بر درت همچون کمان پشت دو تا آورده ام
گوشه چشمی که درد بی دوا آورده ام
پیکرم از ناتوانی مانده پهلو بر زمین
کشکشان خود را به امید شفا آورده ام
برنگشته هیچ کس زین آستان دست تهی
کاسه خالی به کف همچون گدا آورده ام
در ته گرد کسادی مانده است آئینه ام
بر در روشنگر از بهر صفا آورده ام
پرده های دیده گرد فرش راهت کرده ام
مژدها بر مردمان زین توتیا آورده ام
آرزو دارم که از لطف تو گردم کان لعل
پیکر چون کاه و رنگ کهربا آورده ام
عافیت کردست بر من دعویی بیگانگی
ای طبیب اعضای با دردآشنا آورده ام
از لب حوض تو آب زندگانی خورده ام
خویش را بر چشمه آب بقا آورده ام
از حوادث های دوران گردد ایمن دانه ام
پیکر سرگشته تر از آسیا آورده ام
در بساطم نیست غیر از زاری و افتادگی
سینه بی سوز و آه نارسا آورده ام
همچو باد صبح این ره را به سر طی کرده ام
ناتوانم پیکر بی دست و پا آورده ام
چون گل از طوف مزارت چون نگردم بهره مند
غنچه خود را به باغ دلگشا آورده ام
کرده بر لوح مزارت کلک صنع آمین رقم
پنجه را واکرده از بهر دعا آورده ام
تکیه گاهی نیست غیر از آستانت بنده را
پهلوی خود را برای متکا آورده ام
از مقام اهل دل راهی به سوی حق بود
در حقیقت رو به درگاه خدا آورده ام
سیدا پیوسته مشکلهای من آسان شد است
روی تا بر خواجه مشکل گشا آورده ام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل زبان حال زائری ناتوان و دردمند است که به آرامگاه بزرگی از اهل دل، که در پایان «خواجهٔ مشکلگشا» خوانده میشود، پناه آورده است. شاعر با تصویرهایی چون کاسهٔ گدا، آینهٔ زنگارگرفته، تن کاهگون و غنچهٔ بسته، فقر و بیماری خود را عرضه میکند و شفا، صفا و گشایش میطلبد. در اواخر غزل توضیح میدهد که روی آوردن به مزار اولیا در حقیقت روی آوردن به درگاه خداست و در بیت پایانی گواهی میدهد که از این توسل مشکلاتش گشوده شده است.
هوش مصنوعی: با پشتی خمیده مانند کمان به درگاه تو آمدهام؛ نیمنگاهی از سر لطف به من بینداز، زیرا دردی بیدرمان با خود آوردهام.
هوش مصنوعی: از ناتوانی تنم بر زمین افتاده است و خود را کشانکشان به امید شفا به این درگاه رساندهام.
هوش مصنوعی: هیچکس از این آستان دستخالی بازنگشته است؛ من نیز مانند گدا کاسهٔ خالی در دست آوردهام تا پر شود.
هوش مصنوعی: آینهٔ دلم زیر گرد بیرونقی و زنگار مانده است؛ آن را به درِ صیقلدهنده آوردهام تا روشن و پاک شود.
هوش مصنوعی: پردههای چشمم را فرش راه تو کردهام و از خاک این راه که چون سرمه برای چشم است، به مردم مژده آوردهام.
هوش مصنوعی: آرزو دارم که از لطف تو مانند معدن لعل پرمایه و سرخرو شوم؛ اکنون تنی لاغر چون کاه و رنگی زرد چون کهربا آوردهام.
هوش مصنوعی: تندرستی با من ادعای بیگانگی دارد و از من دوری میکند؛ ای طبیب، اندامهایی آشنا با درد نزد تو آوردهام.
هوش مصنوعی: از کنار حوض تو آب حیات نوشیدهام و خود را به چشمهٔ زندگی جاودان رساندهام.
هوش مصنوعی: امید دارم که دانهٔ وجودم در پناه تو از حوادث روزگار در امان بماند، زیرا تنی سرگشتهتر از سنگ آسیا آوردهام.
هوش مصنوعی: در داراییام جز ناله و فروتنی چیزی نیست؛ سینهای بیسوز و آهی که به جایی نمیرسد آوردهام.
هوش مصنوعی: مانند باد صبحگاهی این راه را با سر پیمودهام؛ ناتوانم و تنی بیدستوپا به اینجا آوردهام.
هوش مصنوعی: چگونه مانند گل از طواف آرامگاه تو بهره نبرم، حال آنکه غنچهٔ دل گرفتهام را به این باغ دلگشا آوردهام تا بشکفد.
هوش مصنوعی: قلم آفرینش بر لوح آرامگاه تو «آمین» نوشته است؛ پس من دستم را برای دعا گشوده و آوردهام، چون دعا در اینجا پذیرفته است.
هوش مصنوعی: این بنده تکیهگاهی جز آستان تو ندارد و پهلوی خود را آوردهام تا بر آن تکیه کنم.
هوش مصنوعی: از جایگاه اهل دل راهی به سوی خدا هست؛ پس در حقیقت با آمدن به اینجا به درگاه خدا روی آوردهام.
هوش مصنوعی: ای سیدا، از وقتی به خواجهٔ مشکلگشا روی آوردهام، همواره دشواریهایم آسان شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.