گنجور

 
نیر تبریزی
 

جهان دریای خونابست و ناپیداست پایانش

الا ای آب جو بهراس از این دریا و طوفانش

مجو شیر ای پسر زینهار از این نامهربان مادر

که خون شوهرانست اینکه می بینی نه پستانش

ندارد جز دونان بر سفرۀ این نانکور مهمانکش

که دارد آون از گردون و ناهار است مهمانش

جوانمردان بدونان منت دونان نمی ارزد

جوانمردانه بگذر زیندونان و اهل بدونانش

شب و روزش دو شهمار است و خود ضحاک و ماران است

نمی بینی که مغز سر خورد پیوسته مارانش