گنجور

 
نیر تبریزی

زکمان ابروی دلنشین چو خدنگ غمزه رها کنی

سر دار به تیر بهای او، دو هزار خون خطا کنی

تو ز هر طرف که کشی کمان کنمت سپر تن ناتوان

که مباد بر دل دیگران رهی از مراوده وا کنی

کشم آن‌چه ناز توانمت گاه پیش غیر نخوانمت

که ستیزه جوئی و دانمت که بهانه به‌ هر جفا کنی

به دلم شرر زدی از ستم زدم ز غیرت مشق دم

بکن آن‌چه دانیم ای صنم که ز ماست هر چه به ما کنی

به خدنگ‌ غمزهٔ جانستان چو ز پا فکندیم ای جوان

چه شود دمی به وداع جان نگهی اگر به قفا کنی

ز بلای چشم تو کشوری همه شب ستاده به داوری

تو دگر ندانمت ای پری که به کار خلق چها کنی

نه به نزد خویش خوانیم نه ز کوی خویش برانیم

نه ببندی و نه رهائیم، نه کشی مرا نه دوا کنی

رطب است خار جفای تو شکر است زهر بلای تو

چو توئی چو نیست به جای تو صنما بکن که بجا کنی

چه جفا که نیّر ناتوان نکشد ز دست تو دلستان

بفدای چشم تو ای جوان که کشی مرا و رها کنی