو وابسته است؛ ما سخن راست را گفتیم، هرچه پیش آید بگذار پیش آید.
هوش مصنوعی: آفرین، چشم جهانیان به رشد و کمال تو روشن است؛ تو برای خلیفهٔ دو جهان (پدرت، پادشاه) هم مرید هستی و هم مراد و آرزو.
هوش مصنوعی: از مهربانی نیای تو و پدرت نسبت به پیروان همهٔ آیینها، مادر روزگار کفر و ایمان را به یک رنگ زاد؛ یعنی همه در سایهٔ آنان یکسان آسودهاند.
هوش مصنوعی: سرشت همهٔ مردم روزگار به بیدینی گرایید، اما از هوشیاری تو بیدینی به کنار افتاد و از میان رفت.
هوش مصنوعی: و اگرچه یکی از دانشمندنمایان نادان این روزگار، که چون پسماندی از فاضلان است، به طمع مقام و ثروت آیینی تازه پدید آورد،
هوش مصنوعی: آن تبهکار پس از رسیدن به آرزوهایش، حالش مانند شداد شد که باغ ارم را ساخت و در حسرت آن ماند؛ یعنی از کامیابیاش بهرهای نبرد.
هوش مصنوعی: در نخستین روز آفرینش آسمان و زمین، همهٔ آفریدگان از آغاز تا انجام همچون کتابی بار شده بر محمل بودند.
هوش مصنوعی: آفریدگان به شایستگی هر جزء و کل نگریستند و به خدمت تو شتافتند، چون استعداد و شایستگی تو را دیدند.
هوش مصنوعی: خواستند که در پیشگاه تو پرورش یابند، اما چون مقام بلند تو را دیدند، از دوری و دشواری رسیدن به آن لب گزیدند.
هوش مصنوعی: به بالا نگریستند و سر فرود آوردند؛ زمین بر درگاه تو افتاد و آسمان به خدمت ایستاد.
هوش مصنوعی: اکنون همه از سر صدق در جایگاه بندگی تو هستند و به هرکس که لطف تو را بر او ببینند یاری میرسانند.
هوش مصنوعی: امیدوارم که اکنون که سایه و شکوه شهریار بر سر من افتاده است، کار و حال من روشن و سامانیافته شود.
هوش مصنوعی: خرد همانگونه که مرا به سوی کعبه راه نمود، اکنون مرا به رفتن به سوی کعبهٔ درگاه سرورم راهنمایی کرد.
هوش مصنوعی: کشش شوق دیدار خلیفه چنان مرا میبرد که حتی پایم از رود بغداد (دجله) تر نمیشود؛ یعنی شتابان و بیمانع از همه چیز میگذرم.
هوش مصنوعی: چنان به سوی جایگاه ارادت خود میشتابم که طلبکار تنگدست به سوی روز موعد بازپرداخت.
هوش مصنوعی: با کسی همسفر نمیشوم، چون توجه و آهنگ دلم همراه من است؛ و توشهٔ راه آماده نمیکنم، چون توکل همزاد من است.
هوش مصنوعی: اگر همهٔ گنج جهان را بر سرم بریزند، من که بندهٔ زرخرید لطف ممدوحم، آزاد نمیشوم و از بندگی او دست نمیکشم.
هوش مصنوعی: اگر درگاهی که آن را پناه ارادت خود ساختهام ویران شود، دلم را پایه و بنیاد آن میکنم.
هوش مصنوعی: صفای دل من نسبت به ولینعمتم خداداده است، خواه راه دین یکی باشد و خواه هفتاد فرقه.
هوش مصنوعی: سخنی که بوی اخلاص از آن نیاید، اگرچه نام نظیری بر آن نقش بسته باشد، بهتر است بر صفحه نباشد.
هوش مصنوعی: اگر همت خود را همراه و توشهٔ راه من کنی، مرا به آسایش میرسانی؛ آسیبی به تو نرسد.
هوش مصنوعی: تا هنگامی که در بهار لب گل خندان است و تا هنگامی که در پاییز دم باد همچون تیغ میزند،
هوش مصنوعی: در دریای دل تو موج شادی و خنده باشد و در جوی جان دشمنت آب خنجر جلاد روان باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جهان به کام خداوند باد و دیر زیاد
بر او به هیچ حوادث زمانه دست مداد
درست و راست کناد این مثل خدای ورا
اگر ببست یکی در، هزار در بگشاد
خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد
[...]
خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد
که گاه مردم ازو شادمان و گه ناشاد
مباش غمگین یک لفظ یاد گیر لطیف
شگفت و کوته ، لیکن قوی و با بنیاد
یمین دولت شاه زمانه با دل شاد
بفال نیک کنون سوی خانه روی نهاد
بتان شکسته و بتخانه ها فکنده ز پای
حصارهای قوی بر گشاده لاد از لاد
هزار بتکده کنده قوی تر از هرمان
[...]
همی ستیزه برد زلف یار با شمشاد
شگفت نیست گر از وی همیشه باشم شاد
گهی بپیچد و بستر بسیجد از دیبا
گهی بتازد و زنجیر سازد از شمشاد
ز قیر بر گل خندان هزار سلسله بست
[...]
دگر نخواهم گفتن همی ثنا و غزل
که رفت یکسره بازار و قیمت سرواد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.