من گنج لامکانم اندر مکان نگنجم
برتر ز جسم و جانم در جسم و جان نگنجم
عقل و خیال انسان ره سوی من نیارد
در وهم از آن نیایم در فهم از آن نگنجم
من بحر بی کرانم حد و جهت ندارم
من سیل بس شگرفم در ناودان نگنجم
من نقش کایناتم من عالم صفاتم
من آفتاب ذاتم در آسمان نگنجم
من صبح روز دینم من مشرق یقینم
در من گمان نباشد من در گمان نگنجم
من جنت و نعیمم، من رحمت و رحیمم
من گوهر قدیمم در بحر و کان نگنجم
من جان جان جانم برتر ز انس و جانم
من شاه بی نشانم من در نشان نگنجم
من رکن ضاد فضلم من دست زاد فضلم
من روز داد فضلم من در زمان نگنجم
من مصحف کریمم، در لام فضل میمم
من آیت عظیمم در هیچ شان نگنجم
من سر کاف و نونم، من بی چرا و چونم
خاموش و لاتحرک من در بیان نگنجم
من سفره خلیلم من نعمت جلیلم
من کاسه سپهرم در هفت خوان نگنجم
من منطق فصیحم من همدم مسیحم
من ترجمان جیمم در ترجمان نگنجم
من قرص آفتابم حرف است آسیابم
من لقمه بزرگم من در دهان نگنجم
من جانم ای نسیمی یعنی دم نعیمی
درکش زبان ز وصفم من در لسان نگنجم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سراسر از زبان «من»ی است که حقیقت الهی را آشکار میکند و خود را گنجی بیمکان، دریایی بیکران، خورشید ذات و راز «کن» میخواند. ردیفِ «نگنجم» بر این تأکید دارد که این حقیقت در هیچ ظرفی نمیگنجد: نه مکان، نه زمان، نه فهم و نه زبان. در بیتهای پایانی نشانههای حروفی آشکار میشود: حروف نام «فضل»، دم «نعیمی» و حرف بهمنزلهٔ آسیاب معرفت. سرانجام شاعر خود را از وصف این حقیقت به خاموشی فرا میخواند.
هوش مصنوعی: گوینده میگوید: من گنجی هستم از عالم بیمکان و در هیچ مکانی جا نمیگیرم. از جسم و جان برترم و در جسم و جان محدود نمیشوم.
هوش مصنوعی: عقل و خیال آدمی به من راه نمیبرد. برای همین در وهم نمیآیم و در فهم نمیگنجم.
هوش مصنوعی: من دریایی بیکرانهام که حد و جهت ندارد. سیلی بسیار عظیمم که در ناودانِ تنگ جا نمیگیرم؛ یعنی حقیقت نامحدود در ظرف محدود نمیگنجد.
هوش مصنوعی: من صورتِ همهٔ موجودات و جهانِ صفات الهیام. خورشیدِ ذاتم و حتی آسمان گنجایش مرا ندارد.
هوش مصنوعی: من سپیدهدمِ روز جزا و جای برآمدن یقینم. در من شک راه ندارد و من نیز در گمان و شک جا نمیگیرم.
هوش مصنوعی: من بهشت و نعمتهای آنم و رحمت و رحمتکنندهام. گوهری ازلیام که در دریا و معدن نمیگنجم.
هوش مصنوعی: من جانِ جانِ جانم و از انسان و جن برترم. پادشاهی بینشانم که در هیچ نشانهای محدود نمیشوم.
هوش مصنوعی: من پایه و حرف «ض» در نام «فضل» (فضلالله استرآبادی، بنیانگذار حروفیه) هستم و از دست و نسلِ فضل پدید آمدهام. روزِ داد و عدل فضلم و در زمان نمیگنجم.
هوش مصنوعی: من قرآن کریمم و در میان حروف «فضل»، همچون «میم» جای دارم. نشانهای بزرگم که در هیچ شأن و مرتبهای نمیگنجم. این بیت به تأویلهای حروفی از حروف اشاره دارد.
هوش مصنوعی: من رازِ «کاف» و «نون»، یعنی فرمان «کُن» برای آفرینش هستم و از چرا و چگونه بیرونم. خاموش باش و زبان مجنبان، چنانکه در قرآن آمده «لا تحرّک»، زیرا من در گفتار نمیگنجم.
هوش مصنوعی: من سفرهٔ مهماننوازی ابراهیم خلیل و نعمتِ خدای بزرگم. کاسهٔ آسمانم و در هفت خوان (هفت فلک) جا نمیگیرم.
هوش مصنوعی: من سخنِ فصیح و همدمِ مسیح (دم زندهکننده) هستم. شرحدهندهٔ رمزِ حرف «جیم»م و خودم در هیچ شرح و ترجمهای نمیگنجم.
هوش مصنوعی: من همچون قرصِ نانِ خورشیدم و حرف آسیابِ من است؛ یعنی معرفت من از راه حروف به دست میآید. لقمهای بزرگم که در دهانِ کسی نمیگنجم.
هوش مصنوعی: شاعر به خود، نسیمی، میگوید: من جانم، یعنی دمِ نعیمی (تخلص فضلالله استرآبادی). از وصف من زبان فرو بند، زیرا من در زبان نمیگنجم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شهباز لامکانم من در مکان نگنجم
عنقای بی نشانم اندر نشان نگنجم
من بحر بیکرانم مقصود کن فکانم
من جان جان جانم اندر جهان نگنجم
من از خودی فنایم من گوهر بقایم
[...]
من گنج لامکانم اندر مکان نگنجم
برتر ز جسم و جانم درجسم و جان نگنجم
وهم و خیال انسان رو سوی من ندارد
در وهم از آن نیابم در عقل از آن نگنجم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.