پیمانهٔ مِیْ جویان، رفتم سوی میخانه
بیرون نروم زانجا، پر ناشده پیمانه
شیخان مناجاتی، رندان خراباتی
جویند ترا جانا، در کعبه و بتخانه
در میکده سر مستم، از ننگ خودی رستم
نوشم قدح باده، با نعره مستانه
شد جام مِیَم قاتل، جز این چه کند حاصل؟
چون یار قدح دارد، با عاشق دیوانه
واعظ به سر منبر، گوید همه از کوثر
من مست و بَرَد خوابم، زین بلعجب افسانه
تو هم گل بستانی، هم شمع شبستانی
هم روز منت بلبل، هم شب شده پروانه
فانی سخنم بشنو، جویای خرابی شو
در گنج نشد معمور، کس ناشده ویرانه



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده به میخانه پناه میبرد و تا پیمانهاش پر نشود بیرون نمیآید، چون مستی او را از ننگ خودپرستی رها کرده است. او یادآور میشود که زاهد و رند هر دو در کعبه و بتخانه در جستوجوی یک محبوباند، و وعظ واعظ دربارهٔ کوثر را افسانهای خوابآور میشمارد. معشوق را هم گل و هم شمع میداند و خود را بلبل و پروانهٔ او، و در پایان با تخلص «فانی» دعوت میکند که از خود ویران شوی، زیرا گنج تنها در ویرانه یافت میشود.
هوش مصنوعی: در جستوجوی پیمانهٔ شراب به سوی میخانه رفتم و تا پیمانهام پر نشود از آنجا بیرون نمیآیم.
هوش مصنوعی: ای محبوب، شیخان اهل مناجات تو را در کعبه میجویند و رندان خراباتی در بتخانه؛ یعنی همه، هر یک از راهی، طالب تو هستند.
هوش مصنوعی: در میکده سرمست شدهام و از ننگِ خودبینی و خودپرستی رها گشتهام و جام باده را با فریاد مستانه مینوشم.
هوش مصنوعی: جام شراب قاتل من شد؛ وقتی یار با عاشقِ دیوانه جام در دست دارد، جز کشتن و از خود بیخود کردن او چه نتیجهای خواهد داشت؟
هوش مصنوعی: واعظ بر بالای منبر همهاش از حوض کوثر سخن میگوید، اما من که مستم از این افسانهٔ شگفت خوابم میبرد؛ طعنهای است به وعظ خشک و وعدههای اخروی در برابر بادهٔ نقد عشق.
هوش مصنوعی: تو هم گل باغی و هم شمع خلوتگاه شبانه؛ از این رو من در روز همچون بلبلِ عاشق گل تو هستم و در شب پروانهٔ شمع تو شدهام.
هوش مصنوعی: فانی (شاعر خطاب به خود یا به خواننده) میگوید: سخنم را بشنو و خواهان خرابی و ویرانی خود شو، زیرا هیچکس تا ویرانه نشده باشد آبادِ گنج نگشته است؛ همانگونه که گنج در ویرانه پنهان است، گنج معرفت در دلِ خراب از خودی یافت میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
من بیخود و تو بیخود ما را که بَرد خانه؟
من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه؟
در شهر یکی کس را هشیار نمیبینم
هریک بتر از دیگر شوریده و دیوانه
جانا به خرابات آ تا لذّتِ جان بینی
[...]
ای جان، چو سخن گویم مستانه و رندانه
سرمستم و لایعقل زان نرگس مستانه
پرسد ز سرشک خون جانم ز غمت، آری
پر گشته مرا آخر در عشق تو پیمانه
ای دوست، سر زلفت در سینه من بگشا
[...]
صوفی ز سر توبه شد با سر پیمانه
رخت و بنه از مسجد آورد به میخانه
هر صورت آبادان کز باده شود ویران
معموره معنی دان یعنی چه که ویرانه
سودی ندهد تو به زان می که بود ساقی
[...]
از مسجد و می خانه وز کعبه و بت خانه
مقصود خدا عشقست، باقی همه افسانه
بنما رخ زیبا را، تا فاش بگویم من :
«قد اشرف الدنیا من نور حمیانه »
هرکس صفتی دارد، با خود ز ازل آرد
[...]
ای شعلهٔ حسنت را، جان ها شده پروانه
در حلقهٔ زلفت دل، مجنون و سیه خانه
شب تا به سحر ای شمع از شوق وصال تو
آغوش دلم باز است همچون پر پروانه
هرگاه به ما ساقی از غمزه اشارت کرد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.