ایا نزدیک جان و دل چنین دوری روا داری
به جانی کز وصالت زاد مهجوری روا داری
گرفتم دانه تلخم نشاید کشت و خوردن را
تو با آن لطف شیرین کار این شوری روا داری
تو آن نوری که دوزخ را به آب خود بمیرانی
مرا در دل چنین سوزی و محروری روا داری
اگر در جنت وصلت چو آدم گندمی خوردم
مرا بیحله وصلت بدین عوری روا داری
مرا در معرکه هجران میان خون و زخم جان
مثال لشکر خوارزم با غوری روا داری
مرا گفتی تو مغفوری قبول قبله نوری
چنین تعذیب بعد از عفو و مغفوری روا داری
مها چشمی که او روزی بدید آن چشم پرنورت
به زخم چشم بدخواهان در او کوری روا داری
جهان عشق را اکنون سلیمان بن داوودی
معاذالله که آزار یکی موری روا داری
تو آن شمسی که نور تو محیط نورها گشتهست
سوی تبریز واگردی و مستوری روا داری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به درد و فراق ناشی از دوری معشوق میپردازد و احساسات عمیق خود را در این زمینه بیان میکند. او از معشوق میخواهد که چگونه میتواند این دوری و رنج را تحمل کند، در حالی که عشق او مانند نوری است که میتواند دوزخ را خاموش کند. شاعر در سطرهای مختلف به احساس تنهایی و محرومیتی اشاره میکند که از محبت معشوق میکشد و از او میخواهد تا این حجم از رنج و عذاب را روا نداشته باشد. همچنین، او بر این نکته تأکید میکند که با وجود وعدههای مغفرت و محبت، در حق او بیرحمی و تحمل این دردها غیرممنوع است. در نهایت، شاعر حس میکند که جایگاه او در عشق باید در روشنایی و نور باشد، نه در تاریکی و مخفیسازی.
هوش مصنوعی: آیا برای تو جایز است که بین جان و دل اینقدر فاصله باشد، در حالی که کسی که از عشق تو به درد مهجوری دچار است، اینگونه رنج بکشد؟
هوش مصنوعی: من دانهای تلخ و ناگوار را به دست آوردهام که کشت و خوردنش شایسته نیست، ولی تو با آن مهربانی و لطافت خود به این حالت دلتنگی و شوری من ادامه میدهی.
هوش مصنوعی: تو همان نوری هستی که با آب خود آتش جهنم را خاموش میکنی; آیا جایز است که مرا با چنین درد و حالتی که دارم، تنها بگذاری؟
هوش مصنوعی: اگر در بهشت نزدیکی تو مانند آدم گندم بیحساب و به وفور خوردم، باز هم به خاطر برقراری وصل و نزدیکیام با تو، مرا با این وضع و حالت عجیب و ناپسند میپذیری؟
هوش مصنوعی: در حالی که در دوری و هجران تو به شدت درد میکشم و مانند جنگجویان زخمی در میدان جنگ هستم، آیا این وضعیت را بر من تحمیل میکنی و این درد و رنج را برایم مجاز میدانی؟
هوش مصنوعی: تو به من گفتی که من بخشوده شدم و به سوی تو میآیم، اما چطور پس از عفو و بخشش، اینقدر عذاب و رنج را بر من روا میداری؟
هوش مصنوعی: چشمی که تو روزی دیدهای و نورش را حس کردهای، اکنون به خاطر زخمهایی که بدخواهان به آن زدهاند، کوریاش را میپذیری؟
هوش مصنوعی: مولانا در این بیت میگوید که عشق، جهانی بسیار بزرگ و ارزشمند است و هیچکس، حتی سلیمان، پیغمبر و پادشاه بزرگ، حق ندارد به دیگران، حتی به یک مورچه، آزار برساند. در واقع، او به عظمت عشق و اهمیت احترام به تمام مخلوقات اشاره میکند.
هوش مصنوعی: تو آن خورشیدی هستی که نور تو همه جا را روشن کرده است، اما اینجا در تبریز غیبت کردهای و اجازه میدهی که کسی نبیندت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.