به جان تو پس گردن نخاری
نگویی میروم عذری نیاری
بسازی با دو سه مسکین بیدل
اگر چه بیدلان بسیار داری
نگویی کار دارم در پی کار
چه باشی بسته تو خاوندگاری
تو گویی میروم رنجور دارم
نه رنجوران ما را میگذاری
ز ما رنجورتر آخر کی باشد
که در چشمت نیاییم از نزاری
خوری سوگند که فردا بیایم
چه دامن گیردت سوگند خواری
تو با سوگند کاری پختهای سر
که بر اسرار پنهانی سواری
تو ماهی ما شبیم از ما بمگریز
که بیمه شب بود دلگیر و تاری
تو آبی ما مثال کشت تشنه
مگرد از ما که آب خوشگواری
بپاش ای جان درویشان صادق
چه باشد گر چنین تخمی بکاری
چه درویشان که هر یک گنج ملکند
که شاهان راست ز ایشان شرمساری
به تو درویش و با غیر تو سلطان
ز تو دارند تاج شهریاری
که مه درویش باشد پیش خورشید
کند بر اختران مه شهسواری
منم نای تو معذورم در این بانگ
که بر من هر دمی دم میگماری
همه دمهای این عالم شمردهست
تو ای دم چه دمی که بیشماری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوق میخواهد بهانهای برای رفتن نیاورد و ادعای کار و بیمارداری و سوگندِ «فردا میآیم» را کنار بگذارد، چون عاشقانِ او خود بیمارتریناند. سپس با تشبیه معشوق به ماه برای شب و آب برای کشت تشنه، او را به ماندن فرامیخواند و از درویشانی میگوید که پیش او گدا و پیش دیگران شاهاند، مانند ماه در برابر خورشید و ستارگان. در پایان خود را نیِ معشوق میداند که نالهاش از دمیدن بیشمار اوست.
هوش مصنوعی: به جان تو سوگند، پشت گردنت را نخاران (به نشانهٔ تردید و بهانهجویی برای رفتن)، نگو «میروم» و عذر و بهانه نیاور.
هوش مصنوعی: با همین دو سه عاشق بیچارهٔ دلباخته بساز و بمان، هرچند که دلباختگان بسیاری داری.
هوش مصنوعی: نگو که پشت سر هم کار دارم؛ تو که خداوندگار و صاحباختیاری، چرا باید گرفتار و پایبند کار باشی؟
هوش مصنوعی: میگویی میروم چون بیماری دارم که باید به او سر بزنم؛ اما مگر ما بیماران خودت را رها نمیکنی و تنها نمیگذاری؟
هوش مصنوعی: آخر چه کسی از ما بیمارتر است؟ ما از شدت لاغری و ناتوانی چنان شدهایم که حتی به چشم تو نمیآییم.
هوش مصنوعی: سوگند میخوری که فردا میآیم؛ اما گناه شکستن سوگند چه دامنی از تو میگیرد؟ یعنی تو پروای پیمانشکنی نداری.
هوش مصنوعی: تو در کار سوگند خوردن کارکشته و پختهای، زیرا بر رازهای پنهان چیره و مسلطی و میدانی چگونه از آن بگریزی.
هوش مصنوعی: تو ماه هستی و ما شب؛ از ما نگریز، زیرا شب بیماه تاریک و دلگیر است.
هوش مصنوعی: تو آبی و ما همچون کشتزار تشنهایم؛ از ما روی برنگردان که تو آبی گوارا هستی.
هوش مصنوعی: ای جانِ درویشان راستین، بذر لطف خود را بپاش؛ چه میشود اگر چنین تخمی بکاری؟
هوش مصنوعی: چه درویشانی! هر یک گنجی از پادشاهیاند، چنانکه پادشاهان در برابرشان شرمسارند.
هوش مصنوعی: این درویشان در برابر تو نیازمند و درویشاند، اما نسبت به دیگران سلطاناند و تاج پادشاهی را از تو گرفتهاند.
هوش مصنوعی: چنانکه ماه در برابر خورشید بینور و نیازمند است، اما بر ستارگان سروری و شهسواری میکند.
هوش مصنوعی: من نی تو هستم و در این ناله و فریاد معذورم، چون تو هر لحظه در من میدمی و نفس خود را بر من میگماری.
هوش مصنوعی: همهٔ نفسهای این جهان شمرده و محدود است؛ ای دم و نفس الهی، تو چه دمی هستی که شمارشناپذیر و بیپایانی!
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چو آلیزنده شده در مرغزاری
نباشد بر دلش از بار باری
جهان را نیست جز مردم شکاری
نه جز خور هست کس را نیز کاری
یکی مر گاو بر پروار را کس
جز از قصاب ناید خواستاری
کسی کو زاد و خورد و مرد چون خر
[...]
ز تو نشگفت فضل و بردباری
چنان کز ما جفا و زشتکاری
به مو واجی چرا ته بیقراری
مگر پروردهٔ باد بهاری
چرا گردی بهکوه و دشت و صحرا
به جان ته ندارم اختیاری
ندارم جز غم تو غمگساری
نه جز تیمار تو تیمارداری
مرا از تو غم تو یادگارست
از این بهتر چه باشد یادگاری
بدان تا روزگارم خوش کنی تو
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.