ساقیا ساقیا روا داری
که رود روز ما به هشیاری
گر بریزی تو نقلها در پیش
عقلها را ز پیش برداری
عوض باده نکته میگویی
تا بری وقت ما به طراری
درد دل را اگر نمیبینی
بشنو از چنگ ناله و زاری
ناله نای و چنگ حال دلست
حال دل را تو بین که دلداری
دست بر حرف بیدلی چه نهی
حرف را در میان چه میآری
طوق گردن توی و حلقهٔ گوش
گردن و گوش را چه میخاری
گفته را دانههای دام مساز
که ز گفتهست این گرفتاری
گه کلیدست گفت و گه قفلست
گاه از او روشنیم و گه تاری
گفت بادست گر در او بوییست
هدیه تو بود که گلزاری
گفت جامست گر بر او نوریست
از رخ تو بود که انواری
مشک بربند کوزهها پر شد
مشک هم میدرد ز بسیاری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا در این غزل به سرودن دربارهٔ عشق و آگاهی میپردازد و از ساقی میخواهد که به او باده بنوشاند و حالاتی از زندگی را با دلانگیزی ببیند. او به زبانی استعاری از درد و ناله دل سخن میگوید و تأکید میکند که در پس نالههای موسیقی و نغمهها، حس و حال دل آدمی نهفته است. مولانا همچنین به مسألهٔ گفتگو اشاره میکند و اینکه برخی گفتارها میتواند گرهزننده یا آزادکننده باشد. در نهایت، او از اهمیت درک حضور و نور در زندگی یاد میکند و به تراوشات احساساتی انسان در مقابل زیباییهای عالم توجه دارد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، ای ساقی، لطف کن و بگذار که روز ما با هشیاری بگذرد.
هوش مصنوعی: اگر تو نقلها (حرفها و داستانها) را در کنار عقلها بریزی، میتوانی عقلها را از پیش به عقب برگردانی یا تحت تاثیر قرار دهی.
هوش مصنوعی: به جای اینکه شراب بنوشی، نکتههای حکمتآمیز بگو تا وقت ما به هدر نرود و هدر نرود.
هوش مصنوعی: اگر حال دل را نمیبینی و حس نمیکنی، از ناله و زاری چنگ (آلت موسیقی) بشنو که بیانگر درد و ناراحتی دل است.
هوش مصنوعی: صدای نالهٔ نای (نوعی ساز) و چنگ (ساز دیگر) نشاندهندهٔ حال دل است. حال دل را تو ببین که چقدر دلتنگ و نیازمند دلداری است.
هوش مصنوعی: به خاطر بیتوجهی و بیحالی، دست بر روی سخن نامناسب و بیمعنا نگذار و در میانهٔ سخن چه چیزهایی را مطرح میکنی.
هوش مصنوعی: تو خود را در بند زینتها و ظواهر مکن، زیرا این زینتها فقط تو را به دردسر میاندازند و غم و اندوهی به بار میآورند.
هوش مصنوعی: مبادا در دام سخنان و حرفها بیفتی، چرا که این گیریدن و گرفتار شدن نتیجهٔ همان سخنان است.
هوش مصنوعی: گاهی گفت و گویی سبب باز شدن درها و آگاهی است و گاهی نیز قفل را میزند و ما را به تاریکی میبرد؛ گاهی از گفتار روشن و آگاهیم و گاهی در خفا و نادانی قرار داریم.
هوش مصنوعی: اگر در او بویی است، به خاطر توست که به این باغ شبیه است و تو هدیهای به این گلزار میدهی.
هوش مصنوعی: گفتند اگر در جامی نوری دیده میشود، آن نور نیز از چهرهٔ توست که به آن تابیده است.
هوش مصنوعی: کوزهها را پر از مشک کن که مشک به دلیل فراوانیاش دیگر تحمل نمیکند و میریزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
به خدایی که آفرین کرده ست
زیرکان را به خویشتن داری
که نیرزد به نزد همت من
ملک هر دو جهان به یک خواری
ای فلک نیک دانمت آری
کس ندیدست چون تو غداری
جامه ای بافیم همی هر روز
از بلا پود و از عنا تاری
گر دری یابیم زنی بندی
[...]
گفت خضرم ز راه غمخواری
کای فرو مانده در گرفتاری
تا کی از عشق تو کشم خواری؟
تا کی از هجر تو کنم زاری ؟
چند با من جفا کنی آخر ؟
شرم بادت ازین جفا گاری
زان دو زلف چو ابر پیوسته
[...]
با من اندر گرفتهای کاری
کان به عمری کند ستمکاری
راستی زشت میکنی با من
روی نیکو چنین کند آری
بعد از این هم بکش روا دارم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.