آن یار غریب من آمد به سوی خانه
امروز تماشا کن اشکال غریبانه
یاران وفا را بین اخوان صفا را بین
در رقص که بازآمد آن گنج به ویرانه
ای چشم چمن میبین وی گوش سخن میچین
بگشای لب نوشین ای یار خوش افسانه
امروز می باقی بیصرفه ده ای ساقی
از بحر چه کم گردد زین یک دو سه پیمانه
پیمانه و پیمانه در باده دوی نبود
خواهی که یکی گردد بشکن تو دو پیمانه
من باز شکارم جان دربند مدارم جان
زین بیش نمیباشم چون جغد به ویرانه
قانع نشوم با تو صبر از دل من گم شد
رو با دگری میگو من نشنوم افسانه
من دانه افلاکم یک چند در این خاکم
چون عدل بهار آمد سرسبز شود دانه
تو آفت مرغانی زان دانه که میدانی
یک مشت برافشانی ز انبار پر از دانه
ای داده مرا رونق صد چون فلک ازرق
ای دوست بگو مطلق این هست چنین یا نه
بار دگر ای جان تو زنجیر بجنبان تو
وز دور تماشا کن در مردم دیوانه
خود گلشن بخت است این یا رب چه درخت است این
صد بلبل مست این جا هر لحظه کند لانه
جان گوش کشان آید دل سوی خوشان آید
زیرا که بهار آمد شد آن دی بیگانه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به استقبال یار خود میآید و با شوق از ظهور او صحبت میکند. او یار را به رقص و خوشی دعوت میکند و میخواهد می را با صرفهای هر چند اندک بنوشد. شاعر احساس میکند که در جستجوی عشق حقیقی است و نمیتواند به کملطفی دیگران قانع شود. با توصیف دانهای که در خاک است، به فصل بهار و سرسبزی آن اشاره میکند و از آمیختگی شادی و عشق در این فضا سخن میگوید. در پایان، شاعر درباره شگفتیهای وجود و حالتی که در آن درختی سبز و بلبلانی خوشصدا وجود دارد، تفکر میکند و به زندگی و عشق مینگرد.
هوش مصنوعی: دوست نازنین من امروز به خانهام آمده است. حالا میتوانی ببینی که در برابرش چگونه با حالتهای عجیب و غریب اشک میریزیم.
هوش مصنوعی: دوستان وفادار و برادران مهربان را ببین که در حال رقص و شادمانی هستند، زیرا آن گنج با ارزش (که احتمالاً اشاره به محبوب یا یک چیز گرانبها دارد) به این ویرانه (محل خالی از نشاط) بازگشته است.
هوش مصنوعی: ای چشمان زیبا، بر گلزار نگاه کن و بشنو سخن را؛ ای یار خوش داستان، لب شیرین خود را بگشای.
هوش مصنوعی: امروز ای ساقی، بیزحمت و بیجا، باده را به ما بده؛ از دریای عشق چیزی کم نمیشود اگر فقط یکی، دو یا سه پیمانه بنوشیم.
هوش مصنوعی: اگر دو پیمانهٔ شراب در کنار هم یکی شوند، این ممکن نیست مگر اینکه تو آنها را بشکنی. به این معناست که برای رسیدن به وحدت یا یکی شدن، باید برخی از محدودیتها و مرزها را کنار زد.
هوش مصنوعی: من دوباره مانند شکار، در قید و بند جان هستم. جانم را به حال خود رها کن، زیرا من بیشتر از این نیستم؛ مانند جغدی که در ویرانهها زندگی میکند.
هوش مصنوعی: من به راحتی با این وضعیت کنار نمیآیم و صبر و تحملم تمام شده است. نرو و با کسی دیگر صحبت کن، زیرا دیگر نمیتوانم داستانهای شیرین تو را بشنوم.
هوش مصنوعی: من مانند دانهای هستم که مدت زمانی در این خاک (این دنیا) ماندهام و وقتی که بهار (زمان مناسب) برسد، به برکت عدل و رحمت الهی، سبز و شکوفا میشوم.
هوش مصنوعی: تو همچون آفتی برای پرندگان هستی، و آن دانهای که میشناسی، اگر فقط چند مشت از آن را از انبار پربار خود افشاندهای، بس است.
هوش مصنوعی: ای دوست، تو به من زندگی و شادابی دادهای، به گونهای که مانند آسمان آبی درخشان شدهام. آیا میتوانی بگویی که این حال و روزِ شگفتانگیز من به صورت مطلق و بیچون و چرا همینطور است یا نه؟
هوش مصنوعی: ای جان، دوباره زنجیر (قید و بند) خود را حرکت بده و از دور به کسانی که دیوانه هستند نگاه کن.
هوش مصنوعی: این مکان خود بهشت بخت است و نمیدانم چه درختی اینجا وجود دارد که بلبلان شاد و مست هر لحظه در آن لانه میسازند.
هوش مصنوعی: جان، با شوق و گوش تیز، به سوی خوشیها و دلرباییها میرود، زیرا بهار فرارسیده و آن دی بیگانه که حالت یأس و سردی را به همراه داشت، دیگر به پایان رسیده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
من بیخود و تو بیخود ما را که بَرد خانه؟
من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه؟
در شهر یکی کس را هشیار نمیبینم
هریک بتر از دیگر شوریده و دیوانه
جانا به خرابات آ تا لذّتِ جان بینی
[...]
ای جان، چو سخن گویم مستانه و رندانه
سرمستم و لایعقل زان نرگس مستانه
پرسد ز سرشک خون جانم ز غمت، آری
پر گشته مرا آخر در عشق تو پیمانه
ای دوست، سر زلفت در سینه من بگشا
[...]
صوفی ز سر توبه شد با سر پیمانه
رخت و بنه از مسجد آورد به میخانه
هر صورت آبادان کز باده شود ویران
معموره معنی دان یعنی چه که ویرانه
سودی ندهد تو به زان می که بود ساقی
[...]
از مسجد و می خانه وز کعبه و بت خانه
مقصود خدا عشقست، باقی همه افسانه
بنما رخ زیبا را، تا فاش بگویم من :
«قد اشرف الدنیا من نور حمیانه »
هرکس صفتی دارد، با خود ز ازل آرد
[...]
پیمانه می جویان رفتم سوی میخانه
بیرون نروم زانجا پر ناشده پیمانه
شیخان مناجاتی رندان خراباتی
جویند ترا جانا در کعبه و بتخانه
در میکده سر مستم از ننگ خودی رستم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.