با تو حیات و زندگی بیتو فنا و مردنا
زانک تو آفتابی و بیتو بود فسردنا
خلق بر این بساطها بر کف تو چو مهرهای
هم ز تو ماه گشتنا هم ز تو مهره بردنا
گفت دمم چه میدهی دم به تو من سپردهام
من ز تو بیخبر نیم در دم دم سپردنا
پیش به سجده میشدم پشت خمیده چون شتر
خنده زنان گشاد لب گفت درازگردنا
بین که چه خواهی کردنا بین که چه خواهی کردنا
گردن دراز کردهای پنبه بخواهی خوردنا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل، وابستگی عمیق خود به معشوق را بیان میکند و میگوید که وجود او زندگیبخش است و بدون او، زندگی بیمعنا میشود. او معشوق را مانند خورشید میداند که موجودات را روشنایی میبخشد، و خود را همچون مهرهای در دامان این هستی احساس میکند. همچنین، شاعر از تسلیمپذیری و احترام خود نسبت به معشوق سخن میگوید و از رازهای درونیاش پرده برمیدارد. در انتها، او به کنایه از انتظار و تمنای خود برای درک و ارتباط با معشوق صحبت میکند.
با حضور تو، زندگی واقعی و زندهبودن معنا پیدا میکند؛ اما بدون تو، زندگی چیزی جز نابودی و مردگی نیست. چون تو مانند خورشیدی؛ همانطور که خورشید به جهان گرما و روشنایی میبخشد، وجود تو نیز به جان من گرما، روشنایی و زندگی میدهد. بدون تو، جانم سرد و خاموش میشود.
همهٔ آفریدگان در این جهان، مانند مهرههایی بر بساط بازی، در دست تو هستند؛ همانگونه که مهرهها در اختیار بازیکنندهاند. ماهوشدن و به کمال رسیدن ما از توست و حرکتکردن، پیشرفتن یا از میدان بیرون رفتنمان نیز به تو وابسته است.(در نگاه مولانا، هستی و دگرگونی موجودات به حقیقتی فراتر از فرد وابسته است. انسان با شناخت این وابستگی، هم در کامیابی فروتنتر میشود، هم در ناکامی استوارتر، و هم میآموزد میان کوشش مسئولانه و پذیرش حکیمانه تعادل برقرار کند.)
محبوب به عاشق میگوید:«چرا فکر میکنی من از تو دورم یا حواسم به تو نیست؟ من که تمام وجودم را به تو سپردهام! حتی وقتی نفسی میکشم، حتی در کوچکترین لحظههای زندگیام، تو از یادم نمیروی. چطور ممکن است من که اینهمه به تو دل بستهام، از تو بیخبر باشم؟»
داشتم به سجده میرفتم و مثل شتر، پشتم را خم کرده بودم؛ در این هنگام، محبوب با لبخند و خنده دهان باز کرد و گفت: «ای درازگردن!» (عاشق با پشت خمیده به سجده میرود و محبوب با خنده صدایش میزند؛ صحنهای که هم شیرینی و صمیمیت دارد و هم میتواند ما را به تأمل دربارهٔ رابطهٔ میان ظاهر بندگی و حضور قلب دعوت کند.)
«ببین چه کار میخواهی بکنی! ببین آخرش چه از آب درمیآیی! گردنت را اینقدر دراز کردهای؛ مگر میخواهی پنبه بخوری؟»
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.