من سر شادی ندارم با غم یارم خوش است
من مسیحا مذهبم با دیر و خمارم خوش است
مستم از جام اناالحق، جای من گو دار باش
دولت منصور دارم، بر سر دارم خوش است
نیستم چون اهل دنیا، طالب دیدار و گنج
چون فقیر محتشم بی گنج و دینارم خوش است
چون دم روح القدس در جان بیمار من است
با وصال آن طبیب این جان بیمارم خوش است
کار و باری بود اگر، در عشق شستم دست از آن
غیر از آن کاری ندارم، با چنین کارم خوش است
بر سر کوی هوایت کان مقام حیرت است
پا و سر گم کرده ام، بی کفش و دستارم خوش است
من خلیل عشق یارم رخ نمی تابم ز نار
نار با عاشق چو گلزار است با نارم خوش است
عروة الوثقی و سر وحدت و حبل المتین
زلف دلدار است از آن با زلف دلدارم خوش است
من ز چشم مست ساقی در خمارم روز و شب
عیب نتوان کرد اگر با خمر خمارم خوش است
جنت فردا و حور عین نمی باید مرا
کز نعیم آخرت با وصل آن یارم خوش است
من ز نور آفتابم ای نسیمی زان جهت
جاودان با آفتاب و ماه و انوارم خوش است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل عارفانه، خوشیِ خود را در غم یار، مستی و فنا میداند و از شادی، مال و حتی بهشت روی میگرداند. با یاد منصور حلاج و «اناالحق»، ابراهیم و آتش، و مسیح و دم روحالقدس، آمادگی خود را برای جانبازی در عشق نشان میدهد. زلف یار را ریسمان الهی و راز وحدت میخواند و در پایان، خود را از جنس نور میشمارد.
هوش مصنوعی: من دنبال شادی نیستم و با غم یارم خوشم. مانند ترسایان، مذهبم مسیحایی است و با دیر و میفروش خوشم؛ یعنی در عشق، رسمهای زاهدانه را کنار گذاشتهام.
هوش مصنوعی: از جام «اناالحق» مست شدهام؛ بگو که جای من بر دار باشد. بخت و سرنوشت منصور حلاج را دارم و از رفتن بر سر دار خشنودم.
هوش مصنوعی: من مانند دنیاداران خواهان دیدن مال و گنج نیستم. همچون درویشی بزرگوار، بی گنج و سکه خوشم.
هوش مصنوعی: چون دم روحالقدس که زندهکننده است در جان بیمار من دمیده شده، این جان بیمارم با وصال آن طبیب، یعنی معشوق، خوش است.
هوش مصنوعی: اگر کار و باری داشتم، در راه عشق از آن دست کشیدم. جز عشق کاری ندارم و با همین کار خوشم.
هوش مصنوعی: در کوی هوای تو که جایگاه حیرت است، سر و پای خود را گم کردهام. بی کفش و دستار، یعنی بیخود و بینام و ننگ، خوشم.
هوش مصنوعی: من ابراهیم خلیلِ عشق یارم و از آتش روی نمیگردانم. آتش برای عاشق همچون گلستان است، همانگونه که برای ابراهیم شد؛ پس با آتش خوشم.
هوش مصنوعی: دستاویز استوار، راز وحدت و ریسمان محکم الهی همان زلف دلدار است. از این رو با زلف دلدارم خوشم. این بیت به اندیشهٔ حروفی دربارهٔ تجلی حق در چهرهٔ آدمی اشاره دارد.
هوش مصنوعی: من شب و روز از چشم مست ساقی در خمار و مستیام. اگر با شراب و حال خمار خوشم، نباید مرا سرزنش کرد.
هوش مصنوعی: بهشت فردا و حوریان را نمیخواهم، زیرا به جای نعمتهای آخرت، با وصال آن یار خوشم.
هوش مصنوعی: ای نسیمی، من از نور آفتاب پدید آمدهام. به همین سبب همیشه با آفتاب و ماه و انوار خوشم؛ یعنی سرشت من نورانی است و با اصل خود همخو هستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.