ساقی بیار جامی زان بادهٔ حقیقی
چون آفتاب رخشان از صافی و رقیقی
این آه و گریهام را مردم مجاز دانند
دیریست ما جدائیم زان دلبر حقیقی
عمرم گذشت و نامد در پیش من رفیقی
یاران فغان و فریاد از رنج بی رفیقی
ما را به خود طریقی بنما چنانکه دانی
ای رهنمای جانها تو اصل هر طریقی
ناصر چو از دهانش یک نکته شرح دادی
معلوم شد که باری در نکتهای دقیقی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به طلب ساقی و جام باده حقیقی میپردازد و از ویژگیهای آن به روشنی و صفایی آن اشاره میکند. او از اندوه و جدایی خود از معشوق واقعی سخن میگوید و به بیرفیق بودن اشاره میکند که بر دل و جانش سایه انداخته است. شاعر از رهنما میخواهد تا راهی صحیح را برای او بنمایاند و در آخر به اهمیت نکتهای که از دهانش بیرون آمده است، اشاره میکند که حقیقتی در خود نهفته دارد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، جامی پر کن از آن می واقعی که مانند آفتاب روشنیبخش و زلال و خالص است.
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که مردم فکر میکنند این درد و اشک من عادی و طبیعی است. ما از آن معشوق واقعی جدا شدهایم.
هوش مصنوعی: عمر من به سرعت گذشت و هیچ دوستی در کنارم نیامد. دوستانم فقط دردی را برایم به ارمغان آوردند و از تنهایی و بیدوستی فریاد میزنند.
هوش مصنوعی: به ما نشان بده چطور باید به مسیر درست برویم، ای راهنمای زندگی، که تو منبع هر راهی هستی.
هوش مصنوعی: زمانی که ناصر نکتهای را با زبانی شیوا بیان کرد، به وضوح مشخص شد که در آن نکته عمق و دقتی خاص نهفته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.