سلام بر تو که سین سلام بر تو رسید
سلام گرد جهان گشت جز تو نپسندید
بگرد بام تو گردان کبوتران سلام
که بیپناه تو کس را نشاید آرامید
چو پر و بال ز تو یافتست هر مرغی
ز غیر تو به کجا باشدش امید مرید
به هر طرف که ببینی تو مرغ سوخته پر
بدان که از طمع خام سوی دام پرید
تو آب کوثری و سوخته به تو آید
برویدش سپس سوز پر و بال جدید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف مقام و جایگاه معشوق پرداخته و او را منبع آرامش و امید برای مخلوقات میداند. سلام بر معشوقی میفرستد که سلام او در سراسر جهان طنینانداز است و هیچکس جز او نمیتواند پناهدهنده باشد. او از پرندگان میگوید که تنها با بال و پر خود به معشوق پرواز میکنند و از طمع به دیگران میپرهیزند. در نهایت، شاعر معشوق را به آب کوثر تشبیه میکند که توانایی بخشیدن بال و پر جدید به پرندگان سوخته را دارد.
هوش مصنوعی: سلام بر تو باشد که این سلام از سوی سین (حرف اول کلمه سلام) به تو میرسد. این سلام در سراسر جهان میپیچد و هیچ چیزی جز تو را نمیپسندد.
هوش مصنوعی: مثل کبوتران به دور بام تو پرواز میکنند و سلام میفرستند، زیرا هیچکس جز تو نیست که بتواند پناه بدهد و در سایهات آرامش پیدا کند.
هوش مصنوعی: هر پرندهای که به غیر از تو پر و بال پیدا کند، دیگر به چه چیزی میتواند امیدوار باشد؟ این جمله نشاندهندهٔ وابستگی و نیاز عمیق مریدان و عاشقان به وجود و حمایت توست.
هوش مصنوعی: هر جا که نگاه کنی، آن پرنده سوخته را میبینی که به خاطر خواب و خیال باطل و نامعقول، به دام افتاده و از ترس به سمت آن رفته است.
هوش مصنوعی: تو مانند آب کوثر هستی و به سوی تو میآید؛ بنابراین، باید از نو به پرواز درآید و بالها و پرهای تازهای بگیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
دریغ! مدحت چون زر و آبدار غزل
که چابکیش نیاید همی به لفظ پدیذ
اساس طبع ثنایست، بل قویتر ازآن
ز آلت سخن آمد همی همه مانیذ
جهان گواست مر او را که در جهان ملک است
بزرگوار و سزاوار نصرت و تأیید
بداد نعمت و بس شاکرست در نعمت
بر این دو باشد سلطان و تخت را تأبید
دو دیدهٔ من و از دیده اشکِ دیدهٔ من
میانِ دیده و مژگان ستارهوار پدید
به جَزع ماند یک بر دگر سپید و سیاه
به رشته کرده همه گرد جَزع مروارید
نگار من چو ز من صلح دید و جنگ ندید
حدیث جنگ به یک سو نهاد و صلح گزید
عتابها ز پس افکند و صلح پیش آورد
حدیث حاسد نشنید و زان من بشنید
چو من فراز کشیدم بخویشتن لب او
[...]
هزار خرمی اندر زمانه گشت پدید
هزار مژده ز سعد فلک به ملک رسید
که شاه شرق ملک ارسلان بن مسعود
عزیز خود را اندر هزار ناز بدید
سپهر قدری شاهی که وهم آدمیان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.