به شکرخنده اگر میببرد جان ز کسی
میدهد جان خوشی پرطربی پرهوسی
گه سحر حمله برد بر همه چون خورشیدی
گه به شب گشت کند بر دل و جان چون عسسی
گه یکی تنگ شکربار کند بهر نثار
که شود طوطی جان گر بچشد زان مگسی
گه مدرس شود و درس کند بر سر صدر
تا شود کن فیکون صدر جهان مرتبسی
گه دمد یک نفسی عیسی مریم سازد
تا گواه نفسش باشد عیسی نفسی
گه خسی را بکشد سرمه ی جان در دیده
که نماید دو جهان در نظرش همچو خسی
متزمن نظری داری و هرچ آید پیش
هم بر آن چفسد و حمله نبرد پیش و پسی
صالح او آمد و این هر دو جهان یک اشتر
ما همه نعره زنان زنگله همچون جرسی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به بررسی جلوههای مختلف عشق و کیفیتهای روحانی آن میپردازد. شاعر از حالاتی سخن میگوید که عشق همچون سحر و تابش خورشید بر دل انسان تأثیر میگذارد و در عین حال گاه مانند عسل شیرین و گاه مانند درس و تعلیم در زندگی پیش میآید. همچنین به قدرت و تأثیر عشق در تغییر بینش انسانی اشاره میکند که میتواند افراد را از حالت عادی به مدارج عالی برساند. در نهایت، شعر به این نتیجه میرسد که عشق و معرفت، همه چیز را در نظر انسان زیبا کرده و هر انسانی را به درک حقیقی نزدیک میکند.
هوش مصنوعی: اگر کسی با خنده و لطافت دل دیگری را ببرد، جان او را پر از خوشی، شادمانی و لذت میکند.
هوش مصنوعی: زمانی که صبح میشود، عشق همچون خورشید به همه حملهور میشود و نور آن را فرا میگیرد، و هنگامی که شب فرا میرسد، عشق بر دل و جان انسان چنان اثر میگذارد که مانند عسل شیرین و دلپذیر است.
هوش مصنوعی: گاهی محبت، مانند شکر، سخت و تنگ میشود تا برای نثار کردن خود آماده شود، و گاهی همچون طوطی، جان انسان را شاداب میکند وقتی عسل آن مگس را بچشد.
هوش مصنوعی: گاهی معلم میشود و در بالاترین مقام درسی میدهد تا جهان با کلامش منظم و مرتب گردد.
هوش مصنوعی: گاهی نفس آدمی به حدی عروج پیدا میکند که مانند عیسی (عیسای مسیح) به دنیا میآید تا گواهی بر وجود خود باشد، یعنی بر تجلی روحانی خود شهادت دهد.
هوش مصنوعی: گاهی سرمه جان (طلسم و زیبایی روح) میتواند چنان خسی (انسانی بیارزش و ناچیز) را بکشد که او دو جهان (عالم محسوس و عالم معنوی) را در چشمانش بهراحتی ببیند و بهنظرش مثل خسی بیاهمیت جلوه کند.
هوش مصنوعی: تو بصیرتی داری که هر چیزی را که میبینی به خود میچسبانی و به آن حمله نمیکنی، نه به جلو و نه به عقب.
هوش مصنوعی: صالح به معنای انسان نیکوکار و شایسته آمده و در اینجا به اشاره به پیامبر(ص) یا امامان دارد. این دو جهان در واقع دنیای مادی و معنوی هستند که به یک شتر تشبیه شده و در این میان، ما انسانها همچون جرسی (صدای زنگوله) نعره میزنیم و به دنبال حقایق میدویم. به طور کلی بیرون از این دنیا، صالح آمده و ما در جستجوی او و حقیقت هستیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
شاخ انگور کهن دخترکان زاد بسی
که نه از درد بنالید و نه برزد نفسی
همه را زاد به یک دفعه، نه پیش و نه پسی
نه ورا قابلهای بود و نه فریادرسی
از کرم در من بیچاره نظر کن نفسی
که ندارم به جز از لطف تو فریادرسی
روی بنمای، که تا پیش رخت جان بدهم
چه زیان دارد اگر سود کند از تو کسی؟
در سرم نیست به جز دیدن تو سودایی
[...]
به شکرخنده اگر میببرد دل ز کسی
میدهد در عوضش جان خوشی بوالهوسی
گه سحر حمله برد بر دو جهان خورشیدش
گه به شب گشت کند بر دل و جان چون عسسی
گه بگوید که حذر کن شه شطرنج منم
[...]
گر درونسوختهای با تو برآرد نفسی
چه تفاوت کند اندر شکرستان مگسی؟
ای که انصافِ دلِ سوختگان میندهی
خود چنین روی نبایست نمودن به کسی
روزی اندر قدمت افتم و گر سَر برود
[...]
کس ندارم که پیامی برد از من به کسی
چون کنم دسترسم نیست به فریاد رسی
بر کسی شیفته ام باز من خام طمع
که چو من سوخته خرمن یله کرده است بسی
از منش یاد نمی آید و خود می داند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.