تو در عقیله ترتیب کفش و دستاری
چگونه رطل گران خوار را به دست آری
به جان من به خرابات آی یک لحظه
تو نیز آدمیی مردمی و جان داری
بیا و خرقه گرو کن به می فروش الست
که پیش از آب و گلست از الست خماری
فقیر و عارف و درویش وانگهی هشیار
مجاز بود چنین نامها تو پنداری
سماع و شرب سقاهم نه کار درویشست
زیان و سود کم و بیش کار بازاری
بیا بگو که چه باشد الست عیش ابد
ملنگ هین به تکلف که سخت رهواری
سری که درد ندارد چراش میبندی
چرا نهی تن بیرنج را به بیماری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به دعوت از فردی میپردازد که با وجود ظواهر و آداب خاص، به دنبال حقیقت و حال انسانی خود باشد. شاعر به او میگوید که برای تجربهی زندگی و فهم عمیقتر، باید از قید و بندهای ظاهری رها شود و به خرابات بیاید، جایی که میتواند به حقیقت وجودش نزدیکتر شود. او به تفاوت میان درویشان و بازاریان اشاره میکند و بر این نکته تأکید میکند که سماع و نوشیدن شراب نباید محدود به نام و رسم خاص باشد، بلکه باید تجربهای از آزادی و حقیقت باشد. در نهایت، شاعر از او میپرسد که چرا خود را به درد و رنج میبندد در حالی که میتواند زندگی را بدون زحمت و با شادی تجربه کند.
هوش مصنوعی: تو چگونه میتوانی رطلهای سنگین (باری که با آن وزن میکنند) را در دستان کسی بگذاری که خود را متشخص و با ترتیب و آراسته نشان میدهد؟
هوش مصنوعی: به جان من یک بار به میخانه بیا و در آنجا به یاد انسانیت و روح خودت سر کن؛ تو هم انسانی هستی با احساس و جان.
هوش مصنوعی: بیا و لباس درویشیات را برای میفروش (کسی که شراب میفروشد) گرو بگذار، زیرا حالتی که در عالم قبل از خلق (الست) برای ما وجود داشته، اکنون از شراب و مستی است، نه از آب و گل (موضوعات مادی).
هوش مصنوعی: فقیر، عارف و درویش اگر هم با هشیاری و بصیرت به دنیای ظاهری بپردازند، این تنها ظاهری است و در واقع باید به حقیقت بپردازند، تو این نامها را نباید جدی بگیری.
هوش مصنوعی: سماع (نوا موسیقی) و نوشیدن شراب برای درویشها مناسب نیست و این کارها مختص بازاریان است که به فکر سود و زیان هستند. در واقع، درویشها باید به امور معنوی و روحانی خود بپردازند نه به متاع دنیوی.
هوش مصنوعی: بیا بگو که چه چیزی در عالم پیش از آفرینش موجب شادی ابدی است، ای عیش بادهنوش! حواست باشد که در دنیا با تعهد و تظاهر، سخت به زحمت میافتی.
هوش مصنوعی: چرا سرهای بدون درد را میبندی و برای چه بدن بیزحمت را به درد و رنج گرفتار میکنی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مرا بخانه خمار بر ده بسپاری
دگر مرا به غم روزگار مسپاری
نبیند چند مراده برای مستی را
که سیر گشتم از این زیرکی و هشیاری
مرا به ناله و زاری همیبیازاری
جفای تو بکشم زانکه بس سزاواری
تو را به جان و تن خویشتن خریدارم
مرا به قول بداندیش میبیازاری
به جان شیرین مهر تو را خریدارم
[...]
نبود چون تو مَلِک در جهان جهانداری
نیافرید خدای جهان تو را یاری
خجسته آمد دیدار تو به عالم بر
خدایگان چو تو باید خجسته دیداری
تو راست مُلک و سزاوار آن تویی به یقین
[...]
ز عشقت ای عمل غمزهٔ تو خون خواری
بسی کشید تن مستمند من خواری
مراست عیش دژم تا شدی ز دست آسان
چگونه عیشی؟ با صد هزار دشواری
بدان دو چشم دژم عیش من دژم خواهی
[...]
در آی جانا با من به کار اگر یاری
وگرنه رو به سلامت که بر سر کاری
نه همرهی تو مرا راه خویش گیر و برو
تو را سلامت بادا مرا نگوساری
مرا به خانهٔ خمار بر بدو بسپار
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.