با چرخ گردان تیره هوایی
دارد همیشه قصد جدایی
هذا محمد قتلی تغمد
انا معود حمد الجفایی
هذا حبیبی هذا طبیبی
هذا ادیبی هذا دوایی
هذا مرادی هذا فؤادی
هذا عمادی هذا لوایی
پر کن سبویی بیگفت و گویی
باهای و هویی گر یار مایی
هان ای صفورا بشکن سبو را
مفکن عمو را در بینوایی
گر شد سبویی داریم جویی
در شهره کویی تو گر سقایی
این عیش باقی نبود گزافی
بی پر نپرد مرغ هوایی
بنمای جان را قولنجیان را
تنهاروی کن رسم همایی
از بهر حس شان جسم نجس شان
ز ایشان چه خیزد گند گدایی
زین رز برون بر گنده بغل را
پهلوی نعنع کن گندنایی
بسیار کوشی تا دل بپوشی
هر جزوت این جا بدهد گوایی
ننوشته خواند ناگفته داند
تو سخت رویی بس بیحیایی
چون نیست رختت چون نیست بختت
ز آن روی سختت ناید کیایی
جنس سگانی وغ وغ کنانی
میگرد در کو در خانه نایی
در خانه بلبل داریم صلصل
کز سگ نیاید زیبانوایی
نک بلبل حر نک بلبله پر
برخیز سنقر تا چند پایی
عمری چو نوحی یاری چو روحی
گاهی غدایی گاهی عشایی
نوشیست و مینوش وز گفت خاموش
وین طبل کم زن بس ای مرایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به بیان حال و هوای جدایی و ناکامی در عشق میپردازد. شاعر با استفاده از نمادهایی چون چرخ گردان و سبو، به نوعی بیثباتی و تزلزل در روابط اشاره میکند و عشق را همچون دارویی برای دردهای قلبی معرفی میکند. با تأکید بر عشق حقیقی، شاعر از شنونده میخواهد تا به عمق این احساسات پی ببرد و خود را از زنجیر نصیحتها و قضاوتهای دیگران رها کند. او در نهایت همه را به آرامش و درک عشق واقعی دعوت میکند و بر اهمیت راستگویی در روابط تأکید میورزد.
هوش مصنوعی: همیشه چرخ روزگار برای ما هوای تیرهای دارد و در پی جدایی و دوری است.
هوش مصنوعی: این بیت به توصیف محمد (پیامبر اسلام) میپردازد و از او به عنوان کسی یاد میکند که جانش به خاطر انسانها فدای محبت و دوستی شده است. همچنین از دوری و جدایی او به شدت شکوه میکند. در اینجا «حمد الجفایی» اشاره به مدح و ستایش دوری و بیوفایی دارد.
هوش مصنوعی: این کسی که صحبت میکنیم، دوست من است، مایه آرامش من است، معلم و مربی من است و درمان من نیز اوست.
هوش مصنوعی: او محبوب من است، او دل من است، او ستون زندگی من است و او پرچم من است.
هوش مصنوعی: سبو را پر کن بیهیچ سخن و سر و صدا، اگر یار و محبوب ما هستی.
هوش مصنوعی: ای صفورا (که به احتمال زیاد اشاره به زنی حامی دارد) سبوی را بشکن و عمو را (یعنی شخصی که به او وابسته است) در میان این فقر و تنگدستی رها کن.
هوش مصنوعی: اگر سبویی بشکند و چیزهایی از آن بریزد، ما در این شهر و محلهای که تو در آن هستی، به دریا و منبعی دسترسی داریم، تو همچنین میتوانی به ما کمک کنی.
هوش مصنوعی: این لذت باقی نمیماند، همانطور که مرغ هوایی بدون پر نمیتواند پرواز کند. به عبارتی، شادی و خوشیهای زندگی پایدار نیستند و همواره روزی از بین میروند.
هوش مصنوعی: آرزو کن که روح تو مانند مرغی آزاد و رها باشد و به جلوههای واقعی زندگی بپردازد، نه این که تنها به دردهای جسمی و دنیوی دل خوش کند.
هوش مصنوعی: این بیت به نقد یا نگرانی نسبت به کسانی پرداخته که با وجود داشتن جسمی ناپاک، احساسات و خواستههای زشت از خود بروز میدهند. بنابراین، از وجود چنین انسانهایی چه فایدهای میتوان برداشت کرد جز آلودگی و بدی؟
هوش مصنوعی: از این گل (رز) که برون آمده، گل را در آغوش بگیر و بغل را به عنوان نشانهای از معطر بودن نعناع (نعناع به معنای طراوت و خوشبو بودن) در نظر بگیر.
هوش مصنوعی: زیاد تلاش میکنی تا دل خودت را پنهان کنی، اما هر قسمت از وجودت در اینجا شهادت میدهد که تو چه احساسی داری.
هوش مصنوعی: دست نیاز و خواستهات را دونپایه میداند و بدون اینکه چیزی بنویسی یا بگویی، از وضعیت تو باخبر است؛ تو با وجود سختروییات، بیشرم و بیحیا به نظر میرسی.
هوش مصنوعی: چون لباس و سرنوشت (بخت) تو نیست، از آن روی (تنگنظری) تو، کسی (افراد بزرگ و معتبر) نمیتواند با تو به خاطر ویژگیهای سختگیرانهات، ارتباط برقرار کند.
هوش مصنوعی: سگهای ولگرد و سرگردان در کوچه و خیابان، نمیتوانند در خانهٔ کسی مانند نای (آلات موسیقی) خوشآوا باشند و تنها ایجاد سر و صدا میکنند.
هوش مصنوعی: در خانهٔ بلبل، زنگی هست که از صدای زشت سگ به هیچوجه نمیرسد و زیبایی این صدا را خراب نمیکند.
هوش مصنوعی: ای بلبلِ عاشق، چرا فقط در اینجا به آواز خواندن مشغولی؟ برخیز و مانند سنقر (پرندهای آزاد و بلندپرواز) پرواز کن و از این زمین محدود بیرون برو و آزادانه زندگی کن.
هوش مصنوعی: زندگیام مثل عمر نوح است که همراهیام مانند روح است، گاهی به من غذا میدهد و گاهی به من عشق میورزد.
هوش مصنوعی: شراب نو و خوش طعمی است که انسان را به خود غرق میکند و در این حال بهتر است سکوت کنی و صداهای اضافی و حواسپرتی را کنار بگذاری، زیرا این لحظه یک لحظهٔ باارزش و دلنشین است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای خوشتر از جان، آخر کجایی؟
کی روی خوبت با ما نمایی؟
بیتو چنانم کز جان به جانم
هر سو دوانم، آخر کجایی؟
بیمار خود را میپرس گه گه
[...]
حدی نداری در خوش لقایی
مثلی نداری در جان فزایی
بر وعده تو بر نجده تو
که م دوش گفتی هی تو کجایی
کردم کرانه ز اهل زمانه
[...]
افتاده بازم در سر هوائی
دل باز دارد میلی به جایی
او شهریاری من خاکساری
او پادشاهی من بینوائی
بالا بلندی گیسو کمندی
[...]
افتاده بازم در سر هوائی
دل باز دارد میلی بجائی
دل بازکردست فکر قبائی
باصوف دارد روی صفائی
ارمک امیری صوفک نقیری
[...]
از سبزه بر گل خط می فزایی
دل می فریبی جان می ربایی
هر دم چه آیی از دیده در دل
خود را به مردم تا کی نمایی
شد عمرم آخر در جست و جویت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.