شدم از دست یک باره ز دست عشق تا دانی
در این مستی اگر جرمی کنم تا رو نگردانی
زهی پیدای ناپیدا پناه امشب و فردا
زهی جانم ز تو شیدا زهی حال پریشانی
ز زلف جعد چون سلسل بشد این حال من مشکل
میان موج خون دل مرا تا چند بنشانی
چو آرم پیش تو زاری بهانه نو برون آری
زهی شنگی و طراری زهی شوخی و پیشانی
زبان داری تو چون سوسن نمایی آب را روغن
چرا بیگانه ای با من چو تو از عین خویشانی
زهی مجلس زهی ساقی زهی مستان زهی باده
زهی عشاق دل داده زهی معشوق روحانی
شراب عشق تو آنگه جهان حسن بر جاگه
جمال روی تو آنگه کند جان کسی جانی
بکرده روح را حق بین خداوندی شمس الدین
ز تبریز نکوآیین به قدرتهای ربانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و شیدایی خود سخن میگوید و از تاثیر مخرّب و درعینحال شادیآور عشق بر خویشتن مینویسد. او در مستی ناشی از عشق، از مرزهای هشیاری عبور کرده و به حالت پریشان و گیج میرسد. در این حال، او به محبوب خود اشاره میکند و از زیباییها و جذابیتهای او سخن میگوید. شاعر به عشق به عنوان نیرویی همزمان دردناک و مسرتبخش نگاه میکند که او را به اوج شور و شوق میبرد. در نهایت به شخصیت شمسالدین اشاره میکند، که برکت و زیبایی را به زندگی او آورده است.
هوش مصنوعی: به خاطر شدت عاشقانهام و تسلط عشق بر من، ناگهان از خود بیخود شدم. حالا در این حالت مستی و گیجی برای هر خطایی که از من سر بزند، میخواهم تو (خدا یا معشوق) مرا ترک نکنی و مرا به حال خود رها نکنی.
هوش مصنوعی: تو ای پناه ناپیدا، که امروز و فردا به من نزدیک هستی، چقدر وجود تو برای من خوشایند و با ارزش است! جانم از شیدایی تو پر شده و حال و روزم بسیار آشفته است.
هوش مصنوعی: ز زلف پیچیدهات چون زنجیری بر من افتاده است و این وضعیت دشوار من به مانند موجی از خون دل است. تا کی میخواهی مرا در این حالت رنج و عذاب نگهداری؟
هوش مصنوعی: وقتی که من در حضور تو به زاری و درخواست حاضر میشوم، تو بهانهای جدید میسازید و خوشسلیقگی و شادی را به نمایش میگذاری و به من شوخی میکنی و پیشانیات را به شوقی خاص میکشی.
هوش مصنوعی: تو مانند سوسن میدرخشی و زبان داری، اما چرا مانند روغن با آب در تضاد هستی؟ چرا با من بیگانهای، در حالی که از ذات خود ما یکی هستیم؟
هوش مصنوعی: آه، چه مجلس زیبا و باشکوهی! چه ساقی هنرمندی! چه مستان سرمستی! چه نوشیدنی خوشگوار! چه عشقهای حقیقتجویانهای! و چه معشوق روحانی و عالیای!
هوش مصنوعی: شراب عشق تو (یعنی عشق معشوق) زمانی میتواند زیباییهای جهان را در سایهء جمال (زیبایی) روی تو نشان دهد که جان کسی را زنده کند و او را به حقیقت بنوازد.
هوش مصنوعی: روح را از سرِ شرف و معرفت، حق و حقیقت به او خوشنظری و بخشش کامل داده است، که این کار از قدرتهای الهی و سرپرستی خداوند به دست شمسالدین تبریزی انجام شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ازو بی اندهی بگزین و شادی با تن آسانی
به تیمار جهان دل را چرا باید که بخسانی؟
ایا خوشتر ز جان و دل! همه رنج دل و جانی
به رنج تن شدم خرسند اگر دل را نرنجانی
شود بی جان تنم یکسر چو تو لختی بیازاری
تن از آزار جان پیچد تنم را زین قبل جانی؟
اگر چه جانی از انسی همیشه بر حذر باشد
[...]
نگارا ماه گردونی سوارا سرو بستانی
دل از دست خردمندان به ماه و سرو بِستانی
اگر گردون بود مرکب به طلعت ماه گردونی
وگر بستان بود مجلس به قامت سرو بستانی
به آن زلفین شورانگیز مشک اندوده زنجیری
[...]
مسلمانان، مسلمانان، مسلمانی، مسلمانی
از این آیینِ بیدینان، پشیمانی، پشیمانی
مسلمانی کنون اسمیست بر عرفی و عاداتی
دریغا، کو مسلمانی؟ دریغا، کو مسلمانی؟
فرو شد آفتابِ دین، برآمد روزِ بیدینان
[...]
زهی جاهت فریدونی ، زهی ملکت سلیمانی
به عون تو مسلم شد ز هر آفت مسلمانی
غلط گفتم ، خطا کردم، کجا آید به چشم اندر
تو را جاه فریدونی، تو را ملک سلیمانی؟
نجوید دهر جز از رسم تو آثار فرخنده
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.