رو، مسلم تراست بیکاری
چونک اندر عنایت یاری
نقش را کار نیست پیش قلم
آن قلم را چه حاجت از یاری؟
همچو بت باش پیش آن بتگر
که همه نقش و رنگ ازو داری
گر بپرسد، چه صورتت باید؟
گو: « همان صورتی که بنگاری »
گر مرا تن کنی، تو جان منی
ور مرا دل کنی، تو دلداری
لطف گل، خار را تو میبخشی
چه کند شاخ خار، جز خاری؟
باده ده، باده خواهمان کردی
که حرامست با تو هشیاری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ اهمیت و نیاز به یاری الهی و نقش او در زندگی انسان است. شاعر به این نکته اشاره میکند که انسان بدون عنایت خداوند، بیکار و ناتوان است و همه چیز به یاری او وابسته است. در ادامه، تشبیهاتی مانند بت و بتگر به کار میرود تا نشان دهد که وجود انسانی به خالقش وابسته است. در نهایت، شاعر به عشق و پرتلاطم بودن حالت باده و هشیاری اشاره میکند و خواستهاش از دوست را بیان میکند.
هوش مصنوعی: رو، مسلم است که تو در کار و تلاش نیستی، زیرا در سایهٔ لطف و عنایت، یاری را در کنار خود داری.
هوش مصنوعی: نقش و تصویر به خودی خود نیازی به کار و تلاش ندارند، زیرا قلمی که آنها را میسازد، هیچ نیازی به کمک کسی ندارد.
هوش مصنوعی: به مانند مجسمهای باش در برابر مجسمهساز که تمامی نقش و رنگ تو از اوست.
هوش مصنوعی: اگر از تو بپرسد که چه ظاهری باید داشته باشی، بگو: «همان ظاهری که تو در نظر داری و تصویر میکنی».
هوش مصنوعی: اگر مرا به بدن تبدیل کنی، تو جان من خواهی بود و اگر مرا به دل تبدیل کنی، تو محبوب من و دلدار من خواهی شد.
هوش مصنوعی: لطف و مهربانی تو باعث میشود که خار هم مورد رحمت قرار گیرد. شاخ خار هیچچیز دیگری نمیتواند باشد جز خار، زیرا به خودیخود نمیتواند خوب و زیبا شود.
هوش مصنوعی: من از تو شراب میخواهم، زیرا که با تو هشیاری و آگاهی حرام است، پس باید مست شوم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
به خدایی که آفرین کرده ست
زیرکان را به خویشتن داری
که نیرزد به نزد همت من
ملک هر دو جهان به یک خواری
ای فلک نیک دانمت آری
کس ندیدست چون تو غداری
جامه ای بافیم همی هر روز
از بلا پود و از عنا تاری
گر دری یابیم زنی بندی
[...]
گفت خضرم ز راه غمخواری
کای فرو مانده در گرفتاری
تا کی از عشق تو کشم خواری؟
تا کی از هجر تو کنم زاری ؟
چند با من جفا کنی آخر ؟
شرم بادت ازین جفا گاری
زان دو زلف چو ابر پیوسته
[...]
با من اندر گرفتهای کاری
کان به عمری کند ستمکاری
راستی زشت میکنی با من
روی نیکو چنین کند آری
بعد از این هم بکش روا دارم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.