بیاموز از پیمبر کیمیایی
که هر چت حق دهد میده رضایی
همان لحظه در جنت گشاید
چو تو راضی شوی در ابتلایی
رسول غم اگر آید بر تو
کنارش گیر همچون آشنایی
جفایی کز بر معشوق آید
نثارش کن به شادی مرحبایی
که تا آن غم برون آید ز چادر
شکرباری لطیفی دلربایی
به گوشه چادر غم دست درزن
که بس خوب است و کردهست او دغایی
در این کو روسبی باره منم من
کشیده چادر هر خوش لقایی
همه پوشیده چادرهای مکروه
که پنداری که هست او اژدهایی
من جان سیر اژدرها پرستم
تو گر سیری ز جان بشنو صلایی
نبیند غم مرا الا که خندان
نخوانم درد را الا دوایی
مبارکتر ز غم چیزی نباشد
که پاداشش ندارد منتهایی
به نامردی نخواهی یافت چیزی
خمش کردم که تا نجهد خطایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، مولانا به اهمیت راضی بودن از شرایط و پذیرش واقعیتها میپردازد. او به پیروی از پیامبر اشاره میکند و تأکید میکند که رضایت در زمان سختیها میتواند دروازههای بهشت را بگشاید. همچنین، برای غمها و مشکلات زندگی، باید نگرش مثبت داشت و با شادی از آنها گذر کرد، چرا که هر غمی در نهایت به نفع انسان خواهد بود. شاعر به این نکته نیز اشاره میکند که زندگی پر از چادرهای مکار و مشکلات است، اما با پذیرش و خونسردی میتوان از سختیها عبور کرد. در نهایت، مولانا بر این باور است که بهترین راه مقابله با غمها، شادمانی و امیدواری است.
هوش مصنوعی: از پیامبر بیاموز که در همه چیز، اگر خداوند رضایتی به تو بدهد، تو نیز راضی باش.
هوش مصنوعی: اگر تو در آزمونی راضی باشی، در همان لحظه بهشت برایت گشوده میشود.
هوش مصنوعی: اگر غم به سراغ تو بیاید، آن را نزد خود نگهدار و به آن نزدیک شو، انگار که با یک دوست آشنا برخورد کردهای.
هوش مصنوعی: اگر ظلم و جفایی از سوی معشوق به تو برسد، آن را به شادی و خوشحالی که مانند یک جشن یا مهمانی است، نثار او کن.
هوش مصنوعی: تا زمانی که آن غم از دل بیرون نیامده، دل نرم و شیرین با زیباییهایش میدرخشد.
هوش مصنوعی: غم به قدری زیبا و دلنشین است که در گوشهی چادر نگهداریاش میارزد، چرا که او همواره دوستداشتنی و جذاب است.
هوش مصنوعی: در این مکان من مانند یک روسپی در حال خرید و فروش هستم و خودم را زیر چادر هر زنی که زیباست پنهان کردهام.
هوش مصنوعی: همه چیز پنهان است و در زیر چادرهای ناپسند پنهان شده، طوری که گویی آنچه در اینجا وجود دارد، اژدهایی است.
هوش مصنوعی: من به اندازهٔ اژدهایی که جانش سیر است، دلم پر از عشق و محبت است، حالا تو اگر از جان سیر شدهای، صدای عشق مرا بشنو.
هوش مصنوعی: هیچکسی غم مرا نمیبیند، مگر اینکه بخواهم با خنده آن را پنهان کنم؛ و درد را تنها درمانی است که میتوانم آن را محبت و عشق بنامم.
هوش مصنوعی: هیچ چیز مبارکتر از غم نیست، زیرا غم پاداشی دارد که نهایت آن را نمیتوان درک کرد.
هوش مصنوعی: هیچ چیز را به نامردی و بزدلی نخواهی یافت که من تا کنون از آن دست کشیدهام و از خطایی نرستهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ز بخت خویش دیده روشنایی
ز شاهان برده گوی پادشایی
سر راهون نشینم تا ته یایی
در شادی به روی مو گشایی
آیه روزی به روز مو نشینی
بوینی تا چه سخته بیوفائی
نصیر دین که چشم پادشائی
نبیند چون تو فرخ کدخدائی
جهان را کدخدائی جز تو نبود
چنان چون نیست جز یزدان خدائی
اگر گویم بهمت آسمانی
[...]
ز هر شمعی که جویی روشنایی
به وحدانیتش یابی گوایی
غرض نقشیست کز ما باز ماند
که هستی را نمی بینم بقایی
مگر صاحبدلی روزی به رحمت
کند در حق درویشان دعایی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.