به سوی کلبه ام شامی که آن شمع وصال آید
دل از سینه بیرون همچو فانوس خیال آید
شود مژگان به چشم اشکبارم نخل بارآور
در آغوش تماشایم اگر آن نونهال آید
به دست زلف غمازش مگر افتاده مکتوبم
که مرغ نامه بر از کوی او آشفته حال آید
هلال ناخن از گلهای داغم دست بردارد
به دل پرسی اگر آن لاله روی خوردسال آید
گریبان طلوع صبح گردد آستین من
به دست کوتهم روزی که دامان وصال آید
به یاد چشم او از شهر اگر بیرون کشم خود را
به استقبال من از دامن صحرا غزال آید
ز ابرویش ندیده قاصد من گوشه چشمی
نگاهم از تماشایش به قد همچو دال آید
لب خشک مرا روی عرقناک تو تر می سازد
به کام ساغرم از جوی خضر آب زلال آید
دکان خویش را ای سیدا روزی که بگشایم
متاعم را خریداری کنان گرد ملال آید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل آرزوی آمدنِ یار به کلبهاش را دارد و هر بیت اثرِ این وصال را بر خود مینمایاند: دل چون فانوس گرد شمع میچرخد، مژهها بارور میشود، زخمها آرام میگیرد و عرقِ چهرهٔ یار چون آب حیات لبِ خشک او را تر میکند. در میانه از نامهبرِ پریشان و قاصدِ بیبهره از نگاه یار گله میکند، و در پایان شاعر میگوید که بازارش بیرونق است و جز اندوه خریداری ندارد.
هوش مصنوعی: شبی که آن یارِ شمعمانند برای دیدار به کلبهام بیاید، دلم از شوق از سینه بیرون میآید و مانند فانوس خیال گرد آن شمع میچرخد.
هوش مصنوعی: اگر آن نهالِ نورسته در آغوشِ نگاهم بیاید، مژههای چشمِ گریانم مانند نخلی بارور میشود و اشکها میوهاش میشوند.
هوش مصنوعی: شاید نامهام به دست زلفِ سخنچینِ او افتاده است که پرندهٔ نامهرسان از کوی او پریشانحال بازمیگردد. پریشانی زلف به نامهبر سرایت کرده است.
هوش مصنوعی: اگر آن جوانِ لالهرو به احوالپرسیِ دلم بیاید، ناخنِ هلالمانندم دیگر زخمهای داغمانندِ دلم را نمیخراشد و آرام میگیرم.
هوش مصنوعی: روزی که دامنِ وصال به دستِ کوتاهِ من برسد، آستینم از روشنی و شادی مانند گریبانِ صبح میدرخشد.
هوش مصنوعی: اگر به یادِ چشمِ او از شهر بیرون بروم، آهو از دامنهٔ صحرا به پیشوازم میآید، چون چشمِ آهو یادآورِ چشم اوست.
هوش مصنوعی: قاصدِ من از ابروی او حتی گوشهٔ چشمی و نگاهِ لطفی ندیده است، و نگاهِ من از تماشای آن ابروی خمیده خود خمیده و مانند حرف دال میشود.
هوش مصنوعی: چهرهٔ عرقکردهٔ تو لبِ خشکِ مرا تر میکند، گویی از جوی خضر آب زلال و حیاتبخش به کامِ جامم میریزد.
هوش مصنوعی: سیدا به خود میگوید: روزی که دکانِ خود را بگشایم، تنها گرد و غبارِ اندوه خریدارِ کالای من میشود؛ یعنی هنرم خریداری جز ملال ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نمیداند مگر آنکس مراد از کشف حال آید
که کشف حال را در حال بیحالی زوال آید
زوال حال آن باشد کمال حال بیحالان
که درگاه زوال حال بیحالان مجال آید
اگر چه هر که در کوی هدی باشد به شرع اندر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.