چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن
بسته ام چون غنچه گل در به روی خویشتن
دیده ام تا پیچ و تاب کاسه گرداب را
می برم خالی از این دریا به سوی خویشتن
سر به صحرا می زنم تا یابم از مجنون فغان
گردبادم می روم در جستجوی خویشتن
یاد عمر رفته از هم ریخت اجزای مرا
می روم چون برگ گل دنبال بوی خویشتن
کرده ام چون شمع از خامی سر خود را سفید
زین ندامت می زنم آتش به موی خویشتن
یاد مرهم زین طبیبان دردم افزون می کند
می گریزم از دوای چاره جوی خویشتن
جغدم و ویرانه ام باشد حصار عافیت
پای نگذارم دگر بیرون ز کوی خویشتن
می روم بر خانه آئینه بر دفع ملال
می نشینم بی تکلف روبروی خویشتن
روز و شب تن پروران سرگشته نفس خودند
آسیا باشد گرفتار گلوی خویشتن
خامه آتش زبان دست خود را سیدا
می کشم چون میل در چشم عدوی خویشتن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از کنارهگیری از آرزوها و دنیا و روی آوردن به خلوت و خویشتن سخن میگوید. او خود را به غنچهٔ بسته، گردباد سرگردان، جغد ویرانهنشین و شمع پشیمان مانند میکند و از درمان طبیبان هم میگریزد. در پایان تنپروران را اسیر نفس میخواند و قلم آتشین خود را سلاحی برای کور کردن دشمن میداند.
هوش مصنوعی: از وقتی که از آرزوها و خواهشهای خود چشم پوشیدهام، مانند غنچه که گلبرگهایش بسته است، در را به روی خود بستهام و در خود فرورفتهام.
هوش مصنوعی: از وقتی که پیچ و تاب و گردش گرداب را دیدهام، دانستهام که کاسهٔ گرداب از آب پر نمیشود؛ پس من هم دست خالی از این دریای دنیا به سوی خود بازمیگردم و از آن چیزی نمیگیرم.
هوش مصنوعی: به صحرا سر میگذارم تا از مجنون ناله و فغان بیاموزم؛ مانند گردباد سرگردان در جستجوی خود میچرخم.
هوش مصنوعی: یاد عمری که گذشته است وجود مرا از هم پاشیده است؛ مانند برگ گلی که پراکنده شده، به دنبال بوی خویش (عمر و جوانی ازدسترفته) میروم.
هوش مصنوعی: مانند شمع که سرش سفید است، من هم از خامی و بیتجربگی موی سرم سفید شده (عمر را بیهوده گذراندهام)؛ از این پشیمانی، مانند شمع که سرش میسوزد، به موی خود آتش میزنم.
هوش مصنوعی: حتی یاد مرهم این طبیبان دردم را بیشتر میکند؛ از دارویی که درمان مرا میجوید هم میگریزم.
هوش مصنوعی: مانند جغد هستم و ویرانه برایم پناهگاه آسودگی است؛ دیگر از کوی خود پا بیرون نمیگذارم.
هوش مصنوعی: برای رفع ملال به خانهٔ آینه میروم و بیتکلف روبهروی خود مینشینم؛ یعنی جز خودم همدمی نمیخواهم.
هوش مصنوعی: تنپروران شب و روز سرگشتهٔ نفس خود هستند، همانگونه که سنگ آسیا گرفتار گلوی خود است و پیوسته برای آن میچرخد.
هوش مصنوعی: ای سیدا، قلم آتشینزبانِ دستم را مانند میل داغ در چشم دشمن خود فرو میکشم؛ یعنی با شعر تند و سوزانم دشمن را کور و ناتوان میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن
می خورم قند از شکست آرزوی خویشتن
رشته این تنگ چشمان رنج باریک آورد
می کنم از جسم زار خود رفوی خویشتن
می فشارم، گر به حرف شکوه بگشاید دهن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.