به کوی دل فرورفتم زمانی
همیجستم ز حال دل نشانی
که تا چون است احوال دل من
که از وی در فغان دیدم جهانی
ز گفتار حکیمان بازجستم
به هر وادی و شهری داستانی
همه از دست دل فریاد کردند
فتادم زین حدیث اندر گمانی
ز عقل خود سفر کردم سوی دل
ندیدم هیچ خالی زو مکانی
میان عارف و معروف این دل
همیگردد به سان ترجمانی
خداوندان دل دانند دل چیست
چه داند قدر دل هر بیروانی
ز درگاه خدا یابی دل و بس
نیابی از فلانی و فلانی
نیابی دل جز از جبار عالم
شهید هر نشان و بینشانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده برای شناختن حال دل خود به جستوجو برمیخیزد و از سخنان حکیمان در هر شهر داستانهایی میشنود که همه از دست دل شکایت دارند. سپس از عقل به سوی دل سفر میکند و درمییابد که دل همهجا حاضر است و میان عارف و معبود نقش واسطه و مترجم دارد. در پایان نتیجه میگیرد که قدر دل را فقط صاحبدلان میدانند و دل حقیقی تنها از درگاه خدا به دست میآید، نه از مردمان.
هوش مصنوعی: مدتی به کوچهٔ دل فرو رفتم و در جستوجوی نشانی از حال و حقیقت دل بودم.
هوش مصنوعی: میخواستم بدانم حال دلم چگونه است، زیرا دیدم جهانی از دست دل در ناله و فریاد است.
هوش مصنوعی: از سخنان دانایان و حکیمان پرسوجو کردم و در هر سرزمین و شهری داستانی دربارهٔ دل یافتم.
هوش مصنوعی: همه از دست دل شکایت و فریاد داشتند و این سخن مرا به شک و اندیشه انداخت که دل چه حقیقتی دارد.
هوش مصنوعی: از عقل خود گذشتم و به سوی دل سفر کردم و دیدم هیچ جایی از دل خالی نیست؛ یعنی دل همهجا حاضر و فراگیر است.
هوش مصنوعی: این دل میان شناسنده (عارف) و شناختهشده (خدا) مانند مترجم و واسطه رفتوآمد میکند و پیام میان آن دو را میرساند.
هوش مصنوعی: تنها صاحبدلان میدانند دل چیست؛ هر بیجان و بیروحی ارزش دل را نمیشناسد.
هوش مصنوعی: دل حقیقی را فقط از درگاه خدا میتوان یافت و از این و آن، یعنی از مردم عادی، به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: دل را جز از خداوند توانای جهان نمیتوان یافت؛ خدایی که بر هر آنچه نشان دارد و هر آنچه بینشان است گواه و آگاه است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
دریغا میر بونصرا دریغا
که بس شادی ندیدی از جوانی
ولیکن راد مردان جهاندار
چو گل باشند کوته زندگانی
به جام اندر تو پنداری روان است
و لیکن گر روان دانی روانی
به ماهی ماند ، آبستن به مریخ
بزاید ، چون فراز لب رسانی
شکفته شد گل از باد خزانی
تو در باد خزانی بی زیانی
همه شمشاد و نرگس گشتی ای دل
چه چیزی مردمی یا بوستانی
ز بوی موی پیچان سنبلی تو
[...]
دریغا میر بونصرا دریغا
که بس شادی ندیدی از جوانی
و لیکن راد مردان جهاندار
چو گل باشند کوته زندگانی
مرا تا باشد این درد نهانی
تو را جویم که درمانم تو دانی
معرفی ترانههای دیگر
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.