هلا ای زهره زهرا بکش آن گوش زهرا را
تقاضایی نهادستی در این جذبه دل ما را
منم ناکام کام تو برای صید و دام تو
گهی بر رکن بام تو گهی بگرفته صحرا را
چه داند دام بیچاره فریب مرغ آواره
چه داند یوسف مصری نتیجه شور و غوغا را
گریبان گیر و این جا کش کسی را که تو خواهی خوش
که من دامم تو صیادی چه پنهان صنعتی یارا
چو شهر لوط ویرانم چو چشم لوط حیرانم
سبب خواهم که واپرسم ندارم زهره و یارا
اگر عطار عاشق بد سنایی شاه و فایق بد
نه اینم من نه آنم من که گم کردم سر و پا را
یکی آهم کز این آهم بسوزد دشت و خرگاهم
یکی گوشم که من وقفم شهنشاه شکرخا را
خمش کن در خموشی جان کشد چون کهربا آن را
که جانش مستعد باشد کشاکشهای بالا را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر به عشق و achieve وصال اشاره میکند و از زهره میخواهد تا به گوش او بکشاند و دلش را تحت تأثیر قرار دهد. او خود را ناکام در رساندن به معشوق میبیند و به تشبیهاتی از بیقراری و حیرانی میپردازد. شاعر به تصویر کشیدن خود به عنوان دام و معشوق به عنوان صیاد، به احساس وابستگی و افراط در عشق میپردازد. در ادامه، او از وضعیت بحرانی و ویرانی روحی و عاطفی خود سخن میگوید و نهایتاً به سکوت و تأمل در عشق اشاره میکند.
ای زهره آسمانی و درخشانِ آسمان عشق! بیا و گوشِ درخشش را بکش؛ تو در دل ما چنان شور و کششی ایجاد کردهای و چنان خواستهای در جانمان نهادهای که گویی ما را به سوی خود فراخواندهای و دیگر آرام و قرارمان را گرفتهای.
هوش مصنوعی: من ناکام و ناامید از دستیابی به خواستهها و آرزوهای تو هستم. گاهی بر بلندیهای وجود تو ایستادهام و گاهی در دشت و بیابان به دنبال تو میگردم.
هوش مصنوعی: بیچاره دام نمیداند که مرغ آواره چگونه فریب میخورد و یوسف مصری (که داستانش در قرآن معروف است) نمیفهمد که شور و غوغای او چه عواقبی خواهد داشت.
هوش مصنوعی: مرا بگیر و در اینجا کسی را که میخواهی، خوشحال باش که من همچون دام هستم و تو مانند صیاد، چه پنهانی در این کار مهارت داری ای یار.
هوش مصنوعی: من مانند شهری هستم که به خاطر گناهان و فساد ویران شده، و همچون چشمان حضرت لوط در حیرت و گیجی به سر میبرم. میخواهم دلیلی برای این حالت خود پیدا کنم، اما جرأت و توانایی پرسش از آن را ندارم.
هوش مصنوعی: اگر عطار، شاعر و صوفی، عاشق سنایی، شاعر بزرگ دیگر، بود و مقام او را برتر از خود میدانست، من اینگونه نیستم و خود را نه به او میشناسم و نه به کسی دیگر، زیرا به طور کلی هویت و ویژگیهای خود را گم کردهام.
هوش مصنوعی: من از شدت آهی که میزنم، دشت و آبگذرها را میسوزانم. من تنها گوش هستم و خود را وقف پادشاهی میکنم که شکر مانند است و دارای زیباییهای بسیار.
هوش مصنوعی: در سکوت خاموشی، درون چیزی پنهان میشود که مثل کهربا جان میکشد؛ این تجربه را فقط کسی درک میکند که روحش آمادهی تحمل کشمکشهای بالا باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
زر افشانید بر پیلان جرسهای مدارا را
برآرید آن فریدون فر درفش چرخ بالا را
زمین از سنبل و سوسن شده پر عنبر سارا
ز گلنار و گل و خیری شده یاقوت گون خارا
زهی از امر و نهی تو نظامی دین دنیا را
خهی ! از حل و عقد تو قوامی مجد علیا را
ثبات هضم تو داده سکون میدان عغبر را
نظام تو کرده روان ایوان خضرا را
کف تو شاه راهی در سخا بسیار و اندک را
[...]
ایا نور رخ موسی مکن اعمی صفورا را
چنین عشقی نهادستی به نورش چشم بینا را
منم ای برق رام تو برای صید و دام تو
گهی بر رکن بام تو گهی بگرفته صحرا را
چه داند دام بیچاره، فریب مرغ آواره
[...]
ز حد بگذشت مشتاقی و صبر اندر غمت یارا
به وصل خود دوایی کن دل دیوانه ما را
علاج درد مشتاقان طبیب عام نشناسد
مگر لیلی کند درمان غم مجنون شیدا را
گرت پروای غمگینان نخواهد بود و مسکینان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.