آمد خزان نسیم گل و یاسمن نماند
باد بهار رفت و هوای چمن نماند
تاراج کرد باد خزان اهل باغ را
در غنچه رنگ و در بر گل پیرهن نماند
بیرون شدم ز بیضه و گشتم اسیر غم
آسایشی که بود مرا در وطن نماند
صد ره به یار نامه نوشتم نکرد گوش
اکنون به نامبر چه نویسم سخن نماند
بگداختم ز گرمی خویش و به دیگران
مهری که بود در دل از آن سیمتن نماند
فرهاد همچو لاله برآمد ز کوهسار
داغ غمت شهید تو را در کفن نماند
بستند قمریان ز چمن بار سیدا
در شاخسار سرو به غیر از زغن نماند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با وصف پاییز و ویرانی باغ آغاز میشود و از رفتن گل، رنگ و نسیم بهاری سخن میگوید. سپس شاعر همین زوال را به زندگی خود میکشاند: آرامشی که در آغاز داشت از دست رفته، یار به نامههایش اعتنا نمیکند و مهرش را به دیگران داده است. در پایان با تصویر رفتن قمریان و ماندن زغن بر سرو، از روزگاری شکوه میکند که نیکان از آن رفتهاند و فرومایگان ماندهاند.
هوش مصنوعی: پاییز فرا رسید و دیگر بوی خوش گل و یاسمن باقی نماند؛ باد بهاری رفت و حالوهوای خوش باغ و سبزه هم از میان رفت.
هوش مصنوعی: باد پاییزی ساکنان باغ را غارت کرد؛ نه در غنچه رنگی ماند و نه بر تن گل جامهای از گلبرگ.
هوش مصنوعی: همین که از تخم بیرون آمدم و به دنیا پا گذاشتم، گرفتار غم شدم و آرامشی که در خانهٔ نخستین خود داشتم از دست رفت. شاعر خود را به جوجهپرندهای مانند میکند که از امنیت آشیانه جدا شده است.
هوش مصنوعی: صد بار برای یار نامه نوشتم و او اعتنا نکرد؛ اکنون دیگر چه پیامی به نامهرسان بدهم، که سخنی برایم باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: از سوز و گرمای عشق خود آب شدم، و آن محبتی که آن یار سیماندام در دل به من داشت، اکنون به دیگران رو کرده و برای من باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: فرهاد مانند گل لاله از دل کوهسار سر برآورد؛ یعنی داغ غم عشق تو در کفنِ کشتهٔ تو پنهان نماند و به صورت لالهٔ داغدار از خاک او رویید.
هوش مصنوعی: ای سیدا، قمریها بار سفر بستند و از باغ رفتند و در شاخههای سرو جز زاغ و زغن چیزی نماند؛ کنایه از اینکه نیکان و خوشنوایان رفتهاند و فرومایگان جای آنان را گرفتهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آثار عشق در دل چون سنگ من نماند
در بیستون من اثر از کوهکن نماند
تا رنگ من شکسته خود را درست کرد
گلگونه در بساط سهیل یمن نماند
با من ز عرضحال زبان در دهان نماند
اکنون ز حال خویش چگویم سخن نماند
گوهر ز بحر و لعل ز کان شکوه می کنند
آسوده خاطری به کسی در وطن نماند
با کهربا رجوع کنند اهل روزگار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.