گمان مبر که به صد جور و صد دل آزاری
دل من از تو برنجد مگر به بیزاری
به هر جفا که بخواهی بجویی آزارم
که هست عادت معشوق، عاشق آزاری
بدان امید که واقف شوی ز ناله من
گذشت عمر عزیزم به ناله و زاری
نظر به زاری ما گر نمی کنی چه عجب؟
تو شاه حسنی و ما عاشقان بازاری
دل از رقیب تو رنجیده است، بازآید
گرش به رسم دل آزاریی تو باز آری
مرا تو جان عزیزی ببین عزیزی من
که می کشم ز عزیز خود این همه خواری
چه حاجت است که ریزی به غمزه خون دلم
چو ترک چشم تواش می کشد به بیماری
دلم ببردی و گفتی: دلت بدست آرم
چو برده ای دل من، کی دلم بدست آری
نسیمی از تو امید وفا نمی جوید
چگونه عمر کند با کسی وفاداری؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل میگوید هر ستم و آزار معشوق را میپذیرد و تنها دوری و بیزاری او برایش رنجآور است. او عمرش را در ناله گذرانده و بیاعتنایی معشوق را طبیعی میداند، زیرا معشوق شاه زیبایی است و عاشق فردی ناچیز. با بازی با واژههایی چون «عزیز» و «به دست آوردن دل»، از دلربایی معشوق شکوه میکند و در پایان، معشوق را مانند عمر بیوفا میخواند و از او امید وفا ندارد.
هوش مصنوعی: گمان نکن که با صدها ستم و آزار، دلم از تو برنجد؛ تنها چیزی که مرا میرنجاند این است که از من بیزار شوی و مرا از خود برانی.
هوش مصنوعی: با هر ستمی که بخواهی مرا بیازار، چون عادت معشوق آزردن عاشق است.
هوش مصنوعی: به این امید که از نالهام باخبر شوی، عمر گرانبهایم در ناله و زاری گذشت.
هوش مصنوعی: اگر به زاری ما توجه نمیکنی جای شگفتی نیست؛ تو پادشاه زیبایی هستی و ما عاشقانی عامی و بیارزش.
هوش مصنوعی: دلم از رقیب تو رنجیده است؛ اگر خودت به رسم دلآزاری با آن رفتار کنی، دوباره به سوی تو بازمیگردد؛ یعنی آزار تو را میپذیرد، نه آزار رقیب را.
هوش مصنوعی: تو برای من چون جان عزیزی؛ ببین چه اندازه عزیزم داری که از عزیز خود این همه خواری را تحمل میکنم.
هوش مصنوعی: چه نیازی است که با غمزه خون دلم را بریزی، وقتی چشم ترکوار و بیمارگونهٔ تو با همان خماری و ناتوانیاش دلم را میکشد؟
هوش مصنوعی: دلم را ربودی و گفتی دلت را به دست میآورم و خشنودت میکنم؛ اما وقتی دلم را بردهای، چگونه آن را به دست میآوری و بازمیگردانی؟
هوش مصنوعی: نسیمی از تو انتظار وفا ندارد؛ چگونه عمر با کسی وفا میکند؟ یعنی معشوق مانند عمر گذرا و بیوفاست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مرا بخانه خمار بر ده بسپاری
دگر مرا به غم روزگار مسپاری
نبیند چند مراده برای مستی را
که سیر گشتم از این زیرکی و هشیاری
مرا به ناله و زاری همیبیازاری
جفای تو بکشم زانکه بس سزاواری
تو را به جان و تن خویشتن خریدارم
مرا به قول بداندیش میبیازاری
به جان شیرین مهر تو را خریدارم
[...]
نبود چون تو مَلِک در جهان جهانداری
نیافرید خدای جهان تو را یاری
خجسته آمد دیدار تو به عالم بر
خدایگان چو تو باید خجسته دیداری
تو راست مُلک و سزاوار آن تویی به یقین
[...]
ز عشقت ای عمل غمزهٔ تو خون خواری
بسی کشید تن مستمند من خواری
مراست عیش دژم تا شدی ز دست آسان
چگونه عیشی؟ با صد هزار دشواری
بدان دو چشم دژم عیش من دژم خواهی
[...]
در آی جانا با من به کار اگر یاری
وگرنه رو به سلامت که بر سر کاری
نه همرهی تو مرا راه خویش گیر و برو
تو را سلامت بادا مرا نگوساری
مرا به خانهٔ خمار بر بدو بسپار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.