شنیدم زین دیار آن گل بسر عزم سفر دارد
مرا همچون نسیم ناامیدی در بدر دارد
نمی دانم که بی او حال زار من چه خواهد شد
فلک در کار من امروز آهنگ دگر دارد
وداعش می کنم شاید سرم در پیش زین بندد
مرصع خنجری بر دست تیغی بر کمر دارد
به دوش کاروان ناله بستم رخت هستی را
ز دنبالش رود هر کس که داغی بر جگر دارد
بده تعلیم خاکسترنشینی با من ای آتش
که آن طوطی سخن سودای هندوستان بسر دارد
مگر بلبل به گلشن خیربادش کرده می آید
که گل با خون دل رو شسته شبنم چشم تر دارد
دل از خود رفته و می جوید از مردم سراغش را
خبر می پرسد از دلدار و از خود کی خبر دارد
روم ای سیدا مانند نقش پا ز دنبالش
مرا چون سرمه شاید چشم او از خاک بردارد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر خبر یافته که یارش قصد سفر، و به اشارهٔ غزل سفر هندوستان، دارد و از این جدایی سخت پریشان است. او به وداع یار میرود و آرزو میکند به دست او کشته شود، یا دستکم مانند کاروانی از ناله و چون جای پا در پی او روان گردد. طبیعت نیز در این وداع شریک غم اوست. غزل با این امید پایان مییابد که یار او را مانند سرمه از خاک بردارد و بپذیرد.
هوش مصنوعی: شنیدهام که آن یارِ گلمانند قصد دارد از این سرزمین سفر کند؛ این خبر مرا مانند نسیم، ناامید و آواره و دربهدر کرده است.
هوش مصنوعی: نمیدانم بی او حال پریشان من به کجا خواهد کشید؛ گویی روزگار امروز با من سرِ ناسازگاری دیگری دارد.
هوش مصنوعی: به وداعش میروم، شاید مرا مانند شکار بکشد و سرم را پیش زین اسبش ببندد؛ چون خنجری جواهرنشان در دست و شمشیری بر کمر دارد.
هوش مصنوعی: بار هستی خود را بر دوش کاروانِ نالهها بستم و همراه او شدم؛ هر کس داغ عشق بر دل دارد، به دنبال او روان میشود.
هوش مصنوعی: ای آتش، رسم بر خاکستر نشستن را به من بیاموز؛ زیرا آن یارِ خوشسخن و طوطیمانند هوای رفتن به هندوستان در سر دارد. طوطی را منسوب به هند میدانستند و خاکسترنشینی نشانهٔ سوگ و خواری عاشقِ جامانده است.
هوش مصنوعی: گویا بلبل در باغ با او خداحافظی کرده و بازمیگردد؛ زیرا گل از غم رفتنش چهره را با خون دل شسته و شبنم چشمی گریان دارد.
هوش مصنوعی: دلم از خود بیخود شده و از مردم نشانی یار را میجوید؛ از دلدار خبر میگیرد، حال آنکه خودش از خویشتن هیچ خبری ندارد.
هوش مصنوعی: ای سیدا، مانند جای پا به دنبالش میروم؛ شاید چشم او مرا مانند سرمه از خاک بردارد و به خود راه دهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خوشا باد سحرگاهی، که بر گلشن گذر دارد
که هر فصلی و هر وقتی یکی حال دگر دارد
گهی بر عارض هامون ز برگ لاله گل پوشد
گهی بر ساحت صحرا ز نقش گل صور دارد
دم عیسیست، پنداری، که مرده زنده گرداند
[...]
مَلِک سنجر جهانداری به میراث از پدر دارد
پدر شادست در فردوس تا چون او پسر دارد
ز فرّ و رسم و آیینش بیاراید همیگیتی
که فَرّ عمّ و رسم جدّ و آیین پدر دارد
بدو نازد همی دولت که با دولت خرد دارد
[...]
مسلمانان سرای عمر، در گیتی دو در دارد
که خاص و عام و نیک و بد بدین هر دو گذر دارد
دو در دارد: حیات و مرگ کاندر اوّل و آخر
یکی قفل از قضا دارد، یکی بند از قَدَر دارد
چو هنگام بقا باشد، قضا این قفل بگشاید
[...]
مرا گویند مولانا ترازوییست کز عدلش
نه میل این یکی دارد نه قصد آن دگر دارد
درین شک نیست کو همچون ترازوییست زین معنی
که میلش سوی آن باشد که او زر بیشتر دارد
هوا ز انسان خنک شد کز جنان حورا همی گوید
خنک آنکو درین سرما مقام اندر سقر دارد
ز مرغی کو خورد آتش حسدها میبرد مرغی
که طوبی آشیانست وز کوثر آبخور دارد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.